Η μοναξιά δεν είναι απλώς ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Οι επιπτώσεις της φαίνεται ότι φτάνουν πολύ βαθύτερα, επηρεάζοντας τη συνολική υγεία, ακόμη και τον τρόπο που λειτουργεί ο εγκέφαλος.
Όταν η κοινωνική επαφή απουσιάζει και το αίσθημα της μοναξιάς επιμένει, ο εγκέφαλος φαίνεται να αντιδρά σαν να βρίσκεται αντιμέτωπος με μια έλλειψη βασικής ανάγκης, όπως το φαγητό ή το νερό. Ακολουθούν τέσσερις σημαντικοί τρόποι με τους οποίους η μοναξιά μπορεί να επηρεάσει τον εγκέφαλο και την ευεξία, σύμφωνα με ερευνητικά δεδομένα.
1. Μοναξιά όπως… πείνα
Έρευνες υποδεικνύουν ότι η μοναξιά ενεργοποιεί νευρωνικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο παρόμοιες με εκείνες που εμφανίζονται όταν κάποιος πεινά και επιθυμεί φαγητό. Νευροεπιστήμονες ζήτησαν από 40 υγιείς συμμετέχοντες να παραμείνουν κοινωνικά απομονωμένοι για 10 ώρες και, σε διαφορετική περίσταση, να μείνουν χωρίς φαγητό για επίσης 10 ώρες.
Μετά από κάθε δεκάωρη περίοδο, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν λειτουργική μαγνητική τομογραφία (fMRI) για να καταγράψουν τη δραστηριότητα του εγκεφάλου και να τη συγκρίνουν με τις αρχικές εξετάσεις των συμμετεχόντων.
Διαπιστώθηκε ότι τόσο η πείνα όσο και η μοναξιά προκαλούσαν παρόμοιου τύπου εγκεφαλική δραστηριότητα. Με άλλα λόγια, όπως ένας άνθρωπος που πεινά αντιδρά στην εικόνα της τροφής, έτσι και ένας άνθρωπος που έχει απομονωθεί φαίνεται να εμφανίζει αντίστοιχη αντίδραση απέναντι στην προοπτική της κοινωνικής επαφής. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι αυτά τα σήματα ενδεχομένως αποτελούν έναν τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος μάς προειδοποιεί ότι πρέπει να επανασυνδεθούμε κοινωνικά.
2. Η μοναξιά πυροδοτεί απαισιοδοξία και επιθετικότητα
Το αίσθημα της μοναξιάς μπορεί να αυξήσει την τάση ενός ανθρώπου να εστιάζει περισσότερο στις αρνητικές πλευρές μιας κατάστασης. Μελέτη έδειξε ότι η μοναξιά προκαλούσε αντίδραση σε περιοχή του εγκεφάλου που συνδέεται με την προσοχή. Αυτή η αυξημένη εγρήγορση θα μπορούσε να εξηγεί γιατί οι άνθρωποι που αισθάνονται μόνοι τείνουν να εστιάζουν περισσότερο στον εαυτό τους.
Παράλληλα, έρευνες υποδεικνύουν ότι αυτού του είδους η αρνητική σκέψη μπορεί να εξελιχθεί σε έναν φαύλο κύκλο. Η μοναξιά τείνει να προκαλεί περισσότερες αρνητικές σκέψεις, ενώ οι περισσότερες αρνητικές σκέψεις συνδέονται με μεγαλύτερα επίπεδα μοναξιάς. Σε ορισμένους ανθρώπους, η μοναξιά μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εχθρική ή ακόμη και επιθετική συμπεριφορά.
Η επιθετικότητα αυτή μπορεί να λειτουργεί ως αμυντικός μηχανισμός. Οι άνθρωποι που νιώθουν μόνοι ενδέχεται να φοβούνται μια νέα απόρριψη και, προσπαθώντας να προστατευτούν, απομακρύνουν τελικά τους άλλους, δηλαδή ακριβώς τη συντροφιά που επιθυμούν.
3. Η μοναξιά «χτυπά» την εμπιστοσύνη
Οι άνθρωποι που αισθάνονται μόνοι βρίσκονται συχνά σε μεγαλύτερη εγρήγορση απέναντι σε πιθανές απειλές του περιβάλλοντός τους. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε αυξημένη δυσπιστία απέναντι στους άλλους.
Σε μελέτη, οι ερευνητές συγκέντρωσαν 42 άτομα με σοβαρή και επίμονη μοναξιά, τα οποία δεν είχαν διαγνωστεί με σοβαρές διαταραχές ψυχικής υγείας, και μία ομάδα ελέγχου ίδιου μεγέθους. Σε μία από τις δοκιμασίες, οι συμμετέχοντες έλαβαν εικονικά χρήματα και κλήθηκαν να αποφασίσουν αν θα τα κρατούσαν όλα ή αν θα μοιράζονταν ένα μέρος τους με άλλους συμμετέχοντες.
Εάν επέλεγαν να μοιραστούν τα χρήματα, η αξία τους τριπλασιαζόταν και ο άνθρωπος που τα λάμβανε μπορούσε στη συνέχεια να τους επιστρέψει ένα μέρος. Έτσι, οι συμμετέχοντες είχαν τη δυνατότητα να κερδίσουν περισσότερα χρήματα, αλλά μόνο εφόσον έπαιρναν το ρίσκο να εμπιστευτούν τον άλλον. Τα άτομα που ένιωθαν μοναξιά μοιράζονταν λιγότερα χρήματα συγκριτικά με εκείνα που δεν ένιωθαν μοναξιά.
Παράλληλα, οι εξετάσεις fMRI έδειξαν ότι παρουσίαζαν μικρότερη δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που σχετίζονται με τη δημιουργία εμπιστοσύνης.
Οι ερευνητές εξέτασαν επίσης δείγματα αίματος και σάλιου για να μετρήσουν τα επίπεδα ωκυτοκίνης — της ορμόνης που, μεταξύ άλλων λειτουργιών, συμμετέχει στη δημιουργία δεσμών και στην προσκόλληση μεταξύ των ανθρώπων. Η διάθεση των ατόμων που δεν ένιωθαν μοναξιά βελτιωνόταν κατά τη διάρκεια μιας σύντομης κοινωνικής συζήτησης, κάτι που δεν παρατηρήθηκε στους μοναχικούς συμμετέχοντες.
Τα άτομα που ένιωθαν μοναξιά ήταν επίσης πιθανότερο να δηλώσουν ότι δεν εμπιστεύονταν τους βοηθούς των ερευνητών, ενώ παρήγαγαν μικρότερες ποσότητες ωκυτοκίνης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου.
4. Η μοναξιά συμβάλει στη γνωστική έκπτωση
Η κοινωνικοποίηση αποτελεί έναν σημαντικό τρόπο διέγερσης του εγκεφάλου. Χωρίς αυτό το ερέθισμα, υπάρχουν ενδείξεις ότι η γνωστική λειτουργία μπορεί να μειωθεί. Έρευνες έχουν εντοπίσει αλλαγές στον εγκέφαλο ανθρώπων που αντιμετωπίζουν επίπεδα μοναξιάς υψηλότερα από τον μέσο όρο.
Μελέτη παρακολούθησε την πορεία της υγείας 25 μελών πολικής αποστολής, τα οποία έζησαν σε απομόνωση στην Ανταρκτική για 12 μήνες. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τα μέλη της αποστολής παρουσίασαν μείωση της φαιάς ουσίας του εγκεφάλου, ιδιαίτερα σε περιοχές όπως ο ιππόκαμπος και ο θάλαμος. Μία ακόμη ανησυχία αφορά τον αυξημένο κίνδυνο άνοιας που έχει συσχετιστεί με την κοινωνική απομόνωση.
Ο εγκέφαλος «πεινά» για ανθρώπινη επαφή
Η μοναξιά, λοιπόν, δεν περιορίζεται σε ένα παροδικό αίσθημα απομόνωσης. Ο εγκέφαλος αντιμετωπίζει την ανάγκη για ανθρώπινη επαφή με τρόπο παρόμοιο με άλλες βασικές ανάγκες, όπως η πείνα.
Και αυτό καταδεικνύει πόσο ουσιαστικό ρόλο παίζουν οι κοινωνικοί δεσμοί στην ευεξία και εξηγεί γιατί η επίμονη μοναξιά αξίζει να αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως μια δυσάρεστη συναισθηματική κατάσταση, αλλά ως ένας παράγοντας που μπορεί να επηρεάσει συνολικά την υγεία του εγκεφάλου.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
