Τον έντονο προβληματισμό της για τη δημόσια συζήτηση γύρω από τον Γιώργο Μαζωνάκη εξέφρασε η Δήμητρα Γαλάνη, στηλιτεύοντας τις υπερβολές των τελευταίων ημερών και ζητώντας να δοθεί χώρος στον σεβασμό και την πραγματική τιμή στη μνήμη του.
«Αυτό το οποίο δεν του αξίζει με τίποτα είναι όλος αυτός ο θόρυβος, ρε παιδιά. Δηλαδή, έλεος. Το έλεγα και προχθές σε μια συνέντευξη. Εντάξει, όλο αυτό το πράγμα. Να ασχοληθούμε με το αντικείμενο. Η αναφορά συνεχώς… Ας αφήσουν τον κόσμο να τον πενθήσει. Ας αφήσουν εμάς που τον αγαπήσαμε να πάμε να του αφήσουμε ένα λουλουδάκι», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Συνεχίζοντας στο ίδιο ύφος, στηλίτευσε τα φαινόμενα υπερβολής της περιόδου, εστιάζοντας στην ανάγκη απόδοσης ευθυνών χωρίς να αμαυρώνεται η εικόνα του εκλιπόντος:
«Όλο αυτό έχει κάτι ανθρωποφαγικό. Δηλαδή, οκ, ήταν άθλιο αυτό που έγινε. Ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. Πρώτα απ’ όλα ένα κράτος το οποίο είναι… παίζει γενικά, δεν ξέρω τι κάνουν. Αλλά να φύγουν από αυτόν τον άνθρωπο, να αφήσουν την ψυχή του να ησυχάσει. Εγώ δεν συμφωνώ με όλο αυτό το πράγμα.
Συμφωνώ με το να τιμωρηθούν και να συμμαζευτεί όλο αυτό το σούργελο που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με όλους αυτούς τους τύπους, με την αφορμή του Γιώργου Μαζωνάκη, αλλά ας τον αφήσουν τον Γιώργο Μαζωνάκη τώρα. Στην αγάπη του κόσμου, που είδαμε πόσο μεγάλη είναι, και στην αγάπη των φίλων του».
«Ήταν γεννημένος star, έλαμπε στη σκηνή»
Παράλληλα, στάθηκε στην προσωπικότητα και την ιδιαίτερη σκηνική παρουσία που διέθετε ο Γιώργος Μαζωνάκης:
«Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί, ήταν ένα υπέροχο μαγκάκι. Δεν ξέρω να βρω άλλη λέξη. Είχε μια αυθεντικότητα, καθαρότητα. Πατούσε στη γη, δεν είχε χάσει ούτε τη ρίζα του, δεν είχε ψηθεί περίεργα. Είναι κρίμα, πολύ κρίμα αυτό που έγινε. Δεν του άξιζε.
Ο Γιώργος είχε star quality. Ήταν γεννημένος, δηλαδή έλαμπε. Όταν τον έβλεπες στη σκηνή, ανεξάρτητα αν σου άρεσε το τραγούδι που έλεγε ή δεν σου άρεσε, δεν μπορούσες να πάρεις τα μάτια από πάνω του. Είχε αυτό το χάρισμα. Πολύ μεγάλο χάρισμα. Ήταν αυθεντικός. Δεν καμωνόταν».
Ολοκληρώνοντας τη σκέψη της, η ερμηνεύτρια ανέλυσε την οπτική της για τη διαδικασία διαχωρισμού της καλλιτεχνικής δημιουργίας από τον ανθρώπινο χαρακτήρα:
«Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων με τεράστιο έργο που σαν προσωπικότητες δεν ήταν και τίποτα σπουδαίο. Ήταν λίγο περίεργοι. Έπαψα να με ενδιαφέρει αυτό. Ασχολήθηκα με το έργο. Άλλο το έργο, άλλο η προσωπικότητα. Δεν μπορεί να είναι το ίδιο. Αν είναι ένα έργο που με έχει εντυπωσιάσει, με έχει συγκλονίσει, μου έχει χαράξει την αισθητική μου, τον πολιτισμό μου, σαφώς θα παραβλέψω τις ιδιαιτερότητες ή τις οποιεσδήποτε αδυναμίες που έχει ένας άνθρωπος. Ορισμένοι άνθρωποι είναι πάρα πολύ χαρισματικοί. Μπορεί να τους λείπει κιόλας κάτι, να είναι πολύ ανασφαλείς. Κάνουν πράγματα καμιά φορά… Έχει συμβεί επανειλημμένα αυτό, το έχουμε δει».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
