Στα 91 του χρόνια, ο Dale «Grey Beard» Sanders κατάφερε κάτι που ελάχιστοι άνθρωποι οποιασδήποτε ηλικίας θα επιχειρούσαν: Ολοκλήρωσε το «Μονοπάτι των Απαλαχίων» (Appalachian Trail) και έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος που έχει καταφέρει να διανύσει ολόκληρη τη θρυλική διαδρομή.
Το Μονοπάτι των Απαλαχίων
Το μέγεθος του κατορθώματος γίνεται πιο ξεκάθαρο αν αναλογιστεί κανείς τη δυσκολία αυτής της διαδρομής. Πρόκειται για ένα από τα διασημότερα μονοπάτια πεζοπορίας μεγάλων αποστάσεων στον κόσμο. Διασχίζει τις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες κατά μήκος της οροσειράς των Απαλαχίων και εκτείνεται σε περίπου 3.540 χιλιόμετρα, από το Springer Mountain στη Τζόρτζια μέχρι το Katahdin στο Μέιν. Διαπερνά 14 πολιτείες, μέσα από βουνά, δάση, κοιλάδες και προστατευόμενες φυσικές περιοχές. Η ολοκλήρωση της διαδρομής αποτελεί σημαντική δοκιμασία αντοχής, ακόμη και για πολύ νεότερους και έμπειρους πεζοπόρους.
Σύμφωνα με το Appalachian Trail Conservancy, για να θεωρηθεί ότι κάποιος ολοκλήρωσε το μονοπάτι («thru-hiker») πρέπει να διανύσει όλα τα τμήματα του μονοπατιού μέσα σε διάστημα 12 μηνών. Δεν είναι απαραίτητο να τα διανύσει συνεχόμενα – επιτρέπονται και τα διαλείμματα.
Η ιστορία του Sanders με το μονοπάτι
Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που το όνομα του Sanders συνδέεται με το μονοπάτι. Ο Sanders είχε κατακτήσει το ίδιο ρεκόρ το 2017 όταν, σε ηλικία 82 ετών, ολοκλήρωσε την απαιτητική διαδρομή. Τέσσερα χρόνια αργότερα, όμως, έχασε το ρεκόρ από τον φίλο του M.J. Eberhart, γνωστό ως «Nimblewill Nomad», ο οποίος ολοκλήρωσε τη διαδρομή στα 83 του.
Λίγους μήνες αργότερα, ο Sanders είχε ήδη πάρει την απόφασή του: Θα επέστρεφε για να διεκδικήσει εκ νέου το ρεκόρ.
Ο Sanders ξεκίνησε τη νέα του προσπάθεια στις 6 Σεπτεμβρίου από τη Δυτική Βιρτζίνια, σε ηλικία 91 ετών πια. Δεν ακολούθησε μια αδιάκοπη πορεία από τη μία άκρη του μονοπατιού στην άλλη, αλλά κάλυψε διαφορετικά τμήματα σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, κάνοντας ενδιάμεσα σύντομες παύσεις.
Γνωστός στους πεζοπόρους με το παρατσούκλι «Grey Beard», ολοκλήρωσε την προσπάθειά του στην κορυφή του όρους Katahdin, της υψηλότερης κορυφής του Μέιν. Εκεί, δίπλα στη διάσημη πινακίδα που σηματοδοτεί το βόρειο άκρο του μονοπατιού, σταμάτησε για να προσευχηθεί. «Έπρεπε να ευχαριστήσω τον Θεό, την ομάδα που με υποστήριξε και όλους όσους με έφεραν μέχρι εδώ», δήλωσε.
71 πτώσεις στον δρόμο προς το ρεκόρ
Η επιστροφή στην κορυφή, ωστόσο, κάθε άλλο παρά εύκολη ήταν. Ο Dale Sanders έπεσε 71 φορές κατά τη διάρκεια της προσπάθειάς του. Έξι από αυτές τις πτώσεις ήταν σοβαρές, μία οδήγησε σε μια σύντομη νοσηλεία, ενώ μία άλλη σημειώθηκε μόλις 183 μέτρα πριν από τον τερματισμό.
Κάθε φορά, όμως, ο 91χρονος σηκωνόταν και συνέχιζε.
Το επίτευγμά του αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη πόσο σοβαρό ζήτημα αποτελούν οι πτώσεις στις μεγαλύτερες ηλικίες. Περισσότεροι από 14 εκατομμύρια ηλικιωμένοι στις ΗΠΑ πέφτουν κάθε χρόνο. Ο Sanders βρέθηκε αντιμέτωπος όχι μόνο με επανειλημμένες πτώσεις, αλλά και με τραυματισμούς, εξάντληση και στιγμές κατά τις οποίες αναρωτήθηκε αν θα μπορούσε πραγματικά να συνεχίσει.
Είχε προηγηθεί εξάμηνη προετοιμασία, όμως σύντομα συνειδητοποίησε ότι η επιστροφή στο Appalachian Trail στα 91 του ήταν πολύ διαφορετική από την πρώτη προσπάθεια που του είχε χαρίσει το προηγούμενο ρεκόρ.
«Ακόμα και σήμερα, νιώθω ότι μάλλον θα έπρεπε να είμαι σε καλύτερη φυσική κατάσταση απ’ ό,τι είμαι», είπε κατά τη διάρκεια της διαδρομής. «Πρέπει όμως πάντα να σκέφτομαι: “Είμαι 91 ετών και ανοίγω νέους ορίζοντες περπατώντας τέτοιες μεγάλες αποστάσεις”».
Πτώσεις, τραυματισμοί και μια τρομακτική εμπειρία στο νοσοκομείο
Τον Ιούνιο, ενώ κατέβαινε το Killington Mountain στο Βερμόντ, ο Sanders έπεσε μπροστά σ’ ένα πετρώδες τμήμα του μονοπατιού, τραυματίζοντας τα χέρια και τα πόδια του. «Δόξα τω Θεώ, δεν έσπασε τίποτα, αλλά ήμουν χτυπημένος», θυμήθηκε. «Δεν σκούπισα το αίμα, απλώς συνέχισα την πεζοπορία».
Λίγες εβδομάδες αργότερα, ήρθε μια ακόμη μεγαλύτερη περιπέτεια. Το αριστερό του χέρι μούδιασε και ο Sanders κατέληξε σε νοσοκομείο του Μέιν. Αρχικά, οι γιατροί φοβήθηκαν ότι μπορεί να είχε υποστεί εγκεφαλικό επεισόδιο. Τελικά, διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο για πίεση σε νεύρο. Παρ’ ότι σύντομα πήρε το «πράσινο φως» για να επιστρέψει στο μονοπάτι, για πρώτη φορά σκέφτηκε σοβαρά να εγκαταλείψει.
Στις αρχές Αυγούστου επέστρεψε στο σπίτι του στο Τενεσί, αυτή τη φορά για έναν προσωπικό λόγο: Ήθελε να βρίσκεται δίπλα στη σύζυγό του, η οποία είχε μόλις χάσει τη μητέρα της. Τελικά, ήταν εκείνη που τον έπεισε να συνεχίσει.
Από την αναζήτηση ενός ρεκόρ στην έμπνευση των άλλων
Δεν ήταν κάθε χιλιόμετρο γεμάτο δυσκολίες. Ο Sanders απόλαυσε ιδιαίτερα την Πενσυλβάνια, όπου τα καλύτερα συντηρημένα τμήματα του μονοπατιού και οι απροσδόκητες πράξεις γενναιοδωρίας τού πρόσφεραν ευπρόσδεκτη ανακούφιση. Οι «άγγελοι του μονοπατιού» –άνθρωποι που προσφέρουν φαγητό, ποτά και άλλη βοήθεια στους περαστικούς πεζοπόρους- εμφανίζονταν περιστασιακά με λιχουδιές. «Όταν οι άνθρωποι σε φροντίζουν και σου φέρνουν λιχουδιές στο μονοπάτι, οι πέτρες δεν έχουν σημασία», αστειεύτηκε ο Sanders.
Καθώς το ταξίδι του προχωρούσε, κάτι άρχισε να αλλάζει. Ο Sanders είχε ξεκινήσει με σκοπό να ανακτήσει ένα ρεκόρ. Όμως, καθώς χιλιάδες άνθρωποι άρχισαν να παρακολουθούν την πορεία του στο διαδίκτυο και άλλοι πεζοπόροι τον αναγνώριζαν κατά μήκος της διαδρομής, η προσοχή που δέχτηκε έδωσε στο ταξίδι του έναν ευρύτερο σκοπό. «Θέλω να το ξανακερδίσω αλλά, αυτή τη στιγμή, αυτό είναι δευτερεύον», είπε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία, εξήγησε, ήταν η ανακάλυψη ότι οι προσπάθειές του ενέπνεαν και ενθάρρυναν άλλους ανθρώπους.
Μια ζωή γεμάτη περιπέτειες
Η δίψα του Sanders για σωματικές προκλήσεις δεν ξεκίνησε στην τρίτη ηλικία. Γεννημένος στο Κεντάκι το 1935 -δύο χρόνια πριν ολοκληρωθεί το Μονοπάτι των Απαλαχίων- υπέστη εκφοβισμό ως παιδί λόγω του μικρού του αναστήματος. Αργότερα, βρήκε αυτοπεποίθηση μέσω ατομικών αθλημάτων, όπως η κολύμβηση και η ακροβατική. Ο Sanders υπηρέτησε, στη συνέχεια, στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ και διένυσε μια μακρά πορεία στον τομέα των πάρκων και της αναψυχής πριν συνταξιοδοτηθεί το 2002.
Η συνταξιοδότηση δεν τον εμπόδισε καθόλου. Μεταξύ άλλων, έγινε ο γηραιότερος άνθρωπος που διέσχισε με καγιάκ ολόκληρο τον Μισισιπή. Ξεκίνησε την 87ήμερη αποστολή την ημέρα των 87ων γενεθλίων του.
Το τελευταίο του ταξίδι στο Μονοπάτι των Απαλαχίων απαιτούσε την ίδια αποφασιστικότητα. Σκαρφάλωσε πάνω από πεσμένα δέντρα, ξεπέρασε απότομο έδαφος και άντεξε την κούραση. Κατά τη διάρκεια μιας ημέρας όπου έπρεπε να διανύσει 19 χιλιόμετρα, προς το τέλος της διαδρομής, άρχισε να χάνει όλο και περισσότερο την ισορροπία του. Αντί να σταματήσει, ξάπλωσε στο μονοπάτι, ανακοινώνοντας ότι θα πάρει έναν «υπνάκο». Αποκοιμήθηκε και, δύο λεπτά αργότερα, σηκώθηκε και άρχισε να περπατάει ξανά.
Αυτή η σύντομη στιγμή ίσως αποτυπώνει το τελευταίο ρεκόρ του Sanders καλύτερα από οποιοδήποτε στατιστικό στοιχείο. Στα 91 του, η ολοκλήρωση ενός από τα πιο απαιτητικά μονοπάτια μεγάλων αποστάσεων της Αμερικής δεν σήμαινε ότι δεν έπεσε, δεν κουράστηκε ή δεν αναρωτήθηκε ποτέ αν ήταν ώρα να σταματήσει. Για τον Sanders, σήμαινε να συνεχίσει ούτως ή άλλως.
Διαβάστε επίσης
«Στο μυαλό μου ισοδυναμεί με την απόλυτη ελευθερία» – Η νεαρή γιατρός στο φαράγγι της Σαμαριάς μιλά στο ygeiamou
Το περπάτημα που έγινε θεραπεία – Τι είναι το hiking therapy και τι προσφέρει
Τι είναι το περπάτημα Tai Chi και γιατί υπόσχεται θαύματα σε ψυχή και σώμα
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
