Η θεωρητική δυνατότητα επιβίωσης του ανθρώπου ίσως είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι πίστευαν οι επιστήμονες.
Πόσα χρόνια μπορούμε να ζήσουμε; Πιθανόν πολύ περισσότερο απ’ όσο υπολόγιζαν έως τώρα οι ειδικοί, σύμφωνα με μία νέα έρευνα που προσθέτει μερικές δεκαετίες στους προγενέστερους υπολογισμούς.
Το να ζήσει κάποιος μέχρι τα 100 του χρόνια ή λίγο περισσότερο θεωρείται από μόνο του αξιοθαύμαστο. Ωστόσο η αληθινή (θεωρητική) δυνατότητα του ανθρώπου είχε υπολογιστεί σε 122 έτη σε προγενέστερη μελέτη στην ιατρική επιθεώρηση Oncoscience.
Τώρα, νέα έρευνα υπολογίζει ότι το αληθινό ανώτατο όριο είναι πολύ μεγαλύτερο. Φθάνει τα 156 χρόνια σύμφωνα με επιστήμονες από τη Ρωσία, οι οποίοι δημιούργησαν ένα νέο μαθηματικό μοντέλο για να εξετάσουν την επιβίωση των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος.
Η νέα έρευνα δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση npj Aging, του ομίλου Nature. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, χρησιμοποίησαν το μοντέλο τους για να εξετάσουν τι θα συνέβαινε αν μπορούσε να θεραπευθεί κάθε μηχανισμός που σχετίζεται με τη γήρανση των κυττάρων. Όπως διαπίστωσαν, θεωρητικά μπορούν να αδρανοποιηθούν όλοι οι μηχανισμοί, εκτός από έναν: τις σωματικές μεταλλάξεις.
Οι μεταλλάξεις αυτές είναι αλλαγές στο DNA που συμβαίνουν στα σωματικά κύτταρα. «Σωματικά» αποκαλούνται όλα τα κύτταρα του σώματος, εκτός από τα αναπαραγωγικά (ωάρια και σπερματοζωάρια).
Οι μεταλλάξεις στο DNA των σωματικών κυττάρων είναι μη αναστρέψιμα σφάλματα που συσσωρεύονται σε αυτά στη διάρκεια της ζωής. Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, οι μεταλλάξεις στα κύτταρα δύο ιστών που δεν μπορούν να αναγεννηθούν είναι αυτές που θέτουν το ανώτατο θεωρητικό όριο της μακροζωίας μας. Οι ιστοί αυτοί είναι ο εγκέφαλος και η καρδιά.
«Οι νευρώνες και τα κύτταρα του μυοκαρδίου που δεν διαθέτουν την ικανότητα της διαίρεσης (πολλαπλασιασμού), αποδεικνύεται ότι είναι οι κύριοι περιοριστικοί παράγοντες», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Dr. Evgeniy Efimov, από το Ινστιτούτο Επιστήμης & Τεχνολογίας Skolkovo της Μόσχας.
Μεγάλη ασυμμετρία
Οι σωματικές μεταλλάξεις δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ούτε με κάποια από τις υπάρχουσες θεραπείες. Έτσι, συσσωρεύονται σταδιακά αλλά αδιάκοπα, προκαλώντας τελικά μόνιμες βλάβες στους ιστούς που αδυνατούν να αντικαταστήσουν τα κύτταρά τους.
Το νέο μοντέλο που ανέπτυξαν οι ρώσοι επιστήμονες έδειξε ότι:
- Το ήπαρ και άλλα όργανα με αναγεννητική ικανότητα μπορεί θεωρητικώς να αντέξουν χιλιάδες χρόνια μεταλλάξεων χάρη σε αυτήν
- Ο εγκέφαλος και η καρδιά δεν μπορούν να διορθώσουν τις αντίστοιχες βλάβες στο DNA τους. Έτσι εκδηλώνουν τελικά ανεπάρκεια.
Η ασυμμετρία αυτή εξηγεί γιατί ασθένειες όπως η άνοια και η καρδιακή ανεπάρκεια κυριαρχούν στη νοσηρότητα της προχωρημένης ηλικίας.
Οι ερευνητές υπολόγισαν ακόμα ότι οι σωματικές μεταλλάξεις ευθύνονται για το σχεδόν 50% της διαφοράς μεταξύ της θεωρητικής επιβίωσης και του αληθινού προσδόκιμου ζωής μας.
Χάσμα στην υγεία
«Οι παθήσεις που κοστίζουν στον γηράσκοντα άνθρωπο τα ανεξάρτητα, γεμάτα υγεία χρόνια του, προσβάλλουν ακριβώς τους ιστούς που δεν αναγεννώνται», δήλωσε στο Newsweek ο Dr. Jordan Weiss, επίκουρος καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ο οποίος μελετά το προσδόκιμο υγιούς ζωής και τη γήρανση.
«Επομένως, το χάσμα μεταξύ του γενικού προσδόκιμου ζωής και του προσδοκίμου με καλή υγεία δεν οφείλεται στην γενική κατάρρευση του οργανισμού. Επικεντρώνεται στα όργανα που δεν έχουν τρόπο να αντικαταστήσουν τα φθαρμένα κύτταρά τους», πρόσθεσε.
Τα ευρήματα αυτά μπορούν να αλλάξουν την κατεύθυνση της αντιγηραντικής έρευνας, συνέχισε. «Εάν τα ανανεώσιμα όργανα αντέχουν ήδη δεκαετίες βλαβών στο DNA τους, λίγα θα προσφέρει η περαιτέρω προστασία τους», είπε. «Το θέμα είναι πως θα βρούμε τρόπο να διατηρήσουμε υγιές το DNA των κυττάρων της καρδιάς και του εγκεφάλου. Και εδώ πρέπει να εστιάσει η έρευνα της αντιγήρανσης».
Φωτογραφία: iStock
