Το ξέσπασμα της Ηλιάνας Παπαγεωργίου μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες έγινε θέμα συζήτησης σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές. Αναλύθηκε ο «πρωτοφανής εκνευρισμός της Ηλιάνας Παπαγεωργίου» και προβλήθηκαν ξανά και ξανά οι στιγμές που έχασε την ψυχραιμία της. Όμως, μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση, μοιάζει να πέρασε σε δεύτερη μοίρα κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: τι ήταν αυτό που την οδήγησε να αντιδράσει με αυτόν τον τρόπο; Γιατί, αν παρακολουθήσει κανείς ολόκληρο το περιστατικό και δει τι συνέβη, θα διαπιστώσει ότι η αντίδρασή της ήταν απολύτως κατανοητή.
Η Ηλιάνα Παπαγεωργίου βρέθηκε σε μια εκδήλωση για τα εγκαίνια καταστήματος και οι δημοσιογράφοι τη ρωτούσαν επίμονα για τη δικαστική διαμάχη της με την Έλενα Χριστοπούλου. Από την πρώτη στιγμή η ίδια ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμούσε να τοποθετηθεί δημόσια για μια υπόθεση που βρίσκεται σε εξέλιξη στις δικαστικές αίθουσες. Δεν απέφυγε τους δημοσιογράφους, δεν αρνήθηκε να σταθεί μπροστά στις κάμερες, ούτε αποχώρησε αμέσως με το που άκουσε το όνομα της Έλενας Χριστοπούλου. Αντίθετα, η Ηλιάνα Παπαγεωργίου προσπάθησε με χίλιους τρόπους να εξηγήσει στις τηλεοπτικές κάμερες ότι δεν θέλει να μιλήσει για αυτό το θέμα. «Υπάρχει μια πολύ σοβαρή δικαστική διαδικασία σε εξέλιξη και απαγορεύεται όλοι ανεξαιρέτως να μιλάμε δημόσια γι’ αυτό από τον νόμο. Τα δικαστικά θέματα, όσο φορές και να με ρωτήσετε, η μόνη απάντηση είναι “σας ευχαριστώ όλους πολύ”», είπε χαρακτηριστικά. Κι όμως, οι ερωτήσεις συνεχίστηκαν μέχρι που η ίδια έφτασε στα όριά της.
Η δημοσιογραφική επιμονή είναι μέρος της δουλειάς μας. Υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες είναι όχι μόνο θεμιτή, αλλά και απαραίτητη. Υπάρχει, όμως, διαφορά ανάμεσα στο να επιμένεις για να αποσπάσεις μια ουσιαστική απάντηση και στο να επαναλαμβάνεις την ίδια ερώτηση σε κάποιον που σου έχει ήδη εξηγήσει ότι δεν θέλει να απαντήσει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η Ηλιάνα Παπαγεωργίου ήταν σαφής, επανέλαβε αρκετές φορές τη θέση της και ζήτησε να γίνει σεβαστή. Δεν έγινε όμως. Οι ερωτήσεις συνεχίστηκαν… Και κάπως έτσι, όλοι μιλούσαν για το ξέσπασμα της Ηλιάνας Παπαγεωργίου.
Λίγες ημέρες αργότερα, η ίδια επανήλθε στο περιστατικό, σημειώνοντας: «Με ρωτάς για ένα δικό μου ξέσπασμα, αλλά κανένας δεν εξετάζει ότι κάθε δράση έχει και αντίδραση παιδιά. Κάποιες φορές δεν είναι κακό να παραδεχόμαστε ότι κάποια πράγματα τα προκαλούμε». Και συνέχισε: «Σας σέβομαι, σέβομαι τη δουλειά σας και γι αυτό στέκομαι εδώ, γιατί αποδέχομαι ότι αυτό είναι μέρος της. Από εκεί και πέρα το τι θέλω να πω και τι όχι, θα το πω εγώ. Δεν θα με πιέσει κανείς και δεν θα βάλει κανείς λόγια στο στόμα μου».
Aντί να ασχολούμαστε όλοι με το ξέσπασμα της Ηλιάνας Παπαγεωργίου, θα έπρεπε να σταθούμε στη στάση των δημοσιογράφων που βρίσκονταν μπροστά της. Όταν ένας άνθρωπος δηλώνει ξεκάθαρα, όχι μία αλλά πολλές φορές, ότι δεν θέλει να μιλήσει για ένα συγκεκριμένο θέμα, πόσες ακόμη ερωτήσεις χρειάζονται για να γίνει σεβαστή η επιθυμία του;
Το να επιμένει ένας δημοσιογράφος στις ερωτήσεις του είναι μέρος της δουλειάς του, όμως υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αναζήτηση μιας απάντησης και στην πίεση προς έναν άνθρωπο που έχει ήδη ξεκαθαρίσει τη θέση του. Και τελικά, αντί να συζητάμε γιατί η παρουσιάστρια έχασε την ψυχραιμία της, ίσως αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί χρειάστηκε να φτάσει σε αυτό το σημείο για να ακουστεί το «δεν θέλω να μιλήσω» που έλεγε από την αρχή.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
