Η Αΐσα, το σκυλί της οικογένειας του Χάρη Βαρθακούρη και της Αντελίνας Βαρθακούρη, έφυγε από τη ζωή ύστερα από 12 χρόνια που έζησε μαζί τους, αφήνοντας πίσω της φωτογραφίες, αναμνήσεις και ένα μεγάλο κενό στο σπίτι.
Ο Χάρης Βαρθακούρης έκανε γνωστή την απώλεια την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2026, δημοσιεύοντας στο Instagram μια σειρά φωτογραφιών της Αΐσα. Μαζί με την ανάρτηση δημοσιεύτηκε ένα μακροσκελές κείμενο, στο οποίο το ζευγάρι ανατρέχει στην πρώτη γνωριμία τους με τη σκυλίτσα και στα χρόνια που ακολούθησαν.
Όπως περιγράφουν, η Αΐσα ήταν εκείνη που, όταν ήταν ακόμη κουτάβι, πλησίασε πρώτη την οικογένεια και ουσιαστικά «διάλεξε» τους ανθρώπους με τους οποίους θα περνούσε τα επόμενα χρόνια της.
«Αΐσα μου, πριν δώδεκα χρόνια, μπήκες στη ζωή μας όταν ΕΣΥ επέλεξες εμάς, ήσουν το μόνο κουταβάκι που έτρεξε προς το μέρος μας και ξέραμε επιτόπου ότι θα γίνεις δική μας κι εμείς δικοί σου. Τότε, σχεδόν, χωρούσες στην παλάμη μου!»
Τα 12 χρόνια μαζί και η μάχη με τον καρκίνο
Στην ίδια ανάρτηση, ο Χάρης και η Αντελίνα Βαρθακούρη θυμούνται τον χαρακτήρα της Αΐσα και τον ιδιαίτερο ρόλο που είχε μέσα στο σπίτι. Αναφέρονται στη δύναμη και την υπερηφάνειά της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο έδειχνε την αγάπη της στους ανθρώπους της οικογένειας.
«Για δώδεκα χρόνια υπήρξες η μεγαλοπρέπεια του σπιτιού μας. Με το αγέρωχο και καμαρωτό παράστημά σου και τη γυαλιστερή, μαύρη κορμοστασιά σου γέμιζες κάθε χώρο, μα πιο πολύ γέμιζες τις καρδιές μας».
Στη συνέχεια περιγράφουν και τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούσε όταν κάποιος πλησίαζε τους δικούς της ανθρώπους.
«Ήσουν κυρία σε όλα: δυνατή και υπερήφανη μα με μια τρυφερότητα που μας τύλιγε όλους. Μας αγαπούσες απίστευτα πολύ και το έδειχνες με κάθε βλέμμα, κάθε κούνημα της ουράς, κάθε προειδοποιητικό γρύλισμα σε όποιον μας πλησίαζε και του έλεγες, μέσες-άκρες, “όχι πολλά πολλά με τους ανθρώπους μου”».
Η Αΐσα είχε αντιμετωπίσει στο παρελθόν και σοβαρό πρόβλημα υγείας, καθώς, όπως αναφέρει η οικογένεια, είχε δώσει μάχη με τον καρκίνο και είχε καταφέρει να τον ξεπεράσει. Στην ανάρτηση γίνεται, όμως, αναφορά και στα γηρατειά, που τελικά έφεραν το τέλος της ζωής της.
«Έζησες μια γεμάτη ζωή, νίκησες τον καρκίνο, δυστυχώς όμως δεν υπάρχει επέμβαση, ούτε θεραπεία, ούτε αντίδοτο για τα γηρατειά».
Ο αποχαιρετισμός ολοκληρώνεται με μια αναφορά στις στιγμές που μοιράστηκαν μαζί της όλα αυτά τα χρόνια και στον Μέλο, τον άλλο σκύλο της οικογένειας.
«Αφήνεις πίσω σου ένα δυσαναπλήρωτο κενό και αμέτρητες όμορφες αναμνήσεις. Θα μας λείψεις σε κάθε γωνιά του σπιτιού, σε κάθε ήσυχη στιγμή, σε κάθε μέρα που θα θέλαμε να σε έχουμε δίπλα μας».
Και στο τέλος γράφουν:
«Σε ευχαριστούμε για όλα, αγαπημένη μας. Θα είσαι πάντα η κυρία μας, η αρχόντισσά μας και η πιο αθώα και τρυφερή ψυχή της οικογένειας.Καλό ταξίδι, γιαγιάκα μας. Ξεκουράσου. Πονάμε, να ξέρεις. Πήγαινε να βρεις τον Μέλο, να παίζετε πάλι παρέα και να μας προσέχετε από ψηλά. Σε αγαπήσαμε βαθιά και θα σε αγαπάμε για πάντα».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
