Σε μια έντονα φορτισμένη εξομολόγηση για τον Γιώργο Καραϊβάζ προχώρησε η Μίνα Καραμήτρου το μεσημέρι της Τρίτης (8/9/26) στο «Studio στις 3». Μιλώντας στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο, η δημοσιογράφος συγκινήθηκε όταν αναφέρθηκε στον δολοφονημένο συνάδελφό της και περιέγραψε τη στιγμή που έμαθε ότι ήταν νεκρός.
«Νομίζω ότι για τη δική μου γενιά των αστυνομικών συντακτών, το κομβικό ήταν η δολοφονία του Γιώργου. Βέβαια, για να είμαι ειλικρινής, εμένα μου ήρθε και ένα δεύτερο στραπάτσο μετά και αυτό ήταν το φευγιό της Ηρούς, της Καριοφύλλη.
Εμείς ήμασταν μία γενιά αστυνομικών συντακτών που πηγαίναμε στη ΓΑΔΑ και τότε, θέλω να σας πω, ότι υπήρχε και φρικτός ανταγωνισμός. Και ο ανταγωνισμός μας δεν ήταν για το βίντεο της διέλευσης ενός αυτοκινήτου που λίγο νωρίτερα οι δράστες είχαν κλέψει το ταμείο ενός κομμωτηρίου. Δηλαδή πέφτανε κορμιά.
Ποιος θα βγάλει το ρεπορτάζ υποθέσεων, μεγάλων τρομοκρατικών οργανώσεων, μεγάλων υποθέσεων, απαγωγές, εγκληματικές οργανώσεις. Εγώ θυμάμαι κάθε 17 Νοέμβρη στην είσοδο της ΓΑΔΑ με τον Καραϊβάζ, αυτός στον ΑΝΤ1 κι εγώ στο MEGA. Παιδιά, πέφτανε κορμιά στον ανταγωνισμό εκείνη την εποχή.
Και ενώ λοιπόν πέφτανε κορμιά στα πλακάκια της ΓΑΔΑ, όταν τελείωνε το ρεπορτάζ, ό,τι ώρα τελείωνε, δώδεκα, μία, δύο η ώρα το πρωί, οι αστυνομικοί συντάκτες πηγαίναμε και τρώγαμε στη Θύρα 13. Μας περίμενε ο ιδιοκτήτης κάθε βράδυ, ό,τι ώρα και να ήταν. Ήξεραν, θα έρθουν οι αστυνομικοί συντάκτες για να φάνε.
Μπορεί λοιπόν με τον Γιώργο να είχαμε φάει τις σάρκες μας νωρίτερα, να μας είχε χωρίσει ο φρούραρχος, σε τέτοιο σημείο, και όταν τελείωνε το ρεπορτάζ να έχω πει εγώ “με έχουν πεθάνει τα πόδια μου σήμερα από την ορθοστασία” και να πει ο Γιώργος “πονούν τα πόδια σου; Έλα, κρατήσου να σε περάσω απέναντι. Έλα, πάμε”. Και να μου πιάσει το χέρι, να πάμε απέναντι να φάμε.
Και την άλλη μέρα το πρωί να πάμε πάλι στη ΓΑΔΑ και να μπει μέσα ο Γιώργος και να πει “Νίνα”, γιατί με έλεγε Νίνα, δεν με έλεγε Μίνα, “Νίνα, πάλι πάρκαρες και έπιασες τρεις θέσεις. Αλλά βέβαια, μήπως έμαθες ποτέ να παρκάρεις;”. Και να του πω εγώ “δεν μας παρατάς ρε Καραϊβάζ, δεν μας δίνεις καμία είδηση, θα μας πεις κιόλας πού να παρκάρουμε;”. Δηλαδή, θέλω να πω, ήταν αλλιώς.
Και για μένα τουλάχιστον, το να πρέπει να βγεις να πεις την είδηση της δολοφονίας ενός συναδέλφου σου και λίγο νωρίτερα να έχεις πάρει τον προϊστάμενο των Ανθρωποκτονιών και να λες “Κώστα, μου λένε για ένα πτώμα στον Άλιμο” και να σου λέει “ναι”. Και να λες “ποιος είναι;”. “Ρε Μίνα, είναι ο Γιώργος”. Και να λες εσύ “ο Γιώργος; Ποιος Γιώργος;”. “Ο Γιώργος ρε Μίνα είναι. Είναι ο Γιώργος. Είναι ο Καραϊβάζ”.
Θυμάμαι ότι του κλείνω το τηλέφωνο και δεν τον πίστεψα. Μου το έλεγε ο προϊστάμενος των Ανθρωποκτονιών και δεν τον πίστευα. Και παίρνω τον συνάδελφο, τον Μανώλη Ασαριώτη, και του λέω “Μανώλη;”. Έκλαιγε ο Μανώλης. Του λέω “Μανώλη, Μανώλη, είναι ο Γιώργος;”. Θέλω να πω ότι εμένα αυτό με σημάδεψε πάρα πολύ. Και νομίζω ότι μετά σκορπίσαμε. Η γενιά η δική μου, δηλαδή, μετά σκορπίσαμε», εξομολογήθηκε η Μίνα Καραμήτρου.
Στη συνέχεια, αναφερόμενη στην πορεία της υπόθεσης, πρόσθεσε: «Πρόσεξε, γιατί τώρα οι λέξεις έχουν ένα βάρος. Είναι ανεξιχνίαστη; Δεν ξέρουμε ποιος το έκανε; Δεν θα μάθουμε ποτέ; Δεν είναι εν ζωή αυτός που το έκανε; Θα μάθουμε; Θα μας πει; Αυτή η υπόθεση είναι ακόμα κάπως. Είναι ακόμα κάπως.
Νομίζω ότι όλοι μας μπορεί να ξέρουμε πράγματα τα οποία ακόμα μπορεί να μην είναι… Πάντως, σίγουρα είναι πράγματα τα οποία δεν ήταν στις αίθουσες των δικαστηρίων και ίσως να μη φτάσουν και ποτέ», κατέληξε η Μίνα Καραμήτρου.
