Για την επαγγελματική του πορεία, την ιδιαίτερη σχέση του με τη σκηνοθεσία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το πέρασμα του χρόνου μίλησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, σε συνέντευξη που παραχώρησε στην εκπομπή «Το πρωινό».
Ο γνωστός ηθοποιός και σκηνοθέτης αναφέρθηκε στην επιστροφή του στη μικρή οθόνη, εξήγησε γιατί η δημιουργία θεατρικών παραστάσεων αποτελεί πλέον βασική του προτεραιότητα και μοιράστηκε προσωπικές σκέψεις για τη ζωή, τον θάνατο και τις επιθυμίες που εξακολουθεί να έχει ως καλλιτέχνης.
Παράλληλα, παραδέχθηκε ότι αισθάνεται ικανοποιημένος από όσα έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, τονίζοντας πως η ηλικία τού έχει επιτρέψει να απαλλαγεί από αγωνίες που τον απασχολούσαν στο παρελθόν.
Η επιστροφή στην τηλεόραση και η διαφορετική πορεία των δύο σειρών
Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης στάθηκε αρχικά στη μακρόχρονη απουσία του από τις τηλεοπτικές παραγωγές, επισημαίνοντας ότι για περισσότερα από 15 χρόνια είχε επιλέξει να μη συμμετάσχει σε κάποια σειρά.
«Τη φάτσα μου δεν τη βλέπατε για πάρα πολλά χρόνια και επιβιώσατε, έτσι; Ζήσατε και χωρίς αυτή για πολλά χρόνια. Τηλεοπτικά ιδίως από το 2007 μέχρι το 2023 δεν είχα παίξει πουθενά».
Σχολιάζοντας στη συνέχεια τις δύο παραγωγές στις οποίες πρωταγωνίστησε μετά την επιστροφή του, τις σειρές «Ο γιατρός» και «Ο δικαστής», αναγνώρισε ότι η ανταπόκριση του τηλεοπτικού κοινού δεν ήταν η ίδια.
«Το ένα έκανε επιτυχία (σ.σ. η σειρά “Ο γιατρός”) για να πούμε την αλήθεια, για να είμαστε τίμιοι. Θέλω να είμαστε τίμιοι. Το δεύτερο όχι και μη μιλήσουμε γι’ αυτό εδώ μέσα σε αυτό το κανάλι. Εντάξει; Λοιπόν, από κει και πέρα, στο σπίτι του κρεμασμένου. Αλλά όχι, τα χάρηκα και τα δύο σε κάθε περίπτωση πολύ. Κοίτα, κάνω κάθε φορά, έχω την ευτυχία, βρίσκομαι στην καλή, ευτυχισμένη θέση να κάνω κάθε φορά αυτό που με ευχαριστεί. Αυτό που περισσότερο από όλα με ευχαριστεί έτσι κι αλλιώς είναι το να φτιάχνω κάτι εξ ολοκλήρου».
Γιατί η σκηνοθεσία έχει ξεχωριστή θέση στη ζωή του
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη θεατρική του δραστηριότητα, καθώς τη φετινή χειμερινή περίοδο έχει αναλάβει τη σκηνοθεσία τεσσάρων παραστάσεων. Όπως εξήγησε, η δυνατότητα να οργανώνει μια παραγωγή από την αρχή, να συνεργάζεται με τους ηθοποιούς και να μεταφέρει μια ιστορία στη σκηνή είναι εκείνη που του προσφέρει τη μεγαλύτερη δημιουργική ικανοποίηση.
«Αυτό που με ευχαριστεί πάρα πολύ είναι να σκηνοθετώ παραστάσεις. Εδώ και πολλά χρόνια δηλαδή. Το ξέρουν και οι παραγωγοί μου, το ξέρουν, γιατί είναι μια πολύ ωραία διαδικασία για μένα που μου ταιριάζει και μου αρέσει. Μου αρέσει να εμπνέεις τους ανθρώπους να παίξουν, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είναι το να πεις μια ιστορία ολόκληρη. Βιοπορίζομαι από τη δουλειά μου. Αλλά βγαίνω. Εμένα αυτή είναι η ματαιοδοξία μου. Αυτή είναι η πετριά μου του δημιουργού, του ανθρώπου που φτιάχνει κάτι. Μ’ αρέσει πάρα πολύ να διηγούμαι ιστορίες», ανέφερε.
Μάλιστα, θέλοντας να αναδείξει την προετοιμασία που απαιτείται για κάθε θεατρική παραγωγή, πρόσθεσε: «Λοιπόν, μ’ αρέσει, μ’ αρέσει πάρα πολύ να φτιάχνω κόσμους. Δηλαδή τώρα για αυτές τις τέσσερις παραστάσεις που κάνω φέτος, που θα έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το Δεκέμβριο, δουλεύω από τον Μάρτιο».
Οι σκέψεις για τη φθορά του χρόνου και τον φόβο του θανάτου
Σε πιο προσωπικό τόνο, ο ηθοποιός μίλησε για τη διαδικασία της γήρανσης, παρατηρώντας ότι η εσωτερική εικόνα που έχει ένας άνθρωπος για τον εαυτό του δεν συμβαδίζει πάντοτε με τις εξωτερικές αλλαγές που επιφέρει η ηλικία.
Παραδέχθηκε ακόμη ότι ο θάνατος τον απασχολεί από τα παιδικά του χρόνια, εκτιμώντας πως αυτή η αγωνία ενδέχεται να συνδέεται με την ανάγκη του να παραμένει δημιουργικός.
«Δεν καταλαβαίνεις τον χρόνο που περνάει. Υπάρχει ένας πολύ ωραίος στίχος του Ρίτσου, νομίζω είναι στη Σονάτα που λέει “Δεν με πειράζει που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Με πειράζει που δεν άσπρισε η καρδιά μου”. Δηλαδή οι άνθρωποι με έναν τρόπο δεν αλλάζουμε μέσα μας, αλλά αυτό που βλέπουμε στον καθρέφτη και αυτό που βλέπουν οι άλλοι σε εμάς σιγά σιγά μετακινείται. Τον φόβο του θανάτου τον έχω από παιδί και είναι πιθανότατα και ο λόγος για τον οποίο κάνω τα πράγματα που κάνω. Ο φόβος του θανάτου. Αρρωστοφοβία δεν έχω. Ατμίζω. Μην το κάνετε. Μην ατμίζετε και μην πίνετε. Σας το λέω εγώ που ατμίζω ακόμα και κάποτε έπινα. Τώρα δεν πίνω. Πίνω πολύ λίγο. Πίνω λίγο κρασί. Αλλά γενικά προσέχω πολύ την υγεία μου και όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο. Προσέχω τη διατροφή μου, τα κάνω όλα αυτά, αλλά όχι με τρέλα, όχι με υστερία. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, σε αυτή τη φυσική κατάσταση και σε αυτή την ψυχική κατάσταση, μπορώ να σου πω ότι ποτέ δεν ήμουν καλύτερα».
Το επαγγελματικό όνειρο που θα ήθελε να πραγματοποιήσει
Παρά την πολυετή παρουσία του στον καλλιτεχνικό χώρο, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης εξακολουθεί να σκέφτεται νέες δημιουργικές προκλήσεις. Μία από αυτές είναι η ανάπτυξη μιας τηλεοπτικής σειράς από το αρχικό στάδιο, με τον ίδιο να αναλαμβάνει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωσή της.
Αναφέρθηκε μάλιστα στον Χριστόφορο Παπακαλιάτη και τον Γιώργο Καπουτζίδη, εκφράζοντας τον θαυμασμό του για την ικανότητά τους να δημιουργούν ολοκληρωμένες τηλεοπτικές ιστορίες.
«Θα ήθελα να έφτιαχνα μια σειρά. Θα μ’ άρεσε πάρα πολύ. Τους συναδέλφους μου, ας πούμε, τον Χριστόφορο, τον Καπουτζίδη, τους θαυμάζω και τους ζηλεύω ότι παίρνουν. Έχει πάρα πολλή μοναξιά αυτό, έτσι; Πάρα πολύ κόπο. Το να ξεκινήσεις από το μηδέν, από μια λευκή κόλλα, έναν λευκό καμβά και να φτιάξεις κάτι από το μηδέν. Δεν έχω κανένα απωθημένο. Νομίζω ότι και σήμερα, ας πούμε, να πέθαινα φεύγοντας από σένα, θα μπορούσα να πω ότι έχω ζήσει μια πολύ ωραία ζωή. Λοιπόν, νομίζω ότι μεγαλώνοντας γίνεται ακόμα καλύτερη, με την έννοια ότι φεύγουν από τη μέση άγχη που νεότεροι τα έχουμε. Ξέρω ‘γώ, της επιτυχίας, της επιβολής, της κυριαρχίας, του να πετύχεις και να σε αναγνωρίσουν. Και νομίζω ότι δεν συμβαίνει μόνο σε μένα ή σε σένα. Συμβαίνουν σε όλους τους ανθρώπους».
Η στάση του απέναντι στην πολιτική και τις δημόσιες αντιπαραθέσεις
Ο ηθοποιός τοποθετήθηκε επίσης για τον τρόπο με τον οποίο παρακολουθεί τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, εξηγώντας ότι πλέον αποφεύγει να καταλήγει βιαστικά σε συμπεράσματα.
Όπως ανέφερε, προτιμά να επανεξετάζει τις απόψεις του και να διατηρεί την ελευθερία να αλλάζει γνώμη, αντί να αισθάνεται υποχρεωμένος να υιοθετεί συγκεκριμένες ιδεολογικές τοποθετήσεις.
«Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το τι γίνεται στη χώρα, τι γίνεται στον κόσμο. Γενικώς, τα χάνω. Έχω αρχίσει να τα χάνω και έχω δώσει στον εαυτό μου το δικαίωμα να μη σχηματίζει τόσο εύκολα γνώμη ή να μπορεί να την αλλάζει. Δε σχηματίζω. Απορώ ακόμα. Γι’ αυτό και δεν είμαι και στα κοινωνικά δίκτυα καθόλου ενεργός. Απορώ πάρα πολύ για τους ανθρώπους που σχηματίζουν πολύ εύκολα γνώμη για τα πάντα. Που είναι με αυτή την άποψη ή με την άλλη άποψη. Σαν η ιδεολογική θέση να είναι μια φοβερή ανάγκη τους. Εγώ δεν έχω ανάγκη για ιδεολογική θέση. Έχω ανάγκη να έχω αρχές».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
