Η σκέψη του Ιωάννη Παπαζήση γύρω από τον θάνατο συνδέεται, όπως είπε ο ίδιος, με τον τρόπο που επιλέγει να ζει. «Με τρέφει η μορφή του θανάτου στη ζωή μας, με κινητοποιεί εμένα», ανέφερε ο ηθοποιός, μιλώντας για μια ιδέα που τον έχει απασχολήσει έντονα μέσα από το θέατρο και την προσωπική του διαδρομή.
Ο Ιωάννης Παπαζήσης ήταν καλεσμένος την Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και συνομίλησε με τον Φώτη Σεργουλόπουλο και τη Τζένη Μελιτά. Στη διάρκεια της συνέντευξης αναφέρθηκε στον γιο του, Ιάσονα, στα χρόνια που έζησε στη Δράμα με τον παππού και τη γιαγιά του, αλλά και σε περιστατικά από την παιδική του ηλικία που σήμερα θυμάται διαφορετικά.
«Αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι είναι “Αυτός που πέθανε αύριο δεν το ήξερε σήμερα”»
Αναφερόμενος στον τρόπο με τον οποίο η ιδέα του θανάτου λειτουργεί για τον ίδιο, ο Ιωάννης Παπαζήσης έφερε ως παράδειγμα μια θεατρική παράσταση που είχε παίξει στο παρελθόν.
«Πριν από χρόνια είχα παίξει στον “Ηλίθιο” του Ντοστογιέφσκι στο Δημοτικό Πειραιά, όπου έπαιζα τον Ιππόλυτο. Έναν άνθρωπο ο οποίος έπασχε από μία αρρώστια και θα πέθαινε σε ένα, δύο μήνες. Και όλη η διαδικασία ήταν αυτή».
Ο ηθοποιός θυμήθηκε πως ο ρόλος εκείνος τον είχε οδηγήσει να επεξεργαστεί διαφορετικά την έννοια του χρόνου και της ζωής: «Φώναζα στη διάρκεια της παράστασης στους ανθρώπους ότι “Γιατί δε ζείτε; Γιατί;” φώναζα. “Γιατί υπάρχει τόση ζωή, υπάρχει τόσος χρόνος.”»
Όπως εξήγησε, η συγκεκριμένη εμπειρία παρέμεινε μέσα του και επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την ιδέα του θανάτου: «Και εμένα αυτό με έχει αγγίξει, με έχει κυκλώσει πολύ μέσα μου. Εκεί κούμπωσε πάρα πολύ, πάρα πολύ. Και η λογική του θανάτου, ξέρεις, σε κάποιους φέρνει φοβίες, σε κάποιους φέρνει και το άγνωστο. Την κλέβω και με κινητοποιεί στη ζωή».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε σε μια φράση που αποδίδει στον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: «Αυτός που πέθανε αύριο δεν το ήξερε σήμερα». «Μην τα πιάνουμε αυτά πολύ πρωί, αλλά τα πιάνουμε σε υπαρξιακό επίπεδο», πρόσθεσε.
Οι επικίνδυνες περιπέτειες του Ιωάννη Παπαζήση ως παιδί
Η συζήτηση πέρασε στα παιδικά του χρόνια στη Δράμα, όπου ο Ιωάννης Παπαζήσης μεγάλωσε για ένα διάστημα με τον παππού και τη γιαγιά του. Ο ίδιος περιέγραψε μια εποχή κατά την οποία τα παιδιά περνούσαν πολλές ώρες έξω και επέστρεφαν στο σπίτι όταν έπεφτε το φως.
«Υπάρχει άγνοια κινδύνου όταν είμαστε παιδιά μέχρι ένα σημείο, υπάρχει άγνοια. Είσαι αθάνατος, δεν το συζητάμε. Αλλά ξέρεις τι γίνεται; Όλα τα πράγματα τα βλέπεις διαφορετικά με τον χρόνο», είπε.
Ο παππούς του, όπως αποκάλυψε, είχε εργαστεί ως γεωργός, ενώ πριν από αυτό είχε περίπτερο στη Δράμα. «Ο παππούς μου ήταν γεωργός, αλλά είχε το περίπτερο στη Δράμα πριν γίνει γεωργός», ανέφερε.
Ο ηθοποιός θυμήθηκε στη συνέχεια ορισμένα από τα περιστατικά που έζησε ως παιδί, εξηγώντας ότι τότε δεν υπήρχε η ίδια αίσθηση κινδύνου που μπορεί να υπάρχει σήμερα.
«Τότε δεν είναι τα πράγματα όπως σήμερα. Δηλαδή τότε τα παιδιά ήμασταν αμολημένα, που το λέγαμε ρε παιδί μου. Εμείς ήμασταν σε ένα χωριό. Γυρνούσα, πετούσα την τσάντα, έφευγα και σίγουρα, να σου πω, ξαναγύρναγα μέχρι να πέσει το φως».
Στην ίδια αφήγηση ανέφερε ότι έχει κινδυνεύσει από διαφορετικά περιστατικά: «Σε λίμνες έχει σπάσει ο πάγος σε λίμνη που ήμουνα που έχει παγώσει. Με έχει χτυπήσει αυτοκίνητο, έχω πέσει από τρακτέρ».
Ιδιαίτερα έντονα θυμάται ένα περιστατικό στο Νευροκόπι, όταν μαζί με τον αδελφό του βρίσκονταν πάνω σε παγωμένη λίμνη.
«Ήμουν στο Νευροκόπι, ήταν χειμώνας και είχε πάγο στη λίμνη. Κάναμε το γνωστό πατινάζ εμείς, όπου σε κάποια φάση είμαι εγώ μέσα και ο αδερφός μου απ’ έξω και ακούω ένα κρακ, κρακ, κρακ, κρακ, κρακ και φεύγει έτσι ταινία και με αρπάζει ο αδερφός μου τελευταία στιγμή και με βγάζει έξω».
Και κατέληξε περιγράφοντας με τον δικό του τρόπο τι θα μπορούσε να είχε συμβεί αν ο πάγος είχε υποχωρήσει εντελώς: «Αν είχε σπάσει όλος και έπεφτα μέσα, λογικά… γεια σας».
«Ο Ιάσονας είναι ένα καλό παιδί»
Από τη συζήτηση δεν έλειψε ο γιος του, Ιάσονας, τον οποίο έχει αποκτήσει ο Ιωάννης Παπαζήσης με τη Βανέσα Αδαμοπούλου. Μιλώντας για εκείνον, στάθηκε σε ένα χαρακτηριστικό του που, όπως είπε, εκτιμά ιδιαίτερα: «Ο Ιάσονας είναι ένα καλό παιδί, ρε παιδί μου. Τώρα άμα ερχόταν εδώ θα καθόταν εκεί στη γωνία με τα χεράκια και θα έλεγε έτσι “Όχι, ευχαριστώ”. Είναι ένα καλό παιδί».
Ο ηθοποιός συνέδεσε αυτή την πλευρά του γιου του με κάτι που θεωρεί σημαντικό στη σημερινή εποχή: «Αυτή την καλοσύνη μάλλον επειδή στις μέρες μας είναι κάτι που το ψάχνουμε όλοι μας. Εγώ τη θαυμάζω», είπε.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
