Τάσος Χαλκιάς: «Από 7 ετών βγήκα στη δουλειά, τι να με φοβίσει; Τι να μου απαγορεύσει να μιλήσω; Και τι θα μου κάνουν;»

Ο Τάσος Χαλκιάς, ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου και της τηλεόρασης, σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, άνοιξε την καρδιά του και μίλησε για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια. Η ζωή του, όπως λέει στην εφημερίδα On Time , δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Γεννήθηκε στο Αιγάλεω, μεγάλωσε στο Χαϊδάρι, στην Πειραϊκή, στην Αίγινα και σε ηλικία μόλις επτά ετών βγήκε στη δουλειά.

Αυτό το ενδιαφέρον για τον άνθρωπο, για τον διπλανό σου, το είχες από νεαρή ηλικία; Σ’ το έμαθαν με τις αξίες της ζωής οι γονείς σου, καθώς μεγάλωσες μέσα στην εργατιά και δούλεψες από πολύ μικρός;

Ακριβώς. Γεννήθηκα στο Αιγάλεω, μεγάλωσα στο Χαϊδάρι, στην Πειραϊκή, στην Αίγινα ακολουθώντας τον πατέρα μου ο οποίος εργαζόταν στα πλοία φτιάχνοντας εγκαταστάσεις. Έχω δουλέψει πολλά χρόνια στο λιμάνι του Πειραιά δίπλα στον πατέρα μου. Από επτά ετών βγήκα στη δουλειά. Οπότε, τι να με φοβίσει; Και τι να μου απαγορεύσει να μιλήσω; Και τι θα μου κάνουν; Τίποτα απολύτως.

Άρα, όλα αυτά που βλέπουμε στις παλιές ελληνικές ταινίες με τον Νίκο Ξανθόπουλο και τον Νίκο Κούρκουλο, τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ κι άλλους που δούλευαν στο λιμάνι ή στο καρνάγιο ή που ανέβαιναν σε σκαλωσιές, εσύ τα έχεις ζήσει;

Ναι, μην τα ξεπερνάμε έτσι απλοϊκά, αυτά είναι πολύ σημαντικά και σοβαρά θέματα. Αυτός είναι ο λαός. Ο κόσμος των Ελλήνων είναι ο κόσμος της εργασίας. Αυτοί που, αν σηκωθούν το πρωί και δεν πάνε στη δουλειά, δεν έχουν να φάνε. Και δεν έχουν ψηφίσει ούτε μισό νόμο υπέρ αυτών των ανθρώπων. Όλοι οι νόμοι είναι εναντίον τους. Από αυτούς τους ανθρώπους τους μεροκαματιάρηδες θα πάρουν τους φόρους. Τώρα θα πληρώσουμε και για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ντρέπομαι που ακούω μερικούς κεντρώους και αριστερούς ψηφοφόρους να λένε «ευχόμαστε να πληρώσουν μόνο οι δεξιοί ψηφοφόροι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και όχι όλοι οι Έλληνες.

Εσύ λοιπόν έχεις δουλέψει από πιτσιρικάς στο λιμάνι του Πειραιά;

Ναι. Όλη η οδός Χατζηκυριάκου στον Πειραιά τη δεκαετία του ’50 προς ’60 ήταν καρβουνιάρικα. Άραζαν οι μαούνες και έπαιρναν το κάρβουνο και το πήγαιναν στρα πλοιάρια, εξού και η γνωστή ατάκα «όχι άλλο κάρβουνο» που λέει ο Κούρκουλος στην ταινία «Ορατότης μηδές». Τότε με κάρβουνο πηγαίνανε τα πλοία, άλλη ενέργεια, άλλοι ρυθμοί, άλλος κόσμος, εργατιά. Άρα, οι άνθρωποι με αγώνα κατακτούσαν οτιδήποτε. Όχι όπως τώρα, με την ευκολία της τεχνητής νοημοσύνης.