Μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της πέρασε η Βάνα Μπάρμπα, καθώς υπέστη ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια της νύχτας, με την ίδια να αντιλαμβάνεται το πρόβλημα μόλις ξύπνησε και διαπίστωσε πως είχε χάσει την άρθρωσή της.
Περιγράφοντας τις εφιαλτικές στιγμές που έζησε στο σπίτι της, η ηθοποιός ανέφερε στην εκπομπή «Studio στις 3»: «Σηκώνομαι και δεν έχω άρθρωση, δεν μπορώ να φωνάξω να μιλήσω. Είχα την κοπέλα, τη Μαριμπέλ, στο σπίτι και της λέω πάρε τηλέφωνο τη Φαίδρα και δεν μπορούσα να μιλήσω και έκλαιγα. Δεν είχα την αίσθηση, όλο αυτό εδώ ήταν μουδιασμένο. Έπαθα πανικό. Δεν μπορούσα να πω λέξη. Ήτανε άναρθρες κραυγές φόβου».
Η Βάνα Μπάρμπα εξήγησε τη χρονική περίοδο που συνέβη το περιστατικό και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στη δουλειά της: «Άργησα να την πάρω τη σιγουριά. Και αν με δεις στο παίξιμό μου στην αρχή, επειδή είχα περάσει και το εγκεφαλικό παιδιά, μην ξεχνάτε ότι είχα περάσει ένα εγκεφαλικό πριν μήνες, το οποίο μου είχε αφήσει εμένα και ένα θέμα. Τον Μάιο του 26 άρχισα τη δουλειά, Ιούνιο δηλαδή. Δύο τρεις μήνες πριν. Πέρασα ένα εγκεφαλικό παιδιά… Ήταν ισχαιμικό, δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Σηκώθηκα και δεν μπορούσα να μιλήσω. Δεν το κατάλαβα. Το εγκεφαλικό το έπαθα τη νύχτα και το κατάλαβα όταν με πήγαν στον νευρολόγο».
Η νοσηλεία στο Ασκληπιείο και η μάχη με τη λογοθεραπεία
Η άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της υγείας της. Αναφερόμενη στις πρώτες εξετάσεις, τόνισε: «Φαντάσου όταν με πήγαν στο Ασκληπιείο, στο νευρολογικό, με κατάλαβαν αμέσως. Δηλαδή εξαιρετικό και είμαι ευγνώμων για το νοσοκομείο. Είπαν αμέσως ότι είναι ισχαιμικό. Λέει “δεν μπορεί να μιλήσει” και μου έκαναν κατευθείαν μαγνητική. Μου έβαλαν κατευθείαν να μου κάνουν μια θεραπεία για το κεφάλι για να δουν αν είναι αιμορραγικό. Θα μπορούσα να μείνω. Στο αιμορραγικό μένεις για όλη σου τη ζωή ανάπηρος. Δόξα τω Θεώ που ήταν ισχαιμικό. Συνήλθα μετά από μια βδομάδα. Πέντε μέρες. Σχετικά γρήγορα».
Αμέσως μετά ξεκίνησε ο αγώνας της αποκατάστασης, με την ίδια να στέκεται στη στήριξη που έλαβε από το περιβάλλον της: «Ξύπναγα το άλλο πρωί. Λογοθεραπεία. Ερχόταν η γιατρίνα από πάνω “να πούνε αυτό”. Ερχόταν οι φίλοι μου ήταν απ’ έξω. Δεν θα ξεχάσω ποτέ. Ο κόσμος έξω από το νοσοκομείο. Δηλαδή τι ήταν αυτό; Με αγάπη έτσι δηλαδή. Και ίσως και η αγάπη του κόσμου με βοήθησε πολύ. Βέβαια, έκανα λογοθεραπεία. Φοβήθηκα».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
