Για τους Έλληνες μεγιστάνες της ναυτιλίας, των χρυσών δεκαετιών, η θάλασσα ήταν κάτι παραπάνω από το μέσο για να βγάλουν χρήματα. Ήταν μια «ερωμένη», ένα σημείο να σκεφτούν, να κλείσουν συμφωνίες, να παραθέσουν δεξιώσεις, να απολαύσουν τις οικογένειες τους, να δείξουν την δύναμη τους, να απομονωθούν, να διαφωνήσουν, να βάλουν στόχους, να ζήσουν.
Και για να το επιτύχουν δημιούργησαν τα προσωπικά τους «καταφύγια», θαλαμηγούς υπέρμετρης πολυτέλειας που σήμερα πολλές από αυτές μοιάζουν με χρονοκάψουλές που μπορεί κάποιες από αυτές να έχουν «αλλάξει» χέρια αλλά πάντα το όνομα τους θα είναι συνδεδεμένο με το «μέγα της θαλάσσης κράτος» και με τους Έλληνες εφοπλιστές εκείνων των χρυσών δεκαετιών.
Με εξαίρεση ίσως τη θαλαμηγό «Atlantis» των 115,82 μέτρων που ναυπηγήθηκε το 1981, για την οικογένεια Νιάρχου, το «Christina O» των 99 μέτρων και το «Alexander» των 122 μέτρων, ναυπηγήθηκαν, το 1943 η πρώτη και το 1965 το δεύτερο.
Μια δεκαετία σχεδόν νωρίτερα και συγκεκριμένα το 1930 είχε κατασκευαστεί ένα άλλο μεγαλοπρεπές σκάφος 80 μέτρων που άλλαξε τρία ονόματα μέχρι να ονομαστεί «Elpetal» και να περιέλθει στην ιδιοκτησία των αρχόντων της θάλασσας, της οικογένειας του Μαρή Εμπειρίκου, από το 1957 μέχρι και το 1983.
Το θρυλικό πλέον κλασικό σούπερ γιοτ που σήμερα έχει μετονομαστεί σε «Talitha» ανήκει πλέον στο γόνο της μεγάλης οικογένειας των Getty, τον Μάρκ Γκετι, και συνεχίζει τα ταξίδια του τόσο στη θάλασσα όσο και στην ιστορία.
Το εντυπωσιακό γιοτ που ανήκε στην οικογένεια του Μαρή Εμπειρίκου, κατασκευάστηκε το 1930 από την Friedrich Krupp Germaniawerft και έχει υποστεί μέχρι σήμερα πληθώρα ιστορικών αλλαγών, τροποποιήσεων ονόματος και πλήρεις αναπαλαιώσεις τον τελευταίο αιώνα.
Αρχικά ονομαζόταν «Reveler», αργότερα «Chalena» και «Carola», επιτάχθηκε από το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ το 1942, αφαιρέθηκε η πλώρη του και χρησιμοποιήθηκε ως περιπολικό κανονιοφόρο αλλά και ως μετεωρολογικό πλοίο στον Ειρηνικό με το όνομα «USS Beaumont».
Το 1946 παροπλίστηκε και στάλθηκε στο «Bath Iron Works» στο Μέιν για μια μαζική ανακαίνιση. Στην συνέχεια βγήκε από το ναυπηγείο το 1949 ως «Elpetal», υπό την ιδιοκτησία του Norman W. Woolworth, της οικογένειας πολυκαταστημάτων Woolworth. Η οικογένεια Woolworth χρησιμοποίησε το σκάφος για ναύλωση στη Φλόριντα μέχρι το 1957, όταν πουλήθηκε στον Έλληνα μεγιστάνα της ναυτιλίας Μαρή Εμπειρίκο και αγκυροβολούσε στους Πεταλιούς.
Στην συνέχεια το γιοτ πέρασε από τους Εμπειρίκους στα χέρια του Αυστραλού παραγωγού ταινιών Robert Stigwood, ο οποίος το ονόμασε «Ιεζάβελ». Τελικά, το γιοτ αγοράστηκε από τον Sir Paul Getty, ο οποίος το ανακαίνισε εκτενώς στο ναυπηγείο «DML Devonport» στο Ηνωμένο Βασίλειο στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Σχεδιασμένο από τον θρυλικό αρχιτέκτονα γιοτ, Jon Bannenberg, αναδείχθηκε με το κλασικό εξωτερικό και εσωτερικό του σε στιλ δεκαετίας του 1930, και σήμερα είναι επισήμως γνωστό ως «Talitha G» και σήμερα απλά ως «Talitha».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
