Μία άγνωστη ιστορία για τον μόλις 12 ετών Γιώργο Μαζωνάκη αποκάλυψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης αναφέροντας πως οι δυο τους μεγάλωσαν μαζί στη Νίκαια.
Ο Πέτρος Πολυχρονίδης, όπως τόνισε, ζούσε στην ίδια πολυκατοικία με τον Γιώργο Μαζωνάκη μέχρι τα 15 χρόνια του τραγουδιστή και στην ανάρτησή του επεσήμανε «έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στη Μ. Μπότσαρη».
Όπως εξήγησε, ήταν καλοκαίρι του 1984 όταν «ο 12χρονος Γιώργος (Μαζωνάκης) και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο».
«Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν, αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας», έγραψε ο Πέτρος Πολυχρονίδης για τον Γιώργο Μαζωνάκη αναφέροντας τι του απάντησε ο διάσημος τραγουδιστής όταν τον ρώτησε «από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά, αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών».
«Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν», του επεσήμανε τότε ο Γιώργος Μαζωνάκης με τον παρουσιαστή να σχολιάζει στην ανάρτησή του στο Instagram: «Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Πέτρου Πολυχρονίδη για τον Γιώργο Μαζωνάκη
«Για εμάς ήταν απλά ο Γιώργος από τον 4ο όροφο. Μέχρι τα 15 του, μεγαλώσαμε κάτω από τα ίδια κεραμίδια στην ίδια αυλή στη Νίκαια και όταν πρωτοξεκίνησε την καριέρα του, πολύ πριν γίνει αυτός ο κοσμαγάπητος καλλιτέχνης, ήμασταν τόσο περήφανοι φίλοι και γείτονες που ακολουθούσαμε με ενθουσιασμό τα πρώτα του βήματα στις πίστες.
Έχω δεκάδες όμορφες αναμνήσεις από αυτά τα παιδικά χρόνια (πριν τη δόξα) με τον Γιώργο, τη Βάσω και κυρίως τη Μαρία που μεγαλώσαμε μαζί, εκεί στην Μ. Μπότσαρη, αλλά θέλω να μοιραστώ μόνο τούτη.
Καλοκαίρι 1984. Ο 12χρονος Γιώργος και οι φίλοι του στην πολυκατοικία φτιάχνουν με τα χέρια τους ένα κουκλοθέατρο. Το απόγευμα ο Μαζωνάκης με μια χάρτινη ντουντούκα σαν ντελάλης, καλεί στην αυλή τα υπόλοιπα παιδιά της γειτονιάς να δούμε την παράσταση που ετοίμασαν αλλά ζητά να φέρουμε 2 δραχμές ο καθένας.
Ο εξάχρονος εαυτός μου ρώτα από αφέλεια γιατί θα πρέπει να δώσουμε λεφτά αφού δεν κατανοώ ακόμα την έννοια των συναλλαγών και ο Γιώργος μου απαντά αφοπλιστικά…
“Εδώ θα κάνουμε τέχνη Πετράκο. Αυτό οι μεγάλοι το πληρώνουν”.
Δεν κατάλαβα τίποτα τότε. Αργότερα συνειδητοποίησα το αυτονόητο. Ο Γιώργος δεν έγινε μετά καλλιτέχνης. Γεννήθηκε».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
