Δύο χρόνια συμπληρώνονται από εκείνο το βράδυ της 4ης Οκτωβρίου 2024, όταν ο Μίμης Πλέσσας έφυγε από τη ζωή, μόλις λίγες ημέρες πριν συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής.
Έφυγε έχοντας ήδη γράψει τη δική του ιστορία στην ελληνική μουσική, αφήνοντας πίσω του ένα έργο που δεν περιορίζεται σε αριθμούς, βραβεία και διακρίσεις. Ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε ένας άνθρωπος που έζησε για τη μουσική και μέσα από αυτήν κατάφερε να συνομιλήσει με πολλές γενιές Ελλήνων.
Γεννημένος στην Αθήνα στις 12 Οκτωβρίου 1924, ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε από νωρίς ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη αγάπη για τη γνώση και τις τέχνες. Σπούδασε Χημεία στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Παράλληλα, όμως, η μουσική ήταν πάντα η μεγάλη του αγάπη. Σε νεαρή ηλικία έγινε ο πρώτος σολίστ πιάνου στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας, ενώ το 1952 τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο μουσικής του Πανεπιστημίου της Μινεσότα.
Η πορεία του είχε ήδη αρχίσει να αποκτά διεθνή αναγνώριση.
Το 1952 ξεκίνησε την ενασχόλησή του με τη σύνθεση και από το 1956 δραστηριοποιήθηκε ως μαέστρος και συνθέτης. Από εκεί και έπειτα, η μουσική του διαδρομή θα γινόταν ένα μεγάλο κεφάλαιο της ελληνικής πολιτιστικής ζωής.
Θέατρο, κινηματογράφος, ραδιόφωνο, τηλεόραση και δισκογραφία. Ο Μίμης Πλέσσας δεν περιορίστηκε ποτέ σε ένα μόνο είδος ή σε έναν μόνο χώρο. Έγραψε μουσική για 104 ταινίες και 70 θεατρικές παραστάσεις, συνεργάστηκε με κορυφαίους ερμηνευτές και δημιούργησε τραγούδια που πέρασαν από γενιά σε γενιά. Παράλληλα, διηύθυνε μεγάλες ορχήστρες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και τιμήθηκε για το έργο του με σημαντικές ελληνικές και διεθνείς διακρίσεις.
Δεν έχω πει ποτέ και σε κανέναν ψέματα. Για την ακρίβεια, δεν ξέρω πώς είναι να υποκρίνεσαι
Και ύστερα ήρθε ο «Δρόμος».
Το 1969, η μουσική του Μίμη Πλέσσα και οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου δημιούργησαν έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς δίσκους της ελληνικής δισκογραφίας. Με κύριο ερμηνευτή τον Γιάννη Πουλόπουλο και τη συμμετοχή της Ρένας Κουμιώτη και της Πόπης Αστεριάδη, ο «Δρόμος» έγινε σημείο αναφοράς και, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν καταγραφεί, ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο πωλήσεις, αποτελώντας τον πιο εμπορικό δίσκο βινυλίου στην Ελλάδα.
Όμως η αξία του Πλέσσα δεν βρίσκεται μόνο στους αριθμούς.
Βρίσκεται στις μελωδίες που έγιναν κομμάτι της ζωής μας. Στα τραγούδια που συνδέθηκαν με έρωτες, χωρισμούς, καλοκαίρια, κινηματογραφικές εικόνες και προσωπικές αναμνήσεις. Βρίσκεται στη μουσική του που κατάφερε να παραμείνει ζωντανή, ακόμη κι όταν οι εποχές άλλαζαν.
Ο ίδιος, άλλωστε, δεν έπαψε ποτέ να δημιουργεί. Ακόμη και σε προχωρημένη ηλικία παρέμενε ενεργός, αναζητώντας νέους τρόπους έκφρασης και νέους ανθρώπους με τους οποίους μπορούσε να μοιραστεί τη μουσική του. Το 2016, με αφορμή τα 50 χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση στη δισκογραφία, παρουσίασε το έργο «Διάφανος σταυρός», σε ερμηνεία του Θάνου Ολύμπιου, το οποίο έγινε πλατινένιο.
Πέρα όμως από τον συνθέτη, τον μαέστρο και τον πιανίστα, υπήρχε και ο Μίμης Πλέσσας ως προσωπικότητα.
Δεν σπούδασα μουσική, και αυτοδίδακτος ων, κατάφερα να διευθύνω τις μεγαλύτερες Ορχήστρες του κόσμου
Ένας άνθρωπος με ευρύτατη παιδεία, περιέργεια για τη γνώση και αγάπη για τον πολιτισμό. Ένας καλλιτέχνης που δεν έπαψε να μαθαίνει, να δημιουργεί και να επικοινωνεί. Το γεγονός ότι υπήρξε διδάκτωρ Χημείας του Πανεπιστημίου Cornell και επίτιμος διδάκτωρ του Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Πατρών δείχνει και μια άλλη πλευρά του ανθρώπου πίσω από τον μουσικό: έναν άνθρωπο που δεν χώρισε ποτέ την τέχνη από τη γνώση.
Για πολλούς, ο Μίμης Πλέσσας ήταν μια παρουσία μεγαλύτερη από τη μουσική του. Ήταν ένας από εκείνους τους ανθρώπους που κουβαλούν πάνω τους μια ολόκληρη εποχή. Με τη διαδρομή του συνέδεσε διαφορετικούς κόσμους: την κλασική παιδεία με το λαϊκό τραγούδι, τον κινηματογράφο με τη δισκογραφία, το θέατρο με την τηλεόραση, τις μεγάλες ορχήστρες με το πιάνο και το τραγούδι.
Και ίσως αυτό να είναι τελικά το μεγαλύτερο αποτύπωμά του. Ότι κατάφερε να δημιουργήσει μουσική που δεν έμεινε απλώς μέσα σε δίσκους, ταινίες ή παραστάσεις. Μπήκε στη ζωή των ανθρώπων. Έγινε μνήμη. Δύο χρόνια μετά τον θάνατό του, ο Μίμης Πλέσσας απουσιάζει ως φυσική παρουσία, όμως το έργο του εξακολουθεί να υπάρχει γύρω μας. Ακούγεται στα τραγούδια του, στις παλιές ταινίες, στις θεατρικές μελωδίες, στις φωνές των ερμηνευτών που ανέδειξε και, κυρίως, στις αναμνήσεις όσων μεγάλωσαν με τη μουσική του.
Αν δεν είσαι τρελός, δεν κάνεις αυτή τη δουλειά
Ίσως γι’ αυτό άνθρωποι σαν τον Μίμη Πλέσσα να μην φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Γιατί όσο υπάρχει κάποιος που θα πατήσει το «play» σε ένα τραγούδι του, όσο μια μελωδία του θα ξυπνά μια ανάμνηση και όσο μια νέα γενιά θα ανακαλύπτει τη μουσική του, εκείνος θα εξακολουθεί να είναι εδώ.
Στις μελωδίες. Στις μνήμες. Και σε μια Ελλάδα που, μέσα από τη μουσική του, έμαθε να τραγουδά λίγο πιο όμορφα.
