Προσθήκη του -.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Ηλέκτρα, Δευτέρα 15 Ιουνίου 2026, Επεισόδιο 168ο. Ο Νικήτας κυνηγημένος προσπαθεί να διαφύγει. Θα τον βοηθήσει πάλι η Ισμήνη; Η Ηλέκτρα θα πει το τελευταίο αντίο στον Παύλο; Ο Μίμης και η Νεφέλη καταλαβαίνουν το παιχνίδι του Τέλη και της Σοφίας με το γράμμα και απομακρύνονται ξανά. Η μικρή Ηλέκτρα όμως παίρνει την κατάσταση στα χέρια της.
Ο Νικόλας αναλαμβάνει την ευθύνη για όσα έκανε η Δανάη σε μια απέλπιδα προσπάθεια να τη σώσει. Θα πείσει όμως τον Πρύτανη; Ο Στέργιος με τη Μάρω βρίσκονται δίπλα στη Δόμνα και τον Πασχάλη, ενώ ο Βασίλης παίρνει μια δύσκολη απόφαση και πάει να της μιλήσει.
Ηλέκτρα, Τρίτη 16 Ιουνίου 2026, Επεισόδιο 169o. Η τελευταία παράσταση είναι έτοιμη να ανέβει. Η αυλαία είναι έτοιμη να πέσει. Οι μήνες περνούν νερό στο νησί της Αρσινόης, στο νησί που σου ξεσηκώνει το μυαλό. Ο ερχομός του μωρού της Ουρανίας και του Βασίλη είναι προάγγελος κάθαρσης. Μια νέα ζωή λίγο πριν από την τελευταία ανάσα, λίγο πριν το οριστικό τέλος. Μια υπόσχεση της Ηλέκτρας στον Παύλο την κάνει να πει ψέματα στην Νεφέλη για μία ακόμη φορά.
Όμως η Νεφέλη έχει ανέβει πλέον σε «καινούργιο καράβι» και κοιτάζει τον έναστρο ουρανό μέσα από τα μάτια του Μίμη. Θα αποφασίσει άραγε να τον έχει στο πλευρό της; Τα παραμύθια που - έχουν μόνο καλό τέλος. Το ίδιο επιθυμεί και η Δανάη για τον Νικόλα, συνειδητοποιώντας με τον σκληρότερο τρόπο τις αδυναμίες της. Και τώρα πια την αγάπη που της έχει ο πατέρας της. Όλοι πλέον βλέπουν καθαρά, ακούν κρυστάλλινα, αναπνέουν. Όλοι, εκτός από έναν που δεν θέλει να πεθάνει μόνος και δειλός. Και η πικρή αλήθεια έρχεται να του κόψει την πιο γλυκιά ανάσα.
Ηλέκτρα, Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026, Επεισόδιο 170ό. (τελευταίο) Ήλιος δυνατός. Δυο σώματα κολυμπούν παράλληλα. Αγκαλιάζονται στη μέση της θάλασσας. Η Ηλέκτρα κι ο Παύλος. Μαζί. Κάπου. «Σε μια άλλη ζωή, ένα άλλο σύμπαν, εκεί που ούτε χρόνος υπάρχει, ούτε χώρος, θα ξανασυναντηθούμε». Σεπτέμβρης του ’79.
Όλη η Αρσινόη στο πόδι, για τη βάφτιση του μικρού Στέργιου. Πληγές που επουλώνονται, άλλες που αιμορραγούν. Ο Νικόλας σε ένα ψυχρό δωμάτιο, συναντά τον πατέρα του, την Τιτίκα, την Αγνή του. Όλο ρωτά, «πότε θα φύγουμε»; «Σύντομα», του απαντούν.
Μα μένει μόνος, να μιλά με τους ίσκιους. Όλοι συγκεντρώνονται στη βάφτιση, μες το ζεστό, λευκό φως. Τσουγκρίσματα κι ευχές, η ορχήστρα ξεκινά να παίζει. Χέρια μπλέκονται, μάτια δακρύζουν, ο χορός φέρνει τον έναν στον άλλο κοντά. Στο κέντρο της γιορτής, το βλέμμα της Ηλέκτρας ταραγμένο. «Κάποιες αγάπες δεν τελειώνουν. Σωπαίνουν».
Ο Παύλος ασάλευτος. Ένα κοχύλι μέσα στο χέρι του. Η Ηλέκτρα μετεωρίζεται στο κενό. «Αν, κάποτε, ακούσεις τη θάλασσα μέσα σ’ αυτό το κοχύλι, θ’ ακούσεις κι εμάς. Εκεί μέσα είμαστε. Για πάντα». Στην άκρη του γκρεμού, στη μέση του πελάγους. Στην Αρσινόη.
