Οι καταγραφείς γλυκόζης έχουν περάσει πλέον και σε ανθρώπους χωρίς διαβήτη, δημιουργώντας μια ολόκληρη αγορά γύρω από τον έλεγχο των «spikes» – Οι ειδικοί εξηγούν πότε η άνοδος του σακχάρου είναι φυσιολογική και πότε όχι
Η εικόνα ενός «τέλειου» σακχάρου που δεν ανεβαίνει ποτέ μετά το φαγητό κερδίζει συνεχώς έδαφος στα social media. Υγιείς άνθρωποι φορούν πλέον αισθητήρες συνεχούς καταγραφής γλυκόζης, αποκλείουν το λευκό ψωμί, τα ζυμαρικά ή άλλους υδατάνθρακες και ανησυχούν κάθε φορά που βλέπουν μια κορυφή στην καμπύλη του σακχάρου τους.
Οι ειδικοί, όμως, επιχειρούν να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Σε έναν άνθρωπο χωρίς διαβήτη, η αύξηση της γλυκόζης μετά το φαγητό είναι φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού. Το σημαντικό λοιπόν δεν είναι να μην ανεβαίνει ποτέ το σάκχαρο, αλλά αν ο οργανισμός μπορεί να το επαναφέρει φυσιολογικά στα προηγούμενα επίπεδα. Και αυτό αλλάζει αρκετά τη συζήτηση γύρω από τα λεγόμενα glucose spikes.
Γιατί ανεβαίνει φυσιολογικά το σάκχαρο μετά το φαγητό
Όταν καταναλώνουμε τροφές που περιέχουν υδατάνθρακες – από ψωμί και ρύζι μέχρι φρούτα ή γλυκά – το πεπτικό σύστημα τους διασπά σε γλυκόζη.
Η γλυκόζη περνά στο αίμα και το σάκχαρο αυξάνεται προσωρινά. Τότε το πάγκρεας εκκρίνει ινσουλίνη, η οποία βοηθά τη γλυκόζη να περάσει από την κυκλοφορία του αίματος στα κύτταρα, όπου χρησιμοποιείται για ενέργεια.
Σε έναν υγιή μεταβολικά άνθρωπο, το σάκχαρο συνήθως φτάνει στο υψηλότερο σημείο του περίπου μία ώρα μετά το γεύμα και στη συνέχεια αρχίζει να υποχωρεί, πλησιάζοντας ξανά στα αρχικά επίπεδα μέσα στις επόμενες ώρες. Μια τέτοια σύντομη άνοδος δεν θεωρείται από μόνη της πρόβλημα.
Μάλιστα, η γλυκόζη μπορεί να αυξηθεί προσωρινά ακόμη και χωρίς φαγητό. Κατά την έντονη άσκηση, για παράδειγμα, ορμόνες όπως η αδρεναλίνη δίνουν εντολή στο ήπαρ να απελευθερώσει περισσότερη γλυκόζη, ώστε οι μύες να έχουν άμεσα διαθέσιμη ενέργεια.
Πότε η υψηλή γλυκόζη γίνεται ανησυχητική
Το διαφορετικό σενάριο είναι όταν η γλυκόζη παραμένει αυξημένη για περισσότερο χρόνο ή όταν οι τιμές είναι επανειλημμένα υψηλές.
Αυτό μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι ο οργανισμός δεν διαχειρίζεται φυσιολογικά τη γλυκόζη και να σχετίζεται, μεταξύ άλλων, με αντίσταση στην ινσουλίνη, προδιαβήτη ή διαβήτη τύπου 2. Η επίμονη υπεργλυκαιμία είναι αυτή που συνδέεται με βλάβες στα αγγεία και στα νεύρα και με αυξημένο κίνδυνο για καρδιαγγειακές και άλλες επιπλοκές.
Στον διαβήτη, επομένως, η παρακολούθηση της γλυκόζης είναι εντελώς διαφορετική υπόθεση. Εκεί ο οργανισμός είτε δεν παράγει αρκετή ινσουλίνη είτε δεν ανταποκρίνεται αποτελεσματικά σε αυτήν, με αποτέλεσμα το σάκχαρο μετά το φαγητό να μπορεί να παραμένει σε επικίνδυνα επίπεδα.
Οι αισθητήρες γλυκόζης έγιναν trend και στους υγιείς
Οι συνεχείς καταγραφείς γλυκόζης, γνωστοί ως CGM, σχεδιάστηκαν ακριβώς για τη διαχείριση του διαβήτη. Με έναν μικρό αισθητήρα καταγράφουν συνεχώς τη γλυκόζη και επιτρέπουν στον χρήστη να βλέπει τις μεταβολές της μέσα στην ημέρα.
Τα τελευταία χρόνια, όμως, δημιουργήθηκε μια ολόκληρη αγορά γύρω από τη χρήση τους από ανθρώπους χωρίς διαβήτη, με την υπόσχεση ότι θα τους βοηθήσουν να «βελτιστοποιήσουν» τη διατροφή και τον μεταβολισμό τους.
Εδώ οι επιστήμονες είναι πιο επιφυλακτικοί. Ανασκόπηση στο Diabetic Medicine κατέληξε ότι δεν υπάρχουν συνεπή και υψηλής ποιότητας δεδομένα που να δείχνουν ότι η χρήση CGM βελτιώνει την υγεία ανθρώπων χωρίς διαβήτη.
Υπάρχει και ένα επιπλέον ζήτημα. Έρευνα του Πανεπιστημίου του Bath έδειξε ότι οι αισθητήρες μπορούν, σε ορισμένες περιπτώσεις, να υπερεκτιμούν τα επίπεδα της γλυκόζης σε ανθρώπους χωρίς διαβήτη. Οι ερευνητές προειδοποίησαν ότι αυτό ενδέχεται να οδηγήσει σε περιττή ανησυχία ή ακόμη και σε αδικαιολόγητους διατροφικούς περιορισμούς.
Δεν χρειάζεται να «κυνηγάμε» μια επίπεδη καμπύλη
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει σημασία τι τρώμε. Μεγάλες και πολύ γρήγορες διακυμάνσεις μπορούν, για παράδειγμα, να ακολουθούνται από απότομη πτώση της γλυκόζης, η οποία έχει συσχετιστεί με μεγαλύτερη πείνα και αυξημένη πρόσληψη τροφής αργότερα.
Η λύση όμως δεν είναι να μετράμε ασταμάτηα δείκτες και να αποκλείουμε από μόνοι μας τροφές.
Γεύματα που περιλαμβάνουν φυτικές ίνες, πρωτεΐνη και καλά λιπαρά πέπτονται πιο αργά και μπορούν να προκαλέσουν πιο ομαλή αύξηση της γλυκόζης. Τρόφιμα ολικής άλεσης και πηγές πρωτεΐνης βοηθούν επίσης στον μεγαλύτερο κορεσμό, ενώ οι απλοί επεξεργασμένοι υδατάνθρακες απορροφώνται ταχύτερα.
Ακόμη και η σειρά με την οποία τρώμε φαίνεται να παίζει ρόλο. Μελέτες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση λαχανικών και πρωτεΐνης πριν από το πλούσιο σε υδατάνθρακες μέρος ενός γεύματος μπορεί να μειώσει την άνοδο της γλυκόζης μετά το φαγητό. Σε συστηματική ανασκόπηση μελετών σε υγιείς ενήλικες, το μοτίβο αυτό συνδέθηκε γενικά με χαμηλότερες μεταγευματικές τιμές γλυκόζης.
Το βασικό μήνυμα
Η ίδια τροφή δεν προκαλεί ακριβώς την ίδια αντίδραση σε όλους. Ο ύπνος, το στρες, η σωματική δραστηριότητα και η σύνθεση του γεύματος μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τη μεταγευματική απόκριση της γλυκόζης.
Για τους περισσότερους υγιείς ανθρώπους, επομένως, ο στόχος δεν είναι μια απολύτως επίπεδη γραμμή σακχάρου όλη την ημέρα. Η φυσιολογική άνοδος μετά το φαγητό είναι μέρος του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί ο οργανισμός.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η συνολική εικόνα: ισορροπημένη διατροφή, περιορισμός των υπερβολικών ποσοτήτων πρόσθετης ζάχαρης, τακτική άσκηση και – όταν υπάρχει λόγος ανησυχίας ή αυξημένος κίνδυνος διαβήτη – ο σωστός ιατρικός έλεγχος.
Φωτογραφία: istock / -: bbc
