Η παραδοχή του εθισμού και η δύσκολη διαδρομή προς την απελευθέρωση ήταν ένα από τα βασικά σημεία της συνέντευξης που έδωσε ο Αναστάσιος Ράμμος στη Νάνσυ Παραδεισανού. Ο καλλιτέχνης, μιλώντας ανοιχτά για τις σκοτεινές περιόδους της ζωής του, περιέγραψε την απόλυτη κυριαρχία του αλκοόλ στην καθημερινότητά του, φτάνοντας σε αποκαλύψεις που σοκάρουν για το μέγεθος της εξάρτησης.
Η μάχη με τον εθισμό και η ανάγκη για αποδοχή
Ο τραγουδιστής αναφέρθηκε στην εποχή που οι ουσίες είχαν γίνει το μοναδικό του στήριγμα, εξηγώντας πως η αρχή έγινε από την επιθυμία του να ενταχθεί σε κοινωνικούς κύκλους.
«Την πρώτη φορά που ήπια το έκανα γιατί ήθελα να κάνω παρέα με τα παιδιά τα οποία δεν έκανα παρέα μέχρι τότε. Ήθελα να γίνω αποδεχτός. Συνέχισα να το κάνω γιατί είχα την αρρώστια του εθισμού», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Περιγράφοντας τις πιο δύσκολες στιγμές του, ο Αναστάσιος Ράμμος στάθηκε στην πλήρη απομόνωση που ένιωσε όταν έφτασε στο ναδίρ, τονίζοντας πως:
«Όταν ήμουν στον πάτο, δεν μπορούσα και δεν ήθελα να πάρω κανέναν. Πίστευα ότι χωρίς αλκοόλ δεν μπορούσα να ζήσω. Για να πιω νερό, έπινα πρώτα ουίσκι. Τις πρώτες φορές που δοκίμασα ουσίες ένιωθα αυτή την ευφορία και ένιωθα ότι μπορώ να κάνω τα πάντα».
Η σωτηρία μέσα από την πίστη και τη μουσική
Παρά το γεγονός ότι η πορεία του στη δισκογραφία είχε ήδη ξεκινήσει και η αναγνωρισιμότητα ήταν δεδομένη, ο ίδιος βίωνε μια παράλληλη, επώδυνη πραγματικότητα. Όπως ανέφερε, η στήριξη από την εταιρεία του ήταν καθοριστική, καθώς του πρόσφεραν την εμπιστοσύνη που ο ίδιος είχε χάσει για τον εαυτό του.
«Ο κόσμος με γνώριζε ενώ ήμουν χρήστης. Δεν λυπάμαι τα χρόνια που πέρασαν, γιατί έτσι ήρθα εδώ που είμαι τώρα», σημείωσε, εξηγώντας πως η διέξοδος βρέθηκε τελικά σε πνευματικό επίπεδο.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η εσωτερική ισορροπία επιτεύχθηκε μόνο όταν αναζήτησε ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή:
«Όλο αυτό σταματάει μόνο πνευματικά. Το κενό που έχω μέσα μου, αν δεν το γεμίσω με θεό και πίστη, δεν μπορώ. Η δισκογραφική εταιρεία μου με έσωσε, πίστεψε σε εμένα, όταν εγώ δεν πίστευα στον ίδιο μου τον εαυτό».
Σήμερα, έχοντας αφήσει πίσω του τις εξαρτήσεις, ο Αναστάσιος Ράμμος επιλέγει να αντιμετωπίζει το παρελθόν με μια διαφορετική οπτική.
«Αυτή τη στιγμή εγώ προσπαθώ να συμφιλιωθώ με το παρόν, με το παρελθόν αλλά να έχω και πίστη για το μέλλον και να ζω το παρόν. Οπότε γι’ αυτό τα λέω και γελάω», κατέληξε στην εξομολόγησή του.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
