«Ήμουν περισσότερο φύλακάς του», είπε ο Γιώργος Σαμπάνης για τον Γιώργο Μαζωνάκη, μιλώντας για τη σχέση που είχαν αναπτύξει μέσα από τη συνεργασία τους και τη δυσκολία του να διαχειριστεί τον θάνατο του τραγουδιστή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 54 ετών έπειτα από ανακοπή καρδιάς.
Στην εκπομπή «Νύχτα στον Ρυθμό», ο Γιώργος Σαμπάνης αναφέρθηκε σε όσα τους συνέδεαν, εξηγώντας ότι η σχέση τους είχε ξεπεράσει τα όρια μιας συνηθισμένης επαγγελματικής συνεργασίας. Όπως είπε, η μουσική που δημιούργησαν μαζί αποτελεί για τον ίδιο έναν επιπλέον λόγο που κάνει την απώλεια τόσο δύσκολη.
«Από συνεργάτες γίναμε κάπως… κάτι παραπάνω. Το “φίλοι” μπορεί να ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά είναι λίγο. Ο Γιώργος είχε κάποιους φίλους, που ζούσε τη ζωή του, αλλά δεν άφησε κάτι πίσω του με αυτούς. Εγώ, ναι, ήμουν φίλος του, αλλά ήμουν περισσότερο φύλακάς του».
Ο Γιώργος Σαμπάνης εξήγησε ότι τα τραγούδια που δημιούργησαν μαζί έχουν ιδιαίτερη σημασία για εκείνον, καθώς συνδέονται με τη δημιουργική ταυτότητα και των δύο.
«Μου είναι πολύ πιο δύσκολο, γιατί η μουσική κληρονομιά που άφησε, εμπεριέχει 100% το στίγμα του και το δικό μου. Κι αυτό, μόνο άμα χάσεις έναν άνθρωπο που έχεις ταυτιστεί μαζί του, μπορεί να ας φρίκη και να πεις “ωχ, τι είναι αυτό που έγινε τώρα;”», ανέφερε.
«Ο Γιώργος βιάστηκε…»
Μιλώντας για την καλλιτεχνική προσωπικότητα του Γιώργου Μαζωνάκη, ο Γιώργος Σαμπάνης στάθηκε στην ανάγκη του να εκφράζεται μέσα από τραγούδια που ανταποκρίνονταν σε όσα ένιωθε κάθε περίοδο της ζωής του.
«Ο Γιώργος βιάστηκε… Αλλά εντάξει. Ήταν ένας αυτόφωτος καλλιτέχνης. Ήταν ένα πλάσμα που δεν είχε καμία σχέση με τους συνηθισμένους τραγουδιστές που έχουν την ανάγκη να βγάλουν επιτυχίες για τα ραδιόφωνα και μπλέκουν με το άγχος της δουλειάς».
Σύμφωνα με τον Γιώργο Σαμπάνη, ο τραγουδιστής δεν αντιμετώπιζε την επιλογή των τραγουδιών αποκλειστικά με εμπορικά κριτήρια. Προτεραιότητά του ήταν να αναγνωρίζει τον εαυτό του στους στίχους και στη μουσική που θα ερμήνευε, ακόμη κι αν αυτό σήμαινε ότι θα απέρριπτε μια πιθανή επιτυχία.
«Καθετί που τραγουδούσε ήθελε να έχει σχέση με το ποιος είναι εκείνη τη στιγμή και την περίοδο. Δηλαδή ήθελε τα τραγούδια που λέει να είναι κατεξοχήν ο εαυτός του. Μπορεί να του πήγαινα τη μεγαλύτερη επιτυχία του κόσμου και να μου έλεγε “δεν με ενδιαφέρει αυτό, γιατί δεν μου θυμίζει εμένα, αλλά θέλω να πω αυτό που δεν θύμιζε επιτυχία”».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
