Πριν από μερικά χρόνια, μια προσωπική συζήτηση είχε ένα σαφές όριο.
Όσα έλεγες σε έναν φίλο παρέμεναν, κατά κανόνα, μεταξύ σας. Ένα μήνυμα αφορούσε τον άνθρωπο που το λάμβανε και, αν κάποιος ήθελε να μεταφέρει το περιεχόμενό του αλλού, έπρεπε να το κάνει με τα δικά του λόγια. Μια φωτογραφία από μια παρέα έμενε συνήθως στα κινητά των ανθρώπων που βρίσκονταν εκεί.
Σήμερα, αυτή η βεβαιότητα έχει αλλάξει.
Ένα screenshot μπορεί να μεταφέρει μια ιδιωτική συνομιλία σε ανθρώπους που δεν γνωρίζεις μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Μια φωτογραφία μπορεί να τραβηχτεί χωρίς να το αντιληφθείς και ένα βίντεο από μια δημόσια στιγμή να βρεθεί στο διαδίκτυο πριν καν καταλάβεις ότι κάποιος σε κατέγραφε.
Η μεγάλη αλλαγή δεν είναι μόνο ότι η ζωή μας καταγράφεται περισσότερο. Είναι ότι όσα καταγράφονται μπορούν πλέον να διαδοθούν με ταχύτητα που ξεπερνά τον έλεγχό μας.
Το ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος έχει δει κάτι που είπαμε ή κάναμε. Είναι ποιος μπορεί να το δει αύριο και ποιος μπορεί να αποφασίσει ότι αξίζει να το μοιραστεί με άλλους.
Η ιδιωτική στιγμή δεν χρειάζεται πλέον να δημοσιευτεί από εμάς για να γίνει δημόσια.
Η ψηφιακή αποτύπωση άλλαξε τη σημασία μιας ιδιωτικής συνομιλίας
Πριν από την εποχή των screenshots, όταν κάποιος ήθελε να μεταφέρει μια συζήτηση, έπρεπε να τη διηγηθεί. Η πληροφορία περνούσε μέσα από τη μνήμη του, τη δική του ερμηνεία και αναπόφευκτα τη δική του εκδοχή των γεγονότων.
Το screenshot άλλαξε αυτή τη διαδικασία, καθώς επιτρέπει σε κάποιον να παρουσιάσει μια συνομιλία σχεδόν αυτούσια, με τις λέξεις, τα σημεία στίξης και τον τρόπο με τον οποίο γράφτηκε.
Δημιουργεί έτσι την αίσθηση της απόλυτης απόδειξης: «Αυτό ακριβώς είπε».
Όμως η αυθεντικότητα ενός μηνύματος δεν σημαίνει ότι προοριζόταν και για δημόσια θέαση.
Οι άνθρωποι γράφουν διαφορετικά όταν μιλούν σε έναν φίλο και διαφορετικά όταν γνωρίζουν ότι απευθύνονται σε ένα μεγάλο κοινό. Στις ιδιωτικές συνομιλίες υπάρχει χώρος για χιούμορ, υπερβολές, ειρωνεία, θυμό ή μια φράση που ειπώθηκε σε μια στιγμή έντασης.
Η αποθήκευση και η κοινοποίηση μιας συνομιλίας αφαιρούν συχνά αυτό το πλαίσιο.
Μια φράση που γράφτηκε για έναν συγκεκριμένο άνθρωπο μπορεί να βρεθεί μπροστά σε εκατοντάδες ή χιλιάδες άλλους, οι οποίοι δεν γνωρίζουν τι προηγήθηκε και τι ακολούθησε.
Και αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της ψηφιακής εποχής: δεν χάνουμε μόνο τον έλεγχο των λέξεών μας, αλλά και του τρόπου με τον οποίο αυτές θα ερμηνευτούν.
Όταν η καθημερινότητα μετατρέπεται σε περιεχόμενο
Η ίδια αλλαγή αφορά και τις εικόνες.
Ένας καβγάς στον δρόμο, ένα ατύχημα, μια δύσκολη προσωπική στιγμή ή ένα περιστατικό που για όσους το έζησαν δεν είχε ιδιαίτερη σημασία μπορούν να καταγραφούν από έναν περαστικό και να δημοσιευθούν μέσα σε λίγα λεπτά.
Το κινητό τηλέφωνο έκανε την καταγραφή σχεδόν αυτονόητη. Η κάμερα βρίσκεται πλέον στην τσέπη σχεδόν όλων και μπορεί να ενεργοποιηθεί πριν καν αντιληφθεί ο άνθρωπος απέναντι ότι κάποιος τον κατα-.
Το πρόβλημα, όμως, δεν είναι μόνο η καταγραφή. Είναι και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται μια στιγμή.
Ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων μπορεί να δημιουργήσει μια διαφορετική εικόνα από την πραγματικότητα, επειδή ο θεατής βλέπει μόνο ένα μικρό απόσπασμα και όχι ολόκληρη την ιστορία.
Παρόλα αυτά, συχνά αυτό το απόσπασμα αρκεί για να σχηματιστεί μια άποψη, να ξεκινήσει μια δημόσια συζήτηση ή ακόμη και να στοχοποιηθεί ένας άνθρωπος που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν γνωστός σε κανέναν.
Το πρόσωπο που εμφανίζεται σε ένα βίντεο δεν έχει πάντα τον ίδιο έλεγχο της ιστορίας με εκείνον που αποφάσισε να το δημοσιεύσει.
Το κοινό της ζωής μας δεν είναι πλέον μόνο οι άνθρωποι που γνωρίζουμε
Για μεγάλο μέρος της ζωής μας, το κοινωνικό μας περιβάλλον ήταν συγκεκριμένο: οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι και άνθρωποι που συναντούσαμε καθημερινά.
Σήμερα, το κοινό μπορεί να είναι οποιοσδήποτε. Μπορεί κάποιος να μην έχει λογαριασμούς στα κοινωνικά δίκτυα και παρ’ όλα αυτά να εμφανιστεί σε μια φωτογραφία που ανέβασε κάποιος άλλος. Μπορεί να προσέχει τι - στο διαδίκτυο, αλλά μια προσωπική συνομιλία του να κυκλοφορεί σε μια ομάδα στην οποία δεν έχει πρόσβαση.
Η ψηφιακή ιδιωτικότητα δεν εξαρτάται πλέον μόνο από τις δικές μας επιλογές. Εξαρτάται και από τις επιλογές των ανθρώπων γύρω μας.
Μπορούμε να ελέγξουμε τι ανεβάζουμε. Δεν μπορούμε πάντα να ελέγξουμε τι καταγράφουν οι άλλοι.
Το διαδίκτυο δεν ξεχνά με τον ίδιο τρόπο που ξεχνάμε εμείς
Οι άνθρωποι έχουν την ικανότητα να αφήνουν πίσω τους πράγματα που συνέβησαν. Μια άβολη στιγμή περνά, ένας καβγάς ξεχνιέται, μια παλιά φωτογραφία χάνει σταδιακά τη σημασία της.
Στο διαδίκτυο, όμως, τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά.
Μια εικόνα που σήμερα προκαλεί γέλιο μπορεί μετά από χρόνια να αποκτήσει διαφορετική σημασία. Ένα μήνυμα που γράφτηκε σε μια δύσκολη στιγμή μπορεί να διαβαστεί αργότερα χωρίς κανείς να γνωρίζει τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκε.
Μια παλιά ανάρτηση μπορεί να επιστρέψει σε μια στιγμή που κανείς δεν θυμάται πλέον ότι υπήρχε.
Αυτό δημιουργεί μια νέα μορφή αβεβαιότητας, ιδιαίτερα για τις νεότερες γενιές, οι οποίες μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου μεγάλο μέρος της ζωής τους καταγράφεται.
Η ερώτηση δεν είναι μόνο τι κάνουμε σήμερα. Είναι πώς μπορεί να ερμηνευτεί αυτό που κάνουμε σήμερα αρκετά χρόνια αργότερα.
Η ευθύνη δεν αφορά μόνο τις πλατφόρμες
Η συζήτηση για την ιδιωτικότητα συνήθως επικεντρώνεται στις ρυθμίσεις απορρήτου, στους κωδικούς ασφαλείας και στον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες διαχειρίζονται τα προσωπικά δεδομένα.
Υπάρχει, όμως, και μια ανθρώπινη πλευρά.
Το να φωτογραφίζουμε κάποιον χωρίς να το γνωρίζει, να προωθούμε μια προσωπική συνομιλία επειδή τη θεωρούμε αστεία ή να ανεβάζουμε ένα βίντεο ενός αγνώστου επειδή πιστεύουμε ότι θα συγκεντρώσει προβολές δεν είναι απλώς τεχνολογικές πράξεις.
Είναι επιλογές συμπεριφοράς.
Το γεγονός ότι μπορούμε να καταγράψουμε κάτι δεν σημαίνει ότι πρέπει και να το δημοσιεύσουμε. Και το ότι ένα screenshot μπορεί να αποδείξει τι ακριβώς ειπώθηκε δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος που το έγραψε συμφώνησε να το διαβάσουν άλλοι.
Στην εποχή του screenshot, η ιδιωτικότητα χρειάζεται όρια
Η τεχνολογία δεν πρόκειται να σταματήσει να κατα- τη ζωή μας. Τα κινητά θα συνεχίσουν να βρίσκονται παντού, οι κάμερες θα γίνονται όλο και πιο διακριτικές και η δυνατότητα αποθήκευσης και διαμοιρασμού περιεχομένου θα γίνεται ακόμη πιο εύκολη.
Αυτό που αλλάζει είναι η ευθύνη μας απέναντι σε όσα περνούν από την οθόνη μας.
Η ιδιωτικότητα δεν είναι μόνο υπόθεση του ανθρώπου που θέλει να προστατεύσει τη δική του ζωή. Είναι και υπόθεση εκείνου που έχει στα χέρια του μια φωτογραφία, ένα βίντεο ή ένα προσωπικό μήνυμα κάποιου άλλου.
Σήμερα δεν μπορούμε να θεωρούμε ότι μια προσωπική στιγμή θα παραμείνει προσωπική μόνο και μόνο επειδή δεν τη δημοσιεύσαμε εμείς.
Από τη στιγμή που βρίσκεται μπροστά σε μια κάμερα ή σε μια οθόνη, υπάρχει πάντα η πιθανότητα να αποκτήσει ένα κοινό που δεν επιλέξαμε.
Γιατί ένα screenshot χρειάζεται ένα δευτερόλεπτο για να δημιουργηθεί και ακόμη λιγότερο για να σταλεί.
Το να σταματήσει όμως από τη στιγμή που θα αρχίσει να κυκλοφορεί μπορεί να είναι σχεδόν αδύνατο.
5 κανόνες για μια πιο υπεύθυνη ψηφιακή συμπεριφορά
1. Ένα προσωπικό μήνυμα δεν είναι δημόσιο περιεχόμενο
Το ότι μπορείς να το αποθηκεύσεις ή να το προωθήσεις δεν σημαίνει ότι έχεις και το δικαίωμα να το δημοσιοποιήσεις.
2. Η καταγραφή δεν σημαίνει υποχρεωτικά δημοσίευση
Πριν ανεβάσεις μια εικόνα ή ένα βίντεο, σκέψου αν ο άνθρωπος που εμφανίζεται σε αυτό θα συμφωνούσε.
3. Το πλαίσιο αλλάζει το νόημα
Μια φράση ή μια εικόνα έξω από την αρχική της συνθήκη μπορεί να οδηγήσει σε λάθος συμπεράσματα.
4. Το διαδίκτυο έχει μεγάλη μνήμη
Ό,τι δημοσιεύεται μπορεί να παραμείνει διαθέσιμο πολύ περισσότερο από όσο υπολογίζουμε.
5. Η ιδιωτικότητα των άλλων είναι και δική μας ευθύνη
Η ψηφιακή εποχή δεν χρειάζεται μόνο καλύτερη τεχνολογία. Χρειάζεται και καλύτερη κρίση.
To άρθρο Η εποχή της ψηφιακής έκθεσης: Όταν τίποτα δεν θεωρείται πλέον πραγματικά ιδιωτικό δημοσιεύτηκε στο NewsIT .
