Ο πρίγκιπας Χάρι αποκαλύπτει μια από τις πιο προσωπικές σκέψεις που έκανε ως παιδί μετά τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνα: για μεγάλο διάστημα δεν μπορούσε να αποδεχθεί ότι η μητέρα του είχε πραγματικά φύγει και πίστευε ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε στη ζωή του, ακόμη και μεταμφιεσμένη.
Στο νέο MasterClass Redefining Grief: Building Resilience Through Loss, ο δούκας του Σάσεξ μιλά για το πένθος, την απώλεια της Νταϊάνα και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος, μόλις 12 ετών τότε, προσπάθησε να κατανοήσει έναν θάνατο που δεν μπορούσε να επεξεργαστεί.
Ο Χάρι θυμάται ότι ακόμη και στην κηδεία της μητέρας του δυσκολευόταν να πιστέψει πως δεν θα την ξανάβλεπε.
«Πίστευα ότι είχε δημιουργήσει αυτή τη διέξοδο για να ξεφύγει από όλα όσα κατέστρεφαν τη ζωή της και ότι κάποια στιγμή θα επέστρεφε στη ζωή μας μεταμφιεσμένη και θα έπαιρνε εμένα και τον αδελφό μου μακριά», εξομολογείται.
Η σκέψη αυτή, όπως εξηγεί στη συζήτησή του με τη νευροεπιστήμονα δρα Μέρι-Φράνσις Ο’Κόνορ, συνδεόταν με την αδυναμία του να αποδεχθεί την οριστική απουσία της Νταϊάνα. Ο εγκέφαλός του εξακολουθούσε να περιμένει ότι η μητέρα του θα εμφανιστεί ξανά.
Ο Χάρι δεν έκλαψε όταν έμαθε ότι πέθανε η μητέρα του
Η νέα εξομολόγηση φωτίζει και μια άλλη πλευρά της απώλειας που κουβαλά ο Χάρι σχεδόν τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατο της Νταϊάνα.
Ο ίδιος λέει ότι όταν πληροφορήθηκε τον θάνατό της δεν έκλαψε. Λύγισε μόνο στην κηδεία και στη συνέχεια πέρασαν σχεδόν δύο δεκαετίες μέχρι να κλάψει ξανά για τη μητέρα του. «Ήμουν πεπεισμένος ότι αυτό ήταν δύναμη, αλλά δεν ήταν. Ήμουν ένα 12χρονο αγόρι που δεν είχε την άδεια να καταρρεύσει και δεν είχε κανέναν οδηγό για το πώς να θεραπευτεί», λέει.
Για χρόνια, όπως περι-, το μυαλό του είχε επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο άμυνας. Το συναίσθημα είχε μπει στην άκρη, αλλά μαζί του είχαν απομακρυνθεί και οι όμορφες αναμνήσεις. «Ξέχασα πώς ακουγόταν η μητέρα μου. Ξέχασα το γέλιο της. Δεν μπορούσα πραγματικά να φανταστώ πώς έμοιαζε χωρίς να κοιτάξω μια φωτογραφία της», αναφέρει.
Το άρωμα της Νταϊάνα που του επέστρεψε τις αναμνήσεις
Σε άλλο σημείο της συζήτησης, ο Χάρι περι- μια στιγμή που τον βοήθησε να ξανασυνδεθεί με αναμνήσεις από τη μητέρα του. Ύστερα από παρότρυνση θεραπευτή, αναζήτησε το άρωμα που φορούσε η Νταϊάνα. Η εμπειρία ήταν, όπως λέει, σαν να μεταφέρθηκε ξαφνικά σε μια άλλη εποχή.
«Και ήταν σαν να μεταφέρθηκα σε μια άλλη εποχή», λέει, εξηγώντας ότι η μυρωδιά «ξεκλείδωσε» αναμνήσεις που είχαν παραμείνει θαμμένες.
Ο Χάρι περι- το άρωμα σαν έναν τρόπο να ανοίξει ξανά μια πόρτα προς το παρελθόν, καθώς μαζί με τις δύσκολες αναμνήσεις άρχισαν να επιστρέφουν και οι ευχάριστες στιγμές που είχε ζήσει με τη μητέρα του.
Σήμερα κοιτά τη φωτογραφία της και της ζητά βοήθεια
Η σχέση του με τη μνήμη της Νταϊάνα έχει αλλάξει σημαντικά. Σήμερα ο Χάρι λέει ότι τη σκέφτεται «σχεδόν κάθε βράδυ και τα περισσότερα πρωινά», ενώ κρατά κοντά του μια συγκεκριμένη φωτογραφία της.
Πρόκειται για πορτρέτο που είχε τραβήξει ο φωτογράφος Patrick Demarchelier στο διαμέρισμα της Νταϊάνα στο Παλάτι του Κένσινγκτον, στα τέλη του 1995, για το Harper’s Bazaar. Ο Χάρι εξηγεί ότι η συγκεκριμένη φωτογραφία έχει ιδιαίτερη σημασία για εκείνον, καθώς αισθάνεται πως μπορεί να έχει οπτική επαφή με τη μητέρα του.
«Μπορώ πραγματικά να έχω οπτική επαφή μαζί της και υπάρχει μια παιχνιδιάρικη έκφραση στο χαμόγελό της. Απλώς νιώθω πολύ συνδεδεμένος μαζί της», λέει. Και αποκαλύπτει ότι συχνά κοιτάζει το πρόσωπό της και αναρωτιέται τι θα σκεφτόταν για τη ζωή που έχει δημιουργήσει σήμερα.
«Βρίσκω τον εαυτό μου να την κοιτάζει και να αναρωτιέται τι σκέφτεται για όσα κάνω αυτή τη στιγμή», λέει.
Ο ίδιος αναφέρει επίσης ότι υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες αισθάνεται την παρουσία της μητέρας του. «Έχει συμβεί να εμφανιστεί σε στιγμές που βγάζει απόλυτο νόημα ότι εμφανίστηκε εκείνη τη στιγμή», λέει, περιγράφοντας αυτή την αίσθηση ως «ενέργεια», αλλά και ως «σημάδι» που συνδέει με τη Νταϊάνα.
«Ένιωθα ένοχος όταν ήμουν ευτυχισμένος χωρίς εκείνη»
Η διαχείριση της απώλειας δεν αφορούσε μόνο την αποδοχή του θανάτου της. Ο Χάρι εξηγεί ότι για χρόνια ένιωθε ενοχές ακόμη και όταν ήταν χαρούμενος.
«Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ήμουν συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό επειδή ένιωθα άπιστος και ένοχος στην ιδέα ότι θα μπορούσα να είμαι ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη», λέει.
Ο ίδιος πίστευε ότι η θλίψη ήταν ένας τρόπος να αποδεικνύει στη μητέρα του πως δεν την είχε ξεχάσει. «Ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λυπημένος και ότι έπρεπε να παραμένω συναισθηματικά μουδιασμένος, προκειμένου να της αποδείξω ότι μου έλειπε».
Η αλλαγή ήρθε όταν κατάφερε να δει τη σχέση του με τη μνήμη της Νταϊάνα διαφορετικά. «Η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που συνειδητοποίησα ήταν πως εκείνη ήθελε απλώς να είμαι ευτυχισμένος. Και αυτή ήταν μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμουν. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».
Σήμερα, ο Χάρι θεωρεί ότι η Νταϊάνα εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της ζωής του, όχι μόνο μέσα από τις αναμνήσεις του αλλά και μέσα από τη δουλειά που έχει επιλέξει να κάνει. «Σε ό,τι κάνω, σε ό,τι επενδύω την ενέργειά μου, ελπίζω ότι η μητέρα μου θα ήταν περήφανη», λέει.
Ο δούκας του Σάσεξ συνδέει μάλιστα τη φιλανθρωπική του δράση με την προσπάθεια να συνεχίσει πλευρές της δικής της παρακαταθήκης.
«Προσπαθώντας να συνεχίσω και να προστατεύσω την κληρονομιά της, αυτό που δεν είχα συνειδητοποιήσει ήταν ότι η δουλειά που τελικά επέλεξα, ή στην οποία τελικά παρασύρθηκα και με τράβηξε, ήταν τόσο παρόμοια με τη δουλειά που έκανε εκείνη».
Και σχεδόν 30 χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Χάρι περι- τη μνήμη της Νταϊάνα όχι ως κάτι που πρέπει να αφήσει πίσω του, αλλά ως μια παρουσία που εξακολουθεί να τον συνοδεύει. «Με το πένθος έρχεται κάτι που δεν είναι τόσο ευθύνη, αλλά περισσότερο η μεταφορά του ανθρώπου που έχασες μαζί σου σε όλη σου τη ζωή. Υπάρχει ένα κομμάτι του να κουβαλώ τη μητέρα μου μέσα μου, το οποίο τελικά μου δίνει δύναμη για τη δουλειά που κάνω».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
