Σε μια συγκινητική αναφορά προχώρησε ο Γιάννης Πάριος κατά τη διάρκεια της συναυλίας του στη Θεσσαλονίκη το βράδυ του Σαββάτου 19 Σεπτεμβρίου, τιμώντας τη μνήμη του συναδέλφου του, με τον Γιώργο Μαζωνάκη να έχει φύγει αναπάντεχα από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη μουσική παρακαταθήκη.
Ο ερμηνευτής μοιράστηκε με το κοινό την ιστορία πίσω από τη δημιουργία της επιτυχίας «Ποτέ ποτέ», περιγράφοντας τους δεσμούς εκτίμησης που τους συνέδεαν.
Η εξομολόγηση στη σκηνή και το χρονικό του τραγουδιού
Απευθυνόμενος στους θεατές, ο Γιάννης Πάριος περιέγραψε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε το συγκεκριμένο κομμάτι.
«Επειδή τον γνώριζα, ήταν ένα υπέροχο, τίμιο παιδί. Είναι πιο σπουδαίο να εκτιμάς έναν άνθρωπο, πάρα να τον αγαπάς. Αυτόν τον άνθρωπο τον εκτιμούσα, γιατί ήταν ταλαιπωρημένος πολύ. Μου είχε πει “γράψε μου ένα τραγούδι Γιάννη”. “Θα σου γράψω” του λέω”.
Κάποιος κοινός μας φίλος, από εδώ από τη Θεσσαλονίκη, μου το ζήτησε και του λέω “θα του γράψω”. Του γράφω. Του λέει “σου έχει γράψει ο Γιάννης ένα τραγούδι”. Λέει “το περιμένω να το ακούσω”.
Επειδή είχε και άλλα στο μυαλό του, το ξέχασε. Ε, τι να κάνω κι εγώ, το έβαλα στον δικό μου δίσκο. Όταν πέρασε ο καιρός, το ακούει από μένα και λέει στον φίλο μου, τον κοινό μας φίλο, τον Σάββα “Πες στον Γιάννη ότι θέλω να το ξαναπω εγώ”. Του είπα “για σένα ήταν αυτό το τραγούδι, αυτό είναι το τραγούδι που ζήταγες”. Και όταν με ρώτησε ο Σάββας του είπα “Να το πει ολόκληρο”», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια, ο Γιάννης Πάριος συμπλήρωσε: «Έχω γράψει κι εγώ πολλά τραγούδια, αλλά αυτό το τραγούδι, επειδή ξέρω ότι ήταν το αγαπημένο του θα το πω…», ξεκινώντας την ερμηνεία του.
Το συγκεκριμένο μουσικό έργο, αν και δεν συνετέθηκε αρχικά ως βιογραφικό, συνδέθηκε στενά με τον Γιώργο Μαζωνάκη. Οι στίχοι εστιάζουν στην υπομονή, την απουσία εκδικητικότητας και τη διατήρηση της αξιοπρέπειας απέναντι στις δυσκολίες, με χαρακτηριστικό το απόσπασμα: «Το χαμόγελο δε μου΄λειψε απ’ τα χείλη, κι ας μου κλέβανε το λάδι απ’ το καντήλι…».
Η κεντρική ιδέα του κομματιού αποτυπώνεται στους στίχους:
«Ποτέ, ποτέ κακό δεν έκανα ποτέ Κι ας ‘θέλανε οι άλλοι το κακό μου. Τι κι αν πέρναγα του πόνου το όριο μου, το κρατούσα μόνο για τον εαυτό μου»
Την ιδιαίτερη αδυναμία που έτρεφε ο καλλιτέχνης για τη συγκεκριμένη σύνθεση είχε αποκαλύψει σε παλαιότερη τοποθέτησή της η στενή του φίλη και κουμπάρα, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, η οποία διατηρούσε στενή προσωπική σχέση μαζί του από το 2011.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
