Ένας γρήγορος περίπατος, λίγη κολύμβηση, ακόμη και ορισμένες δουλειές του σπιτιού: η σωματική δραστηριότητα δεν περιορίζεται στις ώρες του γυμναστηρίου. Και για τους ανθρώπους που ζουν με νόσο του Πάρκινσον, μια νέα έρευνα δείχνει ότι η περισσότερη κίνηση στην καθημερινότητα συνδέεται με πιο αργή επιδείνωση τόσο των κινητικών συμπτωμάτων όσο και των νοητικών λειτουργιών.
Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Neurology, το περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Νευρολογίας, παρακολούθησε 294 ανθρώπους με ήπια έως μέτρια νόσο του Πάρκινσον, μέσης ηλικίας 66 ετών, για διάστημα έως επτά ετών. Οι ερευνητές ξεκαθαρίζουν, πάντως, ότι εντόπισαν συσχέτιση και όχι απόδειξη ότι η άσκηση επιβραδύνει την ίδια τη νόσο.
Στην καταγραφή μπήκε και η ηλεκτρική σκούπα
Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγια για τον χρόνο που αφιέρωναν κάθε εβδομάδα σε δραστηριότητες στη δουλειά, στο σπίτι και στον ελεύθερο χρόνο τους.
Στη μέτριας έντασης δραστηριότητα συμπεριλήφθηκαν το γρήγορο περπάτημα, το χαλαρό κολύμπι και το τένις σε ζεύγη, αλλά και εργασίες όπως το πλύσιμο των τζαμιών, το σκούπισμα με ηλεκτρική σκούπα και το κούρεμα του γκαζόν.
Στις έντονες δραστηριότητες κατατάχθηκαν, μεταξύ άλλων, το τζόκινγκ, η γρήγορη ποδηλασία, τα ομαδικά αθλήματα και το μονό τένις.
Η διάκριση έχει σημασία: οι ώρες δραστηριότητας που κατα- η έρευνα δεν αφορούν αποκλειστικά οργανωμένη προπόνηση, αλλά και την κίνηση που περιλαμβάνει η καθημερινότητα.
Τι έδειξε η σύγκριση των τριών ομάδων
Με βάση τον συνολικό εβδομαδιαίο χρόνο δραστηριότητας, οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες:
- Χαμηλής δραστηριότητας: έως τέσσερις ώρες.
- Μέτριας δραστηριότητας: τέσσερις έως οκτώ ώρες.
- Υψηλής δραστηριότητας: περισσότερες από οκτώ ώρες.
Κάθε χρόνο υποβάλλονταν σε αξιολόγηση των γνωστικών τους ικανοτήτων και των συμπτωμάτων της νόσου.
Αφού συνεκτίμησαν παράγοντες όπως η ηλικία, το φύλο και η διάρκεια της νόσου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η ομάδα υψηλής δραστηριότητας παρουσίαζε βραδύτερη έκπτωση των νοητικών λειτουργιών και βραδύτερη επιδείνωση των κινητικών συμπτωμάτων, σε σύγκριση με την ομάδα χαμηλής δραστηριότητας.
Ανάλογες συσχετίσεις καταγράφηκαν όταν εξετάστηκαν ο συνδυασμός διάρκειας και έντασης της δραστηριότητας, καθώς και ο χρόνος έντονης άσκησης.
Οι οκτώ ώρες δεν αποτελούν «μαγικό αριθμό»
Η ισχυρότερη συσχέτιση παρατηρήθηκε σε όσους ανέφεραν περισσότερες από οκτώ ώρες δραστηριότητας την εβδομάδα. Αυτό, όμως, δεν μετατρέπει το συγκεκριμένο όριο σε συνταγή άσκησης για κάθε ασθενή.
Επιπλέον, η καταγραφή βασίστηκε στις εκτιμήσεις των ίδιων των συμμετεχόντων, οι οποίες ενδέχεται να μην ήταν απολύτως ακριβείς. Πρόκειται για έναν περιορισμό που αναγνωρίζουν οι ερευνητές.
Το ενδιαφέρον της μελέτης βρίσκεται στην εικόνα που σχηματίζεται σε βάθος χρόνου: οι πιο δραστήριοι συμμετέχοντες είχαν ευνοϊκότερη πορεία σε λειτουργίες σημαντικές για την καθημερινότητά τους. Το αν η ίδια η κίνηση προκαλεί αυτή τη διαφορά παραμένει ερώτημα που χρειάζεται περαιτέρω έρευνα.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
