Η διάγνωση διαβήτη τύπου 2 αποτελεί συχνά την αρχή μιας διαδικασίας που θα συνοδεύει κάποιον όλη του τη ζωή: Μετρήσεις, φάρμακα και διαρκής προσοχή στο σάκχαρο.
Ωστόσο μια νέα μελέτη ανατρέπει τα δεδομένα. Για τους ανθρώπους που εντοπίζουν το πρόβλημα από νεαρή ηλικία, η διαδικασία μπορεί να είναι ριζικά διαφορετική. Περισσότεροι από τους μισούς συμμετέχοντες στην έρευνα, οι οποίοι ακολούθησαν έναν συγκεκριμένο συνδυασμό διατροφής και άσκησης πέτυχαν ύφεση του διαβήτη μέσα σε έξι μήνες, έναντι μόλις 4% όσων έλαβαν τη συνήθη φροντίδα.
Τα ευρήματα παρουσιάστηκαν στο ετήσιο συνέδριο της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για τη Μελέτη του Διαβήτη και δημοσιεύθηκαν στο The Lancet Regional Health Americas. Επικεφαλής της έρευνας ήταν η καθηγήτρια Kaberi Dasgupta από το Πανεπιστήμιο McGill του Καναδά και ο καθηγητής Thomas Yates από το Πανεπιστήμιο του Leicester στη Βρετανία.
Γιατί έχει σημασία η έγκαιρη παρέμβαση
Ο διαβήτης τύπου 2 που εμφανίζεται σε νεότερη ηλικία μπορεί να εξελίσσεται πιο επιθετικά: ο έλεγχος του σακχάρου επιδεινώνεται ταχύτερα και τα περισσότερα χρόνια έκθεσης σε υψηλό σάκχαρο συνεπάγονται και μεγαλύτερο συνολικό κίνδυνο καρδιαγγειακών και άλλων επιπλοκών, σε σύγκριση με όσους διαγιγνώσκονται σε μεγαλύτερη ηλικία.
Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει ότι μια διατροφή πολύ χαμηλών θερμίδων μπορεί να οδηγήσει ορισμένους ασθενείς σε ύφεση. Αυτό σημαίνει ότι το σάκχαρο παραμένει κάτω από το όριο διάγνωσης του διαβήτη χωρίς αντιδιαβητικά φάρμακα, όχι ότι η νόσος έχει θεραπευτεί οριστικά.
Η νέα μελέτη εξέτασε κατά πόσο η προσθήκη οργανωμένης άσκησης θα μπορούσε να ενισχύσει αυτή την προσέγγιση, βελτιώνοντας παράλληλα τη φυσική κατάσταση, την καρδιακή λειτουργία και την αντίσταση στην ινσουλίνη, ενώ προστατεύει τους μυς κατά την απώλεια βάρους.
Πώς έγινε η έρευνα
Στην έρευνα συμμετείχαν 96 ενήλικοι ηλικίας 18 έως 45 ετών με διαβήτη τύπου 2 και παχυσαρκία, οι οποίοι δεν χρησιμοποιούσαν ινσουλίνη. Η μέση ηλικία τους ήταν 38 έτη και ο μέσος δείκτης μάζας σώματος (ΔΜΣ) 35,2 (παχυσαρκία τάξης ΙΙ), όταν το φυσιολογικό όριο είναι από 18,5 έως 24,9. Μετά από αυτό ξεκινάει η κατηγορία των υπέρβαρών και ακολούθως της παχυσαρκίας (Ι,ΙΙ και ΙΙΙ).
Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε τρία κέντρα στη Βρετανία και στον Καναδά, με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται από τον Σεπτέμβριο του 2021 έως τον Ιούνιο του 2025. Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες: 50 ακολούθησαν το εντατικό πρόγραμμα και 46 συνέχισαν τη συνήθη φροντίδα. Συνολικά, το 90% ολοκλήρωσε τις τελικές αξιολογήσεις.
Για τις πρώτες 12 εβδομάδες, το πρόγραμμα συνδύαζε:
- 800–900 θερμίδες ημερησίως.
- Δύο επιβλεπόμενες προπονήσεις την εβδομάδα με αερόβια άσκηση και ασκήσεις αντιστάσεων.
- Μία επιπλέον προπόνηση την εβδομάδα χωρίς επίβλεψη.
Τις πρώτες δύο εβδομάδες, όλα τα γεύματα αντικαταστάθηκαν από ειδικά διατροφικά σκευάσματα. Από την τρίτη έως τη δωδέκατη εβδομάδα επιτρεπόταν ένα συμβατικό γεύμα ημερησίως, διατηρώντας το ίδιο θερμιδικό όριο.
Η διατροφή παρείχε περίπου 30% των θερμίδων από πρωτεΐνη, 50% από υδατάνθρακες και 20% από λίπος. Οι ημερήσιοι στόχοι περιλάμβαναν συνολικά 60–90 γραμμάρια πρωτεΐνης, μία μερίδα φρούτου και δύο μερίδες μη αμυλούχων λαχανικών. Επίσης οι συμμετέχοντες ενθαρρύνονταν να πίνουν τουλάχιστον δύο λίτρα υγρών χωρίς θερμίδες.
Στην αρχή της παρέμβασης, τα φάρμακα για το σάκχαρο διακόπηκαν υπό την ιατρική επίβλεψη της μελέτης. Το ίδιο ίσχυσε για τα αντιυπερτασικά, εφόσον δεν υπήρχε λευκωματουρία, δηλαδή παρουσία μιας πρωτεΐνης στα ούρα που μπορεί να υποδηλώνει νεφρική βλάβη. Από τη 13η έως την 24η εβδομάδα, η έμφαση μεταφέρθηκε στη διατήρηση της απώλειας βάρους, με συνέχιση της άσκησης χωρίς επίβλεψη.
Ύφεση στο 54% και μεγαλύτερη απώλεια λίπους
Στο τέλος των 24 εβδομάδων, 27 από τους 50 συμμετέχοντες του εντατικού προγράμματος, δηλαδή το 54%, είχαν πετύχει ύφεση. Στην ομάδα που δεχόταν τη συνήθη φροντίδα για τον διαβήτη τύπου ΙΙ, το αντίστοιχο αποτέλεσμα καταγράφηκε σε δύο από τους 46, περίπου 4%.
Για να θεωρηθεί ότι υπήρχε ύφεση, η γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη – η εξέταση που αποτυπώνει το μέσο σάκχαρο περίπου τριών μηνών – έπρεπε να είναι κάτω από 6,5%, χωρίς λήψη αντιδιαβητικών φαρμάκων για τουλάχιστον 12 εβδομάδες.
Μετά τις στατιστικές προσαρμογές, οι ερευνητές υπολόγισαν ότι η επίτευξη ύφεσης ήταν 21 φορές πιθανότερη στην ομάδα της εντατικής παρέμβασης. Η μέση απώλεια ήταν 8,4 κιλά με το εντατικό πρόγραμμα, έναντι 1,2 κιλών με τη συνήθη φροντίδα. Η προσαρμοσμένη διαφορά μεταξύ των ομάδων ήταν 7,5 κιλά, από τα οποία τα 6,6 αντιστοιχούσαν σε επιπλέον απώλεια λίπους.
«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι ο συνδυασμός οργανωμένης αερόβιας άσκησης και ασκήσεων αντιστάσεων με μια δίαιτα χαμηλών θερμίδων είναι εφαρμόσιμος και αποτελεσματικός στον διαβήτη τύπου 2 πρώιμης εμφάνισης. Υποστηρίζουν τη δυνατότητά του να προσφέρει ουσιαστικά, συνολικά οφέλη για την υγεία και την ευεξία, παράλληλα με την ύφεση του διαβήτη», αναφέρουν οι ερευνητές.
«Τα ποσοστά ύφεσης βρίσκονται στο ανώτερο εύρος όσων έχουν αναφερθεί σε μελέτες παρόμοιας διάρκειας. Αυτό ενισχύει τις δυνατότητες των οργανωμένων παρεμβάσεων στον τρόπο ζωής να επιτυγχάνουν κλινικά σημαντική ύφεση, δείχνοντας για πρώτη φορά ότι τέτοια αποτελέσματα μπορούν να επιτευχθούν σε πληθυσμό με διαβήτη τύπου 2 πρώιμης εμφάνισης, μέσω του συνδυασμού διατροφής χαμηλών θερμίδων και οργανωμένης άσκησης».
Το κρίσιμο ερώτημα: Διατηρούνται τα οφέλη;
Οι ερευνητές τονίζουν ότι χρειάζονται μεγαλύτερης διάρκειας μελέτες για να φανεί αν η απώλεια βάρους, η προστασία των μυών και η ύφεση διατηρούνται εκτός του στενά παρακολουθούμενου περιβάλλοντος μιας κλινικής δοκιμής.
«Τα ευρήματα αναδεικνύουν μια ευκαιρία επανεξέτασης των θεραπευτικών προσεγγίσεων για τον Διαβήτη τύπου ΙΙ και ευρύτερης εφαρμογής συνδυασμένων παρεμβάσεων διατροφής και άσκησης για την ύφεση. Χρειάζεται περαιτέρω αξιολόγηση σε μακροχρόνιες μελέτες, σε συνθήκες καθημερινής ζωής», καταλήγουν.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
