Βάσια Παναγοπούλου για τον θάνατο του πατέρα της: Έχω την αίσθηση ότι έγινα ηθοποιός για να καλύψω την απουσία του

Βάσια Παναγοπούλου για τον θάνατο του πατέρα της: Έχω την αίσθηση ότι έγινα ηθοποιός για να καλύψω την απουσία του

Το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλειά του δεν έπαψε ποτέ, εξομολογήθηκε η ηθοποιός

Για την απουσία του πατέρα της μίλησε η Βάσια Παναγοπούλου, αποκαλύπτοντας πως η ανάγκη της να καλύψει το κενό του την ώθησε στην υποκριτική. Η ηθοποιός έχασε τον πατέρα της στην ηλικία των 10 ετών και αναφέρθηκε στο βάρος που φέρει ακόμη και σήμερα.

Ανατρέχοντας στα παιδικά της χρόνια, η Βάσια Παναγοπούλου είπε στο περιοδικό «Λοιπόν»: «Θα έλεγα πως η παιδική μου ηλικία είχε μπόλικη θλίψη. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Μυτιλήνη, εκεί έζησα μέχρι τα 10 μου χρόνια. Τότε πέθανε ο πατέρας μου και η μητέρα μου πήρε την απόφαση να μας πάει με την αδελφή μου και να έρθουμε στην Αθήνα. Ήταν τεράστια αλλαγή για εμάς».

Μετά τον θάνατο του πατέρα της, η μητέρα της πήρε την απόφαση να εγκατασταθούν στην Αθήνα. «Εκεί που ζούσαμε σε ένα νησί οικογενειακώς, ήρθαμε στην πρωτεύουσα οι τρεις μας. Εγκατασταθήκαμε στο Καλαμάκι, γιατί εκεί έμενε η αδελφή της μητέρας μου. Η μόνη μου παρηγοριά ήταν που έβλεπα τη θάλασσα, πολύ σημαντικό για εμένα. Αν συνοψίσω εκείνα τα χρόνια, θα έλεγα πως τα σημάδεψε η απουσία του πατέρα μου», πρόσθεσε.

Όσον αφορά στο πώς διαχειρίστηκε την απώλειά του, η ίδια πιστεύει ότι τη βοήθησε η υποκριτική. «Έχω την αίσθηση, κατόπιν εορτής, ότι έγινα ηθοποιός για αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να καλύψω την απουσία του πατέρα μου. Είχα περάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο αλλά δεν πήγα ποτέ, γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να κάνω κάτι άλλο, να μην αφιερωθώ σε αυτό που αγαπούσα. Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός – προς απογοήτευση της μαμάς μου, φυσικά», σημείωσε.

Οι σπουδές της στην υποκριτική και η πορεία της ως ηθοποιός τη βοήθησαν να διαχειριστεί τα συναισθήματά της. «Η Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη, όπου πήγα, αλλά και το ότι μπήκα στο επάγγελμα, με βοήθησε πολύ να διαχειριστώ τα συναισθήματά μου. Αλλά αυτό το συναίσθημα της έλλειψης από την απώλεια του πατέρα μου δεν έπαψε ποτέ. Δεν έχω ξεπεράσει αυτή την αίσθηση, είναι ένα κομμάτι μου μέσα που υπάρχει και πονάει. Τον αγαπούσα πολύ, τον θυμάμαι έντονα, έχω την εικόνα του και η απουσία του ήρθε σε μια ηλικία για μένα που δεν μπορούσε να εξηγηθεί με τη λογική».