Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη έχει επαναφέρει στη δημόσια συζήτηση περιπτώσεις ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους αιφνιδίως λίγο μετά από μια ιατρική πράξη. Μία από τις υποθέσεις που είχαν συγκλονίσει τον καλλιτεχνικό κόσμο ήταν εκείνη της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου, της στιχουργού που άφησε πίσω της σημαντικό έργο στο ελληνικό τραγούδι.
Η Ιφιγένεια Γιαννοπούλου πέθανε στις 24 Ιουνίου 2004, σε ηλικία 40 ετών, μετά από επίσκεψή της σε ιδιωτικό ιατρείο ενδοκρινολόγου στην Κυψέλη. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, η οικογένειά της από την αρχή υποστήριζε ότι ο θάνατός της συνδεόταν με αλλεργικό σοκ μετά από ένεση. Η υπόθεση στη συνέχεια οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη και απασχόλησε τις Αρχές για πολλά χρόνια.
Μια ζωή αφιερωμένη στη μουσική, τη δημοσιογραφία και τη δημιουργία
Πριν η τραγική είδηση του θανάτου της συγκλονίσει το κοινό, η Ιφιγένεια Γιαννοπούλου είχε ήδη διαγράψει μια ιδιαίτερα σημαντική πορεία. Ήταν στιχουργός, δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και σεναριογράφος.
Από το 1985 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη στιχουργική, υπογράφοντας περισσότερα από 700 τραγούδια και συνεργαζόμενη με σημαντικούς καλλιτέχνες της ελληνικής μουσικής, όπως η Μαρινέλλα, ο Πασχάλης Τερζής, η Γλυκερία, ο Αντώνης Βαρδής, ο Στέφανος Κορκολής, ο Άγγελος Διονυσίου, ο Μανώλης Μητσιάς, η Τάνια Τσανακλίδου.
Η πιο στενή της συνεργάτιδα ήταν η Μαντώ, η οποία άλλωστε ήταν και κολλητή της φίλη. Η Ιφιγένεια Γιαννοπούλου είχε βαπτίσει και τον πρωτότοκο γιο της Μαντώς, τον Παύλο. Παράλληλα εργάστηκε στη δημοσιογραφία, ενώ είχε γράψει και μεγάλο αριθμό τηλεοπτικών σεναρίων.
Ανάμεσα στις διακρίσεις της ήταν το πρώτο βραβείο στίχου το 1991 για το τραγούδι «Στους πέντε ανέμους», σε μουσική του Στέφανου Κορκολή, ενώ το 1997 τιμήθηκε από την UNESCO για τη συγγραφή του επίσημου τραγουδιού της για το 1998.
Ο αιφνίδιος θάνατος και τα ερωτήματα γύρω από την ιατρική πράξη
Η υπόθεση της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου άρχισε να εξετάζεται μετά τον ξαφνικό θάνατό της στο ιατρείο. Στο επίκεντρο της έρευνας βρέθηκε η ιατρική πράξη που είχε προηγηθεί και το σκεύασμα που, σύμφωνα με τα στοιχεία της δίκης, είχε χορηγηθεί.
Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της περιόδου, το σκεύασμα που εξετάστηκε από τη Δικαιοσύνη δεν ήταν εγκεκριμένο από τον ΕΟΦ και είχε εισαχθεί από το εξωτερικό. Η υπεράσπιση της γιατρού αμφισβήτησε τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν και αρνήθηκε ότι υπήρχε ευθύνη για τον θάνατο της στιχουργού.
Η υπόθεση κράτησε πέντε χρόνια
Η υπόθεση της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου έφτασε στις δικαστικές αίθουσες σχεδόν πέντε χρόνια μετά τον θάνατό της. Τον Φεβρουάριο του 2009 ξεκίνησε η δίκη της ενδοκρινολόγου, η οποία βρέθηκε αντιμέτωπη με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια.
Στο επίκεντρο της διαδικασίας βρέθηκαν οι συνθήκες κάτω από τις οποίες έγινε η ιατρική πράξη στο ιατρείο, αλλά και το σκεύασμα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε χορηγηθεί στη στιχουργό. Η κατηγορία σε βάρος της γιατρού βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στον ισχυρισμό ότι δεν είχαν ελεγχθεί επαρκώς η ουσία και οι πιθανές επιπτώσεις της πριν από τη χορήγησή της.
Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατέθεσαν μέλη της οικογένειας της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου, γιατροί του ΕΚΑΒ και άνθρωποι που είχαν γνώση των γεγονότων. Η οικογένειά της υποστήριξε ότι ο θάνατός της προκλήθηκε από την ένεση που της έγινε στο ιατρείο, ενώ τόνισε πως η ίδια, παρά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, δεν είχε κάποιο άλλο σοβαρό πρόβλημα. Από την πλευρά της, η υπεράσπιση της γιατρού αρνήθηκε ότι υπήρχε ευθύνη της κατηγορούμενης για τον θάνατο της στιχουργού. Υποστήριξε ότι το συγκεκριμένο σκεύασμα δεν είχε χορηγηθεί ως ένεση και αμφισβήτησε τη σύνδεσή του με την τραγική κατάληξη.
Τον Ιούνιο του 2009, το δικαστήριο ανακοίνωσε την πρωτόδικη απόφασή του και έκρινε ένοχη τη γιατρό για ανθρωποκτονία από αμέλεια, επιβάλλοντάς της ποινή φυλάκισης δυόμισι ετών. Η εισαγγελική πρόταση, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα της εποχής, ήταν για ποινή τριών ετών. Η γιατρός άσκησε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης και αφέθηκε ελεύθερη με αναστολή εκτέλεσης της ποινής.
Η υπόθεση της Ιφιγένειας Γιαννοπούλου παρέμεινε για χρόνια ένα από τα πιο συζητημένα περιστατικά στον καλλιτεχνικό χώρο, όχι μόνο λόγω του ξαφνικού θανάτου της, αλλά και εξαιτίας των ερωτημάτων που τέθηκαν γύρω από την ασφάλεια των ιατρικών πράξεων και την ευθύνη που μπορεί να προκύψει όταν μια τέτοια διαδικασία έχει τραγική κατάληξη.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
