Μια διαφορετική πλευρά της ζωής και της προσωπικότητάς της παρουσίασε η Κλέλια Ρένεση, η οποία βρέθηκε τα μεσάνυχτα της Δευτέρας (5/10) απέναντι από τον Γρηγόρη Αρναούτογλου, στην πρεμιέρα του The 2Night Show.
Η πρωταγωνίστρια της σειράς «Ντέρτι», η οποία δεν εμφανίζεται συχνά σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην επιλογή της να κρατά αποστάσεις από τη δημοσιότητα, στα νεανικά της χρόνια, στις σχέσεις και στον έρωτα, στην περιπέτεια των σπουδών της στην Ιταλία, αλλά και στον δρόμο που τελικά την οδήγησε στην υποκριτική.
Εξηγώντας αρχικά γιατί επιλέγει να μιλά δημόσια μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, ανέφερε:
«Δεν είναι ότι δεν γουστάρω να μιλάω ή να δίνω συνεντεύξεις αλλά πιστεύω ότι αξίζει να μιλάμε, αν έχουμε κάτι να πούμε. Ίσως μπορείς να το πεις “ταπεινότητα”. Να βγαίνω με τόση συχνότητα και να λέω πράγματα που ενδιαφέρουν τον κόσμο δεν νομίζω ότι έχω να πω».
Η ηθοποιός γύρισε στη συνέχεια στα χρόνια της εφηβείας της, περιγράφοντας τον χαρακτήρα της εκείνη την περίοδο.
«Στην εφηβεία ήμουν αγρίμι», παραδέχθηκε, για να συνεχίσει: «Μεγάλωσα στην Αθήνα, στο Παγκράτι, γεννημένη στη Ζάκυνθο. Δεν μου άρεσε από μικρή ο περιορισμός, δεν μου άρεσαν οι κανόνες. Δεν χωρούσα στα “πρέπει” αλλά δεν είχα και ιδιαίτερη θέληση να κάψω το σύμπαν. Την ησυχία μου ήθελα, έπαιρνα την απόστασή μου».
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και τις αλλαγές που έρχονται στη ζωή, εξομολογήθηκε:
«Έχω μεγάλο πρόβλημα με τη μονιμότητα».
«Η αγάπη κρατάει για πάντα, μεταμορφώνεται και μετασχηματίζεται, άσχετα αν χωρίζουν οι δρόμοι. Το να κάθεσαι και να το λες όμως, “σ’ αγαπώ για πάντα”, είναι λίγο περιττό για μένα. Οι καταστάσεις και οι άνθρωποι αλλάζουν, εξελίσσονται. Αν δεν εξελίσσεσαι, κάτι έχει χαλάσει μέσα σου».
Η εικόνα της, η Ιταλία και μια δύσκολη περίοδος
Η συζήτηση πέρασε στην εικόνα που έχει η ίδια για τον εαυτό της, με την Κλέλια Ρένεση να εξηγεί ότι το αίσθημα ομορφιάς δεν συνδέεται για εκείνη με την εξωτερική εμφάνιση ή με την ανάγκη να εντυπωσιάσει τους άλλους.
«Νιώθω όμορφη, όταν νιώθω παιδί. Όταν νιώθω μεγάλος και κουρασμένος άνθρωπος, νιώθω πολύ άσχημη. Μόνο όταν με κοιτάζει με αγάπη ο σύντροφός μου, καταλαβαίνω ότι είμαι μια εντυπωσιακή γυναίκα.
[…] Το παιχνίδι των εντυπώσεων δεν το παίζω χρόνια τώρα, το βαριέμαι. Δεν με αφορούσε να είμαι όμορφη, για να με γουστάρουν, να τραβήξω την προσοχή. Πάντα το αντίθετο ήθελα, να είμαι αόρατη, να παρατηρώ τους ανθρώπους. Αυτή είναι η δουλειά μου στο κάτω-κάτω», δήλωσε.
Ξεχωριστό κεφάλαιο αποτέλεσε η περίοδος κατά την οποία έφυγε από την Ελλάδα για να σπουδάσει Ιατρική στην Ιταλία. Όπως αποκάλυψε, τα οικονομικά δεδομένα ήταν δύσκολα, ενώ παράλληλα βρέθηκε αντιμέτωπη με προσωπικά ζητήματα που την ανάγκασαν να επαναπροσδιορίσει αρκετά πράγματα στη ζωή της.
«Στα φοιτητικά μου χρόνια στην Ιταλία πέρασα δύσκολα. Κόβαμε το μπιφτέκι στα 6. […] Η ζωή για ένα παιδί στο εξωτερικό ήταν μια εμπειρία ζωής. Ήρθα αντιμέτωπη με τον εαυτό μου απέναντι σε τιτάνια πράγματα. Πήγα να σπουδάσω ιατρική και να αντιμετωπίσω εμένα. Δεν κατάφερα να σπουδάσω, η ιατρική θέλει τρομακτική αφοσίωση», αφηγήθηκε.
«Φοβήθηκα, είδα πράγματα επάνω μου που δεν μου άρεσαν. Κατάλαβα ότι πήρα μαζί μου βαλίτσες από παλιά που δεν τις ήθελα και σιγά-σιγά τις άφησα. Με μάζεψαν πίσω οι γονείς μου, γιατί δεν περνούσα τα μαθήματα», συμπλήρωσε.
Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου τη ρώτησε και για την προσωπική της ζωή στην Ιταλία, με την απάντησή της να είναι χαρακτηριστική:
«Δεν ερωτεύτηκα κανέναν Ιταλό, κάνουν πολλές φιοριτούρες. Δεν μου αρέσουν εμένα αυτοί με την πολλή κολόνια και την προσεγμένη εμφάνιση. Αν ο άντρας κοιταχτεί παραπάνω από 5 λεπτά στον καθρέφτη, έχω πρόβλημα».
Από την αβεβαιότητα στη δραματική σχολή
Η επιστροφή της στην Ελλάδα δεν συνοδεύτηκε αμέσως από μια ξεκάθαρη επαγγελματική κατεύθυνση. Η ίδια περιέγραψε εκείνο το διάστημα ως μια σκοτεινή φάση, κατά την οποία αναζητούσε τον επόμενο στόχο της.
«Μετά την Ιταλία, ήταν μία πολύ γκρίζα και θλιβερή περίοδος της ζωής μου, ήμουν άνευ προορισμού και ονείρου. Ο άνθρωπος, αν δεν έχει μέσα του μια φλογίτσα και ένα όνειρο, πολύ εύκολα χάνεται στον βάλτο. […] Πάντα ένιωθα ότι κάτι ουμανιστικό ήθελα να κάνω, να προσφέρω. Επηρεάστηκα και από τους γονείς μου, ο πατέρας μου γιατρός, η μητέρα μου φιλόλογος. Ταυτίστηκα πιο πολύ με την επιστήμη του πατέρα μου, μέχρι που κατάλαβα ότι δεν είναι για μένα», περιέγραψε.
Για την ίδια, η αγάπη και η προσφορά αποτελούν βασικά στοιχεία του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται τη ζωή.
«Η ζωή είναι αυτό που αγαπάμε. Δεν υπάρχει λόγος να ζεις, αν δεν προσφέρεις και δεν αγαπάς. Δεν βγαίνει η ζωή με το “έλα να βγάλω τώρα 5 τάλιρα να τη βγάλουμε και αυτόν τον μήνα”. Πρέπει να υπάρχει μια φλόγα αναμμένη».
Αναφέρθηκε ακόμη στη σχέση της με τους εθισμούς, σημειώνοντας:
«Δεν έμπλεξα ποτέ με εθισμούς, δεν είμαι καλή με τους εθισμούς, αν εξαιρέσεις το τσιγαράκι. Δεν ήθελα να εγκλωβιστώ, έχει κι ο εθισμός μια μονιμότητα».
Μιλώντας για τους χωρισμούς και το τέλος μιας σχέσης, εξήγησε ότι δεν προσπάθησε ποτέ να κρατήσει στη ζωή της κάτι που είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του.
«Δεν κράτησα ποτέ κάτι που πήγε να φύγει. Αν κάτι φεύγει, υπάρχει λόγος που φεύγει. Το θέμα είναι ποιος θα βρει το κουράγιο πρώτος να το πει. […] Οι γυναίκες χωρίζουμε πολύ πιο νωρίς απ’ όταν το λέμε. Θα το καταλάβουμε, σιγά-σιγά θα το συνειδητοποιήσουμε ότι μια σχέση δεν μας εξελίσσει και δεν μας πάει παρακάτω. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο, αυτό που μετράει στο τέλος είναι αυτό που έχουμε δώσει. Αν θα το πω πρώτος εγώ ή εσύ, δεν έχει σημασία», εξομολογήθηκε.
Η επαγγελματική της κατεύθυνση άλλαξε όταν αποφάσισε να δοκιμάσει τη δραματική σχολή, μια επιλογή που, όπως περιέγραψε, γρήγορα μετατράπηκε σε πάθος.
«Ηθοποιός αποφάσισα να γίνω, γιατί ψιλοζήλεψα την κατάσταση γνωστών και φίλων που ασχολούνταν με το αντικείμενο. Πήγα σε μία σχολή και δεν ξαναβγήκα. Μάθαινα τον εαυτό μου, να τραβάω τον εαυτό μου σε όρια. Η δραματική τέχνη έχει μεγάλο γυμναστήριο αντίληψης, θέλει τσαμπουκά, ιδιαίτερη ευφυΐα και αυτό με εξιτάρισε πάρα πολύ», ανέφερε.
«Με ό,τι έχω καταπιαστεί το έχω κάνει με φοβερή αφοσίωση και αγάπη», υπογράμμισε.
Η μητρότητα και η προσωπική εμπειρία της βίας
Στο τελευταίο μέρος της συζήτησης, η Κλέλια Ρένεση μίλησε για τη μητρότητα και τον τρόπο με τον οποίο βιώνει τον συγκεκριμένο ρόλο.
«Εγώ πιστεύω ότι μάνα δεν έχω γίνει ακόμα. Μάνα θα μπορώ να με πω όταν “αποπαιδίσω”», δήλωσε αρχικά η ηθοποιός. «Έχεις μια ορθάνοιχτη καρδιά και αιμορραγείς 24 ώρες», πρόσθεσε.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη βία εις βάρος των γυναικών, θέτοντας το ερώτημα για τις αιτίες που οδηγούν άνδρες σε επιθετικές συμπεριφορές απέναντί τους.
«Τι συμβαίνει με τους άντρες, με τα αγόρια και λυσσάνε τόσο πολύ με τη βία προς τις γυναίκες; Είναι φόβος σίγουρα, φοβούνται τα θηλυκά, γι’ αυτό και πηγαίνουν να επέμβουν με βιαιότητα είτε στην ύπαρξή τους είτε στις αποφάσεις τους. Γιατί φοβούνται τα θηλυκά; Τι φοβούνται; Μήπως ήρθε η ώρα να σταματήσουν να το φοβούνται το θηλυκό και να αρχίσουν να το εκτιμούν;», αναρωτήθηκε.
Η ηθοποιός αποκάλυψε, τέλος, ότι έχει βιώσει και η ίδια καταστάσεις εκφοβισμού και βίας μέσα σε προσωπικές σχέσεις, εξηγώντας πώς αντιλαμβάνεται έναν σύντροφο που καταφεύγει σε τέτοιου είδους συμπεριφορές.
«Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ. Όταν ο σύντροφός σου δεν μπορεί να εξηγήσει με ψυχραιμία τα επιχειρήματά του στο τραπέζι και αρχίζει να χτυπάει ή να βρίζει, για μένα είναι λες και έχω ένα 5χρονο απέναντί μου. Μικραίνει τόσο πολύ ο άλλος στα μάτια μου, μου τελειώνουν οι ερωτήσεις και η αγάπη απέναντί του».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
