Ο Στράτος Τζώρτζογλου βρέθηκε να νοσηλεύεται επί έξι μήνες στην ψυχιατρική πτέρυγα του στρατιωτικού νοσοκομείου 401, ύστερα από ένα έντονο επεισόδιο κατά τη διάρκεια της θητείας του στη Λήμνο που τον οδήγησε στην απόφαση να διακόψει τον στρατό.
Όπως περιέγραψε ο ίδιος στην συνέντευξή του στον Γιάννη Βίτσα και την Εspresso, για τις συνθήκες που προκάλεσαν το ξέσπασμά του και την απόφασή του να νοσηλευτεί:
«Η μία κουβέντα έφερε την άλλη και μου λέει “Πέντε ημέρες φυλακή”. Με το που ακούω εγώ τη λέξη φυλακή ήρθε μέσα στο υποσυνείδητο μου η φυλακή της μαμάς μου όταν ήταν μικρή, του πατέρα μου. Αντέδρασα πολύ άσχημα. Δεν επιτέθηκα. Έβαλα τα κλάματα πήρα την ξιφολόγχη μου και την κάρφωσα πάνω σε ένα δένδρο. Με έπιασαν σπασμοί. Αποφάσισα λοιπόν να διακόψω τον στρατό. Μπήκα στο 401 ως τρόφιμος στην ψυχιατρική κλινική».
Στη συνέχεια της παραμονής του στο θεραπευτήριο, ο Στράτος Τζώρτζογλου ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση με το προσωπικό και τους υπόλοιπους νοσηλευόμενους:
«Έγινα κάτι σαν ο αρχηγός της αγέλης αλλά ανήκα στο δυναμικό των ασθενών. Η ψυχιατρική κλινική τότε ήταν με κάγκελα. Ζήτησα εγώ από τους γιατρούς να τους κάνω θέατρο γιατί είχα μία έφεση σ’ αυτό. Κάθισα έξι μήνες. Μπήκα ως ασθενής αλλά επειδή βοηθούσα πολύ τους γιατρούς με τα φάρμακα που έπρεπε να παίρνουν οι ασθενείς γιατί πολλές φορές τα φτύνανε. Ήμουν απαραίτητος εγώ για το 401 στην ψυχιατρική γιατί ήμουν ο ενδιάμεσος και όλοι οι ασθενείς με αγαπούσαν πάρα πολύ».
Το μακάβριο ευρημα στο σπίτι της Μαρίας Γεωργιάδου
Παράλληλα, ο Στράτος Τζώρτζογλου αναφέρθηκε και στο ξεκίνημα της σχέσης του με τη Μαρία Γεωργιάδου, περιγράφοντας την πρώτη τους επαφή και ένα παράξενο περιστατικό που αντιμετώπισε όταν επισκέφθηκε το σπίτι της:
«Γνώρισα τη Μαρία 1 Ιανουαρίου του 1987. Κάναμε με το Χρήστο πρόβες για τον “Ήχο του όπλου” κρυφά από όλους για να μάθει το Σ.Ε.Η. Ο Κουν έλεγε “Κάνετε πρόβες. Πέντε ώρες του θεάτρου δεν φτάνουν”. Έρχεται η Μαρία να δει τον Χρήστο. Εγώ έψαχνα σπίτι γιατί κοιμόμουν στην σχολή. Μου παραχωρεί το σπίτι της. Εγώ νόμιζα ότι τα είχανε με το Χρήστο όποτε τους κάλεσα να τους φτιάξω μακαρόνια. Συνειδητοποιώ ότι δεν τα έχουν… Φάγαμε και κάναμε έρωτα την ίδια ημέρα πολύ αυθόρμητα. Αυτά είναι καρμικά. Δεν ξέρω να τα εξηγήσω. Την πήρα αγκαλίτσα και αυτό ήταν! Ήταν το Μαράκι μου».
Σχετικά με την εικόνα που συνάντησε στο σαλόνι της και τη μεταγενέστερη απόφασή τους, ο Στράτος Τζώρτζογλου σημείωσε:
«Στην τραπεζαρία είχε ένα μωρό έμβρυο μέσα σε μία γυάλα. Της λέω “Τι είναι αυτό” Ως φοιτήτρια της φαρμακευτικής είχε πάει σε διάφορες συναντήσεις με γιατρούς, τους λέγανε πώς είναι το έμβρυο και το κράτησε. Της λέω “Αυτό πρέπει να το θάψεις. Δε μπορείς να το έχεις στο σπίτι”. Δε με πολυένοιαζε γιατί δε μέναμε εκεί αλλά μου έκανε πολύ περίεργη η αίσθηση με το θάνατο. Δεν τον είχε ξεπεράσει. Αργότερα όταν αποφασίσαμε να πάμε στο Χαλάνδρι το πρώτο πράγμα έδιωξα το πίνακα έδιωξα την σιφονιέρα που έκλεινε τα δύο κεντρικά παράθυρα και θάψαμε το μωρό. Ήταν εξαμηνίτικο που είχε πεθάνει και το είχε στη φορμόλη. Πήγαμε και το θάψαμε».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
