Ο Δημήτρης Καπουράνης μιλά για τη σχέση του με την τηλεόραση, τις επιλογές που κάνει στην καριέρα του και τη νέα μίνι σειρά του MEGA «Σύγκρουση», εξηγώντας τι τον γοήτευσε στο σενάριο και στον χαρακτήρα που υποδύεται.
Παράλληλα, καταθέτει τις σκέψεις του για την κατάσταση στο ελληνικό θέατρο, εκφράζοντας τον προβληματισμό του για την απουσία ιδεολογίας, την έλλειψη διάθεσης για ουσιαστική αντίσταση και την κρίση που, κατά τη γνώμη του, διανύει ο χώρος.
Δημήτρης Καπουράνης: «Από τους γονείς μου πήρα αγάπη με το σταγονόμετρο»
.jpeg?t=qLkp8CO9LplOAPCkhzvjGA)
Βαδίζετε πάντως σε έναν συγκεκριμένο δρόμο. Οι επιλογές σας είναι σταθερά μακριά από αυτό που θα ονομάζαμε εν συντομία «mainstream».
«Μα, έχω κάνει mainstream τηλεόραση. Για παράδειγμα, “Τα καλύτερά μας χρόνια” στην ΕΡΤ ή “Το Ναυάγιο” στο MEGA. Το έπραξα πολύ συνειδητά, τόσο για τον βιοπορισμό μου όσο και για την προβολή του ονόματός μου, και πρόκειται για δουλειές που σέβομαι. Δεν κρύβω, όμως, ότι πολλές φορές η τηλεόραση με τρομάζει αισθητικά. Και δικές μου σκηνές. Λέω, να βάζεις τόσο κόπο στα πράγματα και ξαφνικά να σου πετιέται μια τέτοια σκηνή στο Internet… Εντάξει, λίγο γελάω, λίγο με αποκαρδιώνει. Ο Χρήστος Λούλης έχει πει κάτι πολύ σωστό: ότι η τηλεόραση τις περισσότερες φορές απαιτεί από τον ηθοποιό απλά να είναι εκεί. Τίποτε άλλο. Και αυτό έχει ένα κόστος. Ενα δεκάωρο γύρισμα είναι πολύ απαιτητικό. Ενα καθημερινό σίριαλ, που κρατάει 120-130 επεισόδια, έχει μια επαναληπτικότητα που πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει εις βάρος της δημιουργίας. Οπως λέει και ο Σαίξπηρ στον “Αμλετ”, η συνήθεια καταργεί το αίσθημα. Ο δικός μου ψυχισμός, για να αντέξει κάτι τέτοιο, απαιτεί να αφοσιωθώ μόνο εκεί. Εάν μια χρονιά κάνω καθημερινό – το οποίο ούτε σνομπάρω ούτε απορρίπτω –, νιώθω την ανάγκη να κάνω μόνο αυτό για να μπορέσω να αντεπεξέλθω. Εξάλλου, όταν βρίσκονται άνθρωποι με φαντασία και όρεξη, συμβαίνουν μαγικά πράγματα και μας το έχουν αποδείξει αυτό πολλές δουλειές στην τηλεόραση».
Πράγματι, έτσι είναι. Γι’ αυτό και θέλω να σας ρωτήσω και για τη «Σύγκρουση», την πολυαναμενόμενη μίνι σειρά οκτώ επεισοδίων, η οποία έρχεται στο νέο πρόγραμμα του MEGA σε σκηνοθεσία Αλέκου Κυράνη και σενάριο Μελίνας Τσαμπάνη και Πέτρου Καλκόβαλη.
«Πρόκειται για ένα από τα πιο ωραία σενάρια μίνι σειράς που έχω πάρει ποτέ στα χέρια µου. Είπα το “ναι” χωρίς δεύτερη σκέψη. Το MEGA είναι ένα κανάλι που νιώθω ότι σέβεται πάρα πολύ τους δημιουργούς του και τους δίνει όλον τον χώρο. Είχα επίσης την τύχη να συνεργαστώ µε τον Αλέκο Κυράνη. Μέσα από τα γυρίσματα, ήρθαμε πολύ κοντά και γίναμε φίλοι. Η “Σύγκρουση” είναι ένα ερωτικό, δικαστικό θρίλερ. Υποδύομαι έναν άνδρα που κατηγορείται για τον θάνατο της συντρόφου του σε ένα τροχαίο, οι συνθήκες του οποίου δημιουργούν αρκετές αμφιβολίες και ερωτήματα. Την υπεράσπισή µου αναλαμβάνει μια νεαρή δικηγόρος, την οποία υποδύεται η Ελίζα Σκολίδη. Μεταξύ µας αναπτύσσεται μια ερωτική σχέση και για εκείνη τα όρια ανάμεσα στο καθήκον και στο συναίσθημα αρχίζουν να θολώνουν. Με ενέπνευσε πάρα πολύ αυτός ο χαρακτήρας, γιατί νιώθω ότι καταφέραμε να τον φέρουμε σε μια “γκρίζα ζώνη”. H σειρά συνομιλεί µε το πώς η τηλεόραση προβάλλει τέτοιες υποθέσεις και τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε αυτές, µε το τι περιμένει η κοινωνία από αυτούς, αλλά και µε το πώς όλο αυτό επηρεάζει τις προσωπικές τους σχέσεις. Δεν θα ήθελα όμως να πω περισσότερα, γιατί πρόκειται για δικαστικό θρίλερ και κάθε επιπλέον πληροφορία αφαιρεί κάτι από το μυστήριο».
Θέλω να επιστρέψουμε στο ελληνικό θέατρο. Ποια είναι η μεγαλύτερη «ασθένειά» του;
«Οτι δεν υπάρχουν ιδεολόγοι. Διορθώνω: Φυσικά και υπάρχουν, απλώς μάλλον είναι λίγο πασέ. Οι περισσότεροι προσπαθούν να ικανοποιήσουν τους παραγωγούς και τις τσέπες τους. Και αυτό αντικατοπτρίζεται παντού – και στους μεγάλους πολιτιστικούς οργανισμούς, κρατικούς και ιδιωτικούς. Δεν υπάρχει ιδεολογικό πρόσημο, αντίσταση και πίστη. Στα δικά μου μάτια όλοι ικανοποιούν ατζέντες. Μπορεί τη μία χρονιά να είναι η προσβασιμότητα, την άλλη η ισότητα των φύλων. Λες και κάνουμε καμπάνιες και όχι θέατρο. Δεν βλέπουμε τίποτα ρηξικέλευθο ή έστω μία ελάχιστη ανάγκη για αντίσταση. Το θέατρο βρίσκεται σε μια βαθιά κρίση».
- Βήμαgazino
Δημήτρης Καπουράνης: «Ο παππούς & η γιαγιά μου ήταν οι γονείς μου, γνώρισα τους βιολογικούς όταν…»
Δημήτρης Καπουράνης: «Αυτό πού ονομάζεται πατρίδα είναι κάτι που κουβαλάμε πάντα μέσα μας»
Δημήτρης Καπουράνης: «Eπέλεξα να φύγω από το Πολυτεχνείο ένιωθα πραγματικά ότι ασφυκτιούσα»
