Ποια είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματά τους. Γιατί έχει σημασία η αναγνώρισή τους από τους επιστήμονες.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να έχει περισσότερες μορφές απ’ όσες πίστευαν έως σήμερα οι επιστήμονες, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.
Επιστήμονες από τη Βρετανία χρησιμοποίησαν τεχνητή νοημοσύνη για να αξιολογήσουν τις τομογραφίες εγκεφάλου 634 πασχόντων από τη νόσο και τα επίπεδα των sNfL στο αίμα τους.
Τα sNfL είναι τα νευροϊνίδια ελαφράς αλύσου (NfL) στον ορό (serum) του αίματος. Πρόκειται για πρωτεΐνες που εκλύονται από τα κύτταρα του εγκεφάλου, όταν υφίστανται βλάβες ή νεκρώνονται.
Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μία νευροεκφυλιστική νόσος. Προσβάλλει τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Εκδηλώνεται όταν το ανοσοποιητικό σύστημα του πάσχοντος επιτίθενται λανθασμένα στο προστατευτικό περίβλημα των νεύρων, την μυελίνη ουσία. Η καταστροφή της προκαλεί τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της νόσου.
Η εξέταση των πρωτεϊνών sNfL και των μαγνητικών τομογραφιών κατέδειξε δύο νέους, «βιολογικώς διακριτούς υποτύπους της πολλαπλής σκλήρυνσης» (σ.σ. είναι η σύγχρονη ονομασία της σκλήρυνσης κατά πλάκας).
Οι δύο νέοι τύποι
Ο ένας υποτύπος ονομάστηκε «πολλαπλή σκλήρυνση πρώιμης sNfL». Κατ’ αυτόν, παρατηρούνται νωρίς στην πορεία της νόσου υψηλά επίπεδα της συγκεκριμένης ουσίας στο αίμα. Παρατηρούνται επίσης βλάβες σε μία περιοχή του εγκεφάλου που λέγεται μεσολόβιο (corpus callosum). Η περιοχή αυτή έχει ζωτική σημασία για:
- Τη σκέψη
- Τη μνήμη
- Τον συντονισμό των κινήσεων
Ο δεύτερος υποτύπος ονομάστηκε «πολλαπλή σκλήρυνση όψιμης sNfL». Κατ’ αυτόν, παρατηρείται καθυστερημένη αύξηση στα επίπεδα των νευροϊνιδίων sNfL. Συνοδεύεται από πρώιμη απώλεια όγκου στον φλοιό του εγκεφάλου και την εν τω βάθει φαιά ουσία.
Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στην ιατρική επιθεώρηση Brain. Όπως εξηγούν οι ερευνητές, τα ευρήματά τους εξηγούν γιατί οι πάσχοντες από σκλήρυνση κατά πλάκας συχνά διαφορετική πορεία στην εξέλιξη της νόσου. Ανοίγουν επίσης τον δρόμο για πιο εξατομικευμένη παρακολούθηση και θεραπεία.
Τι μπορεί να προσφέρουν
«Η ισχύουσα ταξινόμηση της νόσου ως υποτροπιάζουσα-διαλείπουσα, δευτεροπαθώς προϊούσα και πρωτοπαθώς προϊούσα δεν δίνει όλη την εικόνα», δήλωσε ο επιβλέπων ερευνητής Dr. Arman Eshaghi, νευροεπιστήμονας στο University College του Λονδίνου (UCL).
«Η μελέτη μας συμβάλλει στην καλύτερη κατανόηση και ταξινόμηση και, στο εγγύς μέλλον, στην καλύτερη αντιμετώπιση των διαφόρων μορφών της νόσου», πρόσθεσε.
«Η ισχύουσα ταξινόμηση της πολλαπλής σκλήρυνσης βασίζεται στα κλινικά συμπτώματα των πασχόντων. Η νόσος όμως είναι πολύπλοκη και η ταξινόμηση αυτή δεν αντανακλά με ακρίβεια ό,τι συμβαίνει στο σώμα. Το γεγονός αυτό μπορεί να δυσχεραίνει την αποτελεσματική αντιμετώπισή της», σχολίασε η Dr. Caitlin Astbury, διευθύντρια Επιστημονικής Επικοινωνίας στην βρετανική Εταιρεία Πολλαπλής Σκλήρυνσης (MS Society).
«Όσο περισσότερα μαθαίνουμε γι’ αυτήν, τόσο πιθανότερο είναι να βρούμε τελικά θεραπείες που θα σταματούν την εξέλιξή της», πρόσθεσε.
Φωτογραφία: iStock
