Η θαλασσαιμία υπήρξε για δεκαετίες μια νόσος που συνδεόταν με περιορισμένο προσδόκιμο ζωής και καθημερινές δυσκολίες. Σήμερα, χάρη στην πρόοδο της επιστήμης, η πραγματικότητα έχει αλλάξει ριζικά. Οι άνθρωποι που ζουν με τη νόσο μπορούν να εργάζονται, να δημιουργούν οικογένεια και να έχουν μια φυσιολογική ζωή. Υπάρχει όμως μία προϋπόθεση που παραμένει αδιαπραγμάτευτη: η επάρκεια αίματος.
Στο νέο επεισόδιο του vidcast υγείας του Newsbeast «Από το Α ως το Ω3», η Μάριον Κοντογιάννη φιλοξενεί τον πρόεδρο του Ελληνικού Συλλόγου Θαλασσαιμίας, γενικό γραμματέα της Ελληνικής Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Θαλασσαιμίας, Βασίλη Δήμο, σε μια συζήτηση που αναδεικνύει τη σημασία της εθελοντικής αιμοδοσίας αλλά και τις μεγάλες κατακτήσεις της σύγχρονης ιατρικής.
Όπως εξηγεί, περισσότεροι από 3.000 πολυμεταγγιζόμενοι ασθενείς στη χώρα μας χρειάζονται αίμα κάθε δεκαπέντε ημέρες. Συνολικά απαιτούνται περίπου 100.000 έως 110.000 μονάδες αίματος κάθε χρόνο, γεγονός που καθιστά την εθελοντική αιμοδοσία κυριολεκτικά ζήτημα ζωής.
Ο κ. Δήμος υπογραμμίζει ότι κάθε άνθρωπος με θαλασσαιμία χρειάζεται τέσσερις μονάδες αίματος τον μήνα. Με άλλα λόγια, τέσσερις διαφορετικοί εθελοντές αιμοδότες συμβάλλουν κάθε μήνα ώστε ένας ασθενής να συνεχίσει να ζει με αξιοπρέπεια.
Παράλληλα, εξηγεί γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να εισάγει αίμα από το εξωτερικό, επισημαίνοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο η έλλειψη εθελοντών, όσο η εποχικότητα της αιμοδοσίας και η ανάγκη καλύτερου προγραμματισμού, ιδιαίτερα κατά τους θερινούς μήνες και τις περιόδους των εορτών.
Η συζήτηση φωτίζει ακόμη τη θεαματική πρόοδο που έχει σημειωθεί στην αντιμετώπιση της θαλασσαιμίας. Από μια ασθένεια που πριν από λίγες δεκαετίες περιόριζε δραματικά το προσδόκιμο ζωής, σήμερα εξελίσσεται σε μια χρόνια πάθηση που μπορεί να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά, ενώ οι νέες γονιδιακές θεραπείες δημιουργούν ακόμη μεγαλύτερη αισιοδοξία για το μέλλον.
Το μήνυμα του Βασίλη Δήμου είναι ξεκάθαρο: η αιμοδοσία δεν είναι μια πράξη που κάνουμε μόνο όταν κάποιος δικός μας άνθρωπος έχει ανάγκη. Είναι μια πράξη κοινωνικής ευθύνης που μπορεί να σώσει έως και τρεις ζωές κάθε φορά.
Μια συζήτηση που υπενθυμίζει ότι, όσο κι αν προχωρά η επιστήμη, η μεγαλύτερη θεραπεία εξακολουθεί να βρίσκεται στην αλληλεγγύη και στην προσφορά του ανθρώπου προς τον άνθρωπο.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
