«Ο θάνατος της κόρης μου με ισοπέδωσε. Ο πόνος που έχω δεν θα φύγει ποτέ»

Date:







Έχασα την κόρη μου πριν από 2 χρόνια.

Η Άννα μου διαγνώστηκε με μία σπάνια μορφή καρκίνου, όταν ήταν 11 ετών. Η ασθένειά της την ταλαιπώρησε καθ’ όλη τη διάρκεια της εφηβείας της μέχρι που τελικά πέθανε εδώ στο σπίτι, στο δωμάτιό της. Τα τελευταία της λόγια ήταν «Μαμά σε αγαπώ πολύ. Ήρθε η ώρα να φύγω. Μην ανησυχείς».

Δεν είχα το κουράγιο ούτε το γιατρό να πάρω τηλέφωνο να ‘ρθει να πιστοποιήσει το θάνατό της. Ο γιατρός, αλλά και το γραφείο κηδειών κλήθηκαν τρεις ώρες μετά. Τελευταία φορά την είδα ντυμένη νυφούλα στην κηδεία της. Ήταν πανέμορφη, όπως όταν ζούσε.

Το πρόσωπο της ήταν κουκλίστικο και τα ματάκια της κλειστά. Το μέτωπο της ήταν κρύο σαν να άγγιζες πέτρα. Ήταν το ίδιο μέτωπο που είχα αγγίξει τόσες φορές πριν για να δω αν έχει πυρετό. Ήταν το ίδιο μέτωπο που τόσες φορές είχα φιλήσει όταν ήταν μικρή. Ένα παιδί χαμογελαστό, ένα παιδί καλό που αγαπούσε ο, τι περπατούσε.

Και όμως έπρεπε να πω αντίο. Έπρεπε να το ξεπεράσω και να συνεχίσω να ζω. Αυτό πρέπει να κάνεις όταν κάποιος πεθαίνει μόνο που αυτός ο κάποιος δεν ήταν ο οποιοσδήποτε, αλλά η κόρη μου, το παιδί μου.

Ήθελα να ξαπλώσω δίπλα της και να πεθάνω την ίδια στιγμή. Προτιμούσα να θαφτώ και εγώ μαζί της παρά να την αποχωριστώ. Τον πρώτο καιρό σου φαίνεται βουνό. Βρίσκεσαι σε άρνηση και επίτηδες δεν αφήνεις το μυαλό σου να συνειδητοποιήσει τι έγινε. Λένε πως αν δεν τρελαθείς αυτές τις πρώτες μέρες, δεν θα τρελαθείς ποτέ.







Λένε ότι ο χρόνος γιατρεύει. Πέρασαν δύο χρόνια από τότε που έχασα την Άννα μου και όσο αλλάζουν οι εποχές, τόσο πιο πολύ πονάω. Μερικές φορές νιώθω ότι τρελαίνομαι και αναρωτιέμαι αν όντως υπήρχε στη ζωή μου. Αυτό είναι καινούργιο, δεν το είχα στην αρχή.

Τότε, τον πρώτο καιρό, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν τα τελευταία λεπτά της ζωής της και τις τελευταίες, αγωνιώδεις στιγμές πριν την κηδεία. Δεν θα ξαναδώ το εικονίδιο με τη φωτογραφία της στο messenger. Δεν θα ξανακούσω την πόρτα να ανοίγει και να είναι εκείνη. Δεν θα την ξαναδώ μπαίνοντας στην κουζίνα να με ρωτάει πόση ώρα θέλει ένα αυγό για να γίνει σφιχτό, όταν βράζει. Το δωμάτιό της είναι άδειο και θα παραμείνει έτσι.

Αλλά, τώρα; Η γέννηση της, η παιδική της ηλικία υπήρξαν όντως; Η ίδια η Άννα υπήρξε ή ήταν μία οπτασία; Ποιά είναι η πραγματικότητα; Αυτή που ζω ή αυτή που ζούσα μέχρι τώρα; Τις μέρες που δεν είμαι καλά, η σκέψη αυτή και μόνο με ενοχλεί. Νιώθω σαν να την κοροϊδεύω. Πώς γίνεται να αμφιβάλλω αν η κόρη μου υπήρξε;

Η θλίψη αλλάζει μορφή με τον καιρό, αλλάζει σχήμα. Τον πρώτο χρόνο ήταν οδυνηρή. Ήταν λες και ένα χέρι είχε πιάσει την καρδιά μου και την έσφιγγε. Τώρα η θλίψη μοιάζει περισσότερο με ένα μανδύα που έχει καλύψει τους ώμους μου. Μερικές φορές καλύπτει όλο μου το σώμα και με πονάει, ενώ άλλες φορές είμαι σε θέση να αντέξω τον πόνο και να σηκωθώ.

Αλλά και η χαρά έχει πάρει διαφορετική μορφή. Το γεγονός ότι κάποιες στιγμές χαίρομαι χωρίς να έχω την Άννα δίπλα μου είναι τρομακτικό. Τι σημαίνει; Ότι συνεχίζω τη ζωή μου; Ότι θεραπεύομαι;

Μισώ λέξεις, όπως «προχωράω» και «θεραπεύομαι». Τα συναισθήματα αυτά μου φαίνονται τελείως λάθος. Εξακολουθώ να κουβαλώ μαζί μου την Άννα όπου κι αν πάω, όχι κυριολεκτικά, όπως η φάλαινα. Τη νιώθω κοντά μου, αλλά δεν μπορώ να την αγγίξω. Νιώθω απελπισμένη, θέλω μόνο να αγγίξω το χέρι της, τα μαλλιά της ή να ακούσω τη φωνή της, αλλά δεν μπορώ. Δεν μπορώ να φανταστώ το μέλλον χωρίς το παιδί μου. Θα επιβιώσω, αλλά δεν θα ζήσω ποτέ ξανά.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να κατανοώ τη μονιμότητα αυτής της απώλειας. Ξέρω ότι όλη μου η ζωή θα περάσει έτσι.

Κάθε χρόνο που περνάει, η απόσταση ανάμεσα σε εμένα και την Άννα θα μεγαλώνει. Η παιδική της ηλικία, η μυρωδιά της, η φωνή της, το πρόσωπο της, όλα αυτά θα αρχίσουν να ξεθωριάζουν και κάτι άλλο θα πάρει τη θέση τους. Αυτό έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει.

Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να πιστεύει πως το πνεύμα της κυκλοφορεί στο σπίτι. Είμαι βέβαιη ότι μπορεί να με δει και να με ακούσει, αλλά όσο σκληρά κι αν προσπαθώ, δεν μπορώ να τη δω. Της μιλάω, διαβάζω τα τετράδιά της, τη ρωτάω και φαντάζομαι ότι μου απαντάει με την ωραία της φωνούλα και με συμβουλεύει.

Την κουβαλάω παντού μαζί μου, γιατί δεν μπορώ να την ξεχάσω, ούτε και θέλω. Μερικές φορές νιώθω ότι χάνομαι στις σκέψεις μου και βυθίζομαι στο σκοτάδι, αλλά δεν με νοιάζει. Δεν είμαι έτοιμη να την αφήσω να φύγει.

Ξέρω ότι η εξομολόγηση μου αυτή θα αναστατώσει πολλούς ανθρώπους. που θέλουν να με δουν να προχωράω, αλλά δεν υπάρχει καμία θεραπεία όταν χάνεις το παιδί σου. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να μάθεις πώς να ζεις σε μία νέα πραγματικότητα.

Η αγάπη εξακολουθεί να υπάρχει και είναι ατελείωτη, όπως και ο πόνος.

Μαρία-Ελένη

Μαμά της Άννας

Δεν αλλάζει ποτέ αυτό

-: -







loading…

Share post:

Subscribe

Popular

More like this
Related

Ο καύσωνας καλά κρατεί και η Νίκη Κάρτσωνα δίνει συμβουλές για το κατάλληλο ντύσιμο

Η αλήθεια είναι πως με δεν μπορείς να κυκλοφορήσεις με το μαγιό στους δρόμους της Αθήνας, λύσεις όμως υπάρχουν και μας τις προτείνει η Νίκη Κάρτσωνα.

Η εξομολόγηση του Κόκλα: «Είχα τον χρόνο να γλείψω τις πληγές μου… Θεράπευσα ψυχικά μου κομμάτια»

Ο Κώστας Κόκλας βρέθηκε καλεσμένος στον Γρηγόρη Αρναούτογλου και την εκπομπή The 2Night Show και έκανε έναν σύντομο απολογισμό της ζωής του με ειλικρίνεια και θάρρος.  Ο αγαπημένος ηθοποιός παραδέχτηκε στον Γρηγόρη Αρναούτογλου: «Μετά τα 50 αρχίζεις να ισορροπείς μέσα σου και να νιώθεις καλά. Αποδέχεσαι αυτό που είσαι, ξέρεις τι σου αρέσει και σου

Survivor: Τα περιθώρια στένεψαν ασφυκτικά και η κάλπη τον “πρόδωσε”

Αυτή είναι η δεύτερη υποψηφιότητα της εβδομάδας.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου αποχαιρέτησε συγκινημένος το κοινό του: “Κρατήστε τα τραγούδια κι εμένα ξεχάστε με!”

"Μη στεναχωριέστε! Ζήστε τη στιγμή! Ζήστε το παρόν! Σα να μην υπάρχει αύριο", είπε μεταξύ άλλων ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Ανδρέας Γεωργίου: Πίστευα ότι ο Γιάννης Μπέζος είναι ένας ξινός άνθρωπος

Ο Ανδρέας Γεωργίου ήταν καλεσμένος της Νίκης Λυμπεράκη στην τελευταία για τη φετινή σεζόν «Μεγάλη Εικόνα» του MEGA. Ο σκηνοθέτης των μεγάλων τηλεοπτικών παραγωγών, Ανδρέας Γεωργίου συνάντησε τη Νίκη Λυμπεράκη και με φόντο την Ακρόπολη μίλησε για τα επόμενα προσωπικά και επαγγελματικά του σχέδια. «Με έναν μαγικό τρόπο έδεσε η ομάδα μας με τον Κούλη

«Σε στέλνουν στο νοσοκομείο και με μια συγγνώμη άφεση αμαρτιών;» ξεσπά η Ρούλα Κορομηλά για τον Απόστολο Λύτρα

Σπόντα κατά της Ζήνας Κουτσελίνη μετά τη δήλωση για τον Απόστολο Λύτρα και την κακοποίηση της συζύγου του άφησε η Ρούλα Κορομηλά. Ξεσπά η Ρούλα Κορομηλά μέσω X (πρώην Twitter) για την υπόθεση του ξυλοδαρμού της συζύγου του Απόστολου Λύτρα από τον γνωστό ποινικολόγο. Η κορυφαία παρουσιάστρια στέλνει μήνυμα για τις γυναίκες που πέφτουν θύματα

Η Κιμ Κατράλ στην Αθήνα – Οι ελληνικές στιγμές της Σαμάνθα του Sex and the City με τον κατά 14 χρόνια μικρότερο σύντροφό της

Η Σαμάνθα από το Sex and the City, η Κιμ Κατράλ επισκέφθηκε την Αθήνα. Η Αμερικανίδα σταρ έμεινε κατενθουσιασμένη από το παρθενικό της ταξίδι στη χώρα μας. Η Κιμ Κατράλ, η Σαμάνθα του Sex and the City πέρασε ένα τριήμερο στην Αθήνα, συνοδευόμενη από τον σύντροφό της, Ράσελ Τόμας. Όπως ήταν λογικό, γνώρισε αρκετά την

Απόστολος Λύτρας – Ο Νίκος Συρίγος ξεσπά για τον αποτρόπαιο ξυλοδαρμό: “Μην μας ξεφτιλίζετε άλλο ως άντρες”

"Αν μια δικηγόρος που ειδικεύεται μάλιστα σε τέτοιες περιπτώσεις, τρώει ξύλο από τον σύζυγο της, φτάνει στο νοσοκομείο και λέει ότι όντως έπεσε από τις σκάλες...", σχολιάζει ο Νίκος Συρίγος.

Σοφία Πολυζωγοπούλου – Οι πρώτες δηλώσεις στο δελτίο του Star μετά την αποκάλυψη του ξυλοδαρμού: “Δεν γινόταν άλλο”

«Είμαι χάλια και ψυχολογικά και σωματικά. Δεν είμαι καλά, πώς να είμαι καλά;», εξομολογείται η Σοφία Πολυζωγοπούλου για τον ξυλοδαρμό της.

Ιωάννα Τριανταφυλλίδου-Κίμων Κουρής: Το ερωτικό τους ταξίδι στη Νέα Υόρκη & οι απίθανες φωτό!

Μοναδικές στιγμές βιώνουν η Ιωάννα Τριανταφυλλίδου και ο Κίμων Κουρής στη Νέα Υόρκη, μία πόλη ιδιαίτερα οικεία στην ηθοποιό αφού έζησε για αρκετό καιρό στις ΗΠΑ

H εξομολόγηση της Τούνη: «Είμαι εντελώς πελαγωμένη… Δεν μπορώ να απολαύσω τίποτα»

Μία εξομολόγηση από καρδιάς έκανε η Ιωάννα Τούνη, στέλνοντας συγχρόνως και αγωνιστικούς χαιρετισμούς σε όλες τις μανούλες μικρών παιδιών όπως έχει και εκείνη, τον γλυκύτατο Πάρη.  Μπορεί ο πιτσιρικάς να είναι όλη της η ζωή και να μην τον αποχωρίζεται ποτέ, όμως, όπως είπε, περνάει μία περίεργη φάση. Η Ιωάννα Τούνη με τρύπιες κάλτσες: «Είμαι

Survivor – Δώρα για την ασυλία: Ας κερδίσει ο καλύτερος, είναι ψυχοφθόρο να είμαι κάθε φορά υποψήφια

Θα βάλω τα δυνατά μου όπως και να 'χει, θα παλέψω για να μπορέσω να παραμείνω, πρόσθεσε η παίκτρια