Προσθήκη του -.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Η Ελένη Γιαννατσούλια μίλησε με βαθιά συγκίνηση στο «Στούντιο 4» για τον Γιώργο Μαζωνάκη, που έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 9 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 54 ετών.
Η σπουδαία στιχουργός, του τραγουδιού «Ώρες μικρές», μοιράστηκε άγνωστες στιγμές από τη μακρά δισκογραφική τους συνάντηση, μίλησε για τη μοναχικότητα και την ιδιαίτερη ευαισθησία του, ενώ αποκάλυψε πόσο βαθιά ταυτιζόταν με τους στίχους των τραγουδιών που ερμήνευε.
«Είμαι πολύ στενοχωρημένη από την απώλειά του. Και θέλω επίσης να σας πω ότι επρόκειτο για ένα πολύ ξεχωριστό και χαρισματικό πρόσωπο και ότι ως άνθρωπος ήταν εκ βαθέων μοναχικός και πάρα πολύ συναισθηματικός. Θα έλεγα κιόλας ότι ήταν δυσανάλογα συναισθηματικός με κριτήριο το μέσο όρο. Ήταν ιδιαίτερα γοητευτικός και σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης και πραγματικά πρόκειται για μία ιδιαίτερη και βαρύνουσα απώλεια για το ελληνικό τραγούδι και τη χώρα ολόκληρη. Και κοιτάξτε, είναι χαρακτηριστική η πάνδημη συγκίνηση και θλίψη που προκάλεσε ο αδόκητος χαμός του και μάλιστα υπό τις συνθήκες που έγινε. Θα σας έλεγα ότι διαμόρφωσε μια δική του προσωπική σχολή στη δισκογραφία. Ήταν κάτι ξεχωριστό. Ήταν μια κατηγορία μόνος του», είπε αρχικά η σπουδαία στιχουργός.
Και πρόσθεσε: «Ο άνθρωπος αυτός έδινε ιδιαίτερη σημασία στους στίχους των τραγουδιών του και στα μηνύματα που αυτοί εξέπεμπαν. Ήταν ανήσυχη φύση και πρωτοπορούσε. Δε φοβόταν την καινοτομία. Δηλαδή ήταν πρωτοπόρος και στις δισκογραφικές δουλειές του, αλλά και στις δημόσιες εμφανίσεις του. Η ερμηνεία του έδινε μια ξεχωριστή ώθηση στα έργα. Η χροιά του, ο τρόπος που τα ερμήνευε, η επικοινωνία με το κοινό πάνω στην πίστα. Δηλαδή αν δείτε ας πούμε το Ώρες Μικρές σε διάφορα βίντεο που κυκλοφορούν, θα δείτε ότι έχει μια ισχυρή διαλεκτική με τον κόσμο. Τους λέει το στίχο, το επαναλαμβάνουν, το φωνάζουν. Δηλαδή είχε μια απίστευτη διαλεκτική με τον κόσμο. Ήταν γεννημένος καλλιτέχνης. Ήταν πραγματικός καλλιτέχνης αυτός ο άνθρωπος».
Για το τραγούδι «Ώρες μικρές» αποκάλυψε: «Όταν έγραψα το στίχο πάνω στη μουσική του Σαμπάνη και του το έπαιξε ο Σαμπάνης και άκουσε το στίχο που λέει: “Το ξέρω πως το μπλε στα μάτια μου δεν είναι ακρογιάλι. Λάμπω σαν φως, μα το σκοτάδι στο σημάδι έχω βάλει”, συγκινήθηκε πάρα πολύ με αυτές τις φράσεις. Ταυτίστηκε απολύτως και χωρίς καλά καλά να δει τους υπόλοιπους στίχους, είπε: “Το κομμάτι αυτό το θέλω τώρα”. Και σιγά σιγά μετά αγάπησε κάθε στίχο αυτού του τραγουδιού και στη συνέχεια το αγάπησε πάρα πολύ και ο κόσμος.
Κάνω μια μικρή παρένθεση εδώ και θέλω να σας πω ότι ο Γιώργος Σαμπάνης, ο οποίος είναι ένας μοιραίος άνθρωπος στη ζωή μου και μου έχει κάνει κάποια εξαίσια δώρα, ένα από αυτά τα δώρα λοιπόν ήταν ο Γιώργος Μαζωνάκης. Του άπλωσε τον κόσμο των στίχων μου κι εκείνος τον περπάτησε με σεβασμό και αγάπη. Δηλαδή ταυτιζόταν τόσο πολύ με τους στίχους. Πώς γίνεται κάθε φορά να γράφω ό,τι ακριβώς ζούσε εκείνη την περίοδο; Πραγματικά, να σας πω κάτι δηλαδή;»
«Θα προτιμούσα να ζει ο Γιώργος και ας μην ξανατραγουδούσε ποτέ τραγούδια μου. Αυτή είναι η αλήθεια. Εγώ θα τον αποχαιρετήσω με τους εξής στίχους μου. “Ώρες μικρές στα σκοτεινά του πόνου πιάνω τη συχνότητα. Σε θέλω τραγικά. Στην ταραγμένη μου ψυχή θα είσαι πάντα εκκρεμότητα σαν πόρτα ανοιχτή”. Και ένας άλλος στίχος μου που λέει: “Βαρύ της φυγής σου το τίμημα, μελαγχολία και μάτια σπασμένα”», κατέληξε.
