Προσθήκη του -.gr ως προτεινόμενη πηγή στην Google
Καλεσμένος στην εκπομπή των Αναγνωστόπουλου-Ζαμπέτογλου ήταν το απόγευμα της Παρασκευής (2/10) ο Γιώργος Καπουτζίδης.
Αφορμή το ξεχωριστό αφιέρωμα του Voice στον Γιώργο Μαζωνάκη, που θα προβληθεί αύριο, Σάββατο, στις 21:00 στον ΣΚΑΪ, έναν μήνα σχεδόν μετά τον απροσδόκητο θάνατό του.
«Όταν με πήραν τηλέφωνο από τον ΣΚΑΪ και μου είπαν ότι σκέφτονται να κάνουν ένα αφιέρωμα στον Γιώργο Μαζωνάκη, τους είπα ότι θα ήθελα να είμαι κι εγώ σε αυτό. Τους πρότεινα τι θα μπορούσαμε να βάλουμε, τι χρειάζεται, τι δεν χρειάζεται και έχει βγει ένα ωραίο αποτέλεσμα», δηλώνει ο Γιώργος Καπουτζίδης και συμπλήρωσε για αυτό που θα δούμε αύριο στις οθόνες μας:
«Ήταν απαραίτητο και πολύ σημαντικό για να συνειδητοποιήσουμε το τι συνέβη. Έγινε χωρίς κοινό, ήμασταν εμείς οι 4 στην ουσία και ευτυχώς ο Γιώργος Λιανός. Εγώ δεν θα μπορούσα να το παρουσιάσω μόνος μου. Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ να ξεκινήσει η σεζόν χωρίς να πούμε αυτή την ιστορία. Έχει πολλή αμηχανία, πολλές σιωπές που μιλάνε τα μάτια. Ήταν σαν να είναι εκεί».
Μιλώντας για τη γνωριμία και τη συνεργασία τους στο μουσικό talen show του ΣΚΑΪ, ο ηθοποιός, παρουσιαστής και σεναριογράφος εξομολογήθηκε: «Ήταν ένας φοβερός άνθρωπος. Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο με περισσότερο φως. Αναρωτιόμουν αν ο Γιώργος θα “κολλούσε” στο Voice και τελικά εμείς “κολλήσαμε” στον Γιώργο. Φοβερά έξυπνος, φωτεινός, αστείος, σπάνιος και πολύ ξεχωριστός. Όλες οι ιστορίες που έχω να θυμάμαι από εκείνον είναι αστείες».
«Την τελευταία φορά τον είδα στον τελικό. Μετά είχαμε μιλήσει με μηνύματα. Μου έστειλε ο μάνατζέρ του και μου είπε ότι ο Γιώργος θα ήθελε να είμαι στη συναυλία του στην Τεχνόπολη, ίσως να ανέβω και πάνω στη σκηνή. Απάντησα “για τον Γιώργο με μεγάλη χαρά” και πολλά θαυμαστικά», μοιράστηκε αμέσως μετά στην κάμερα του ΣΚΑΪ.
«Είχε καταλάβει άραγε πόσο πολύ τον αγαπούσαν οι άνθρωποι; Δεν νομίζω», σημείωσε ο Γιώργος Καπουτζίδης για τον αείμνηστο τραγουδιστή και παραδέχθηκε:
«Αν δεν τον είχα γνωρίσει, θα στεναχωριόμουν κι εγώ όπως όλοι. Τώρα που τον γνώρισα και τον έζησα και τον αγάπησα δύο χρόνια, έγινε πολύ πιο δύσκολο. Ενώ συνεχίζεται η ζωή, όλα τα κάνεις με μία υπόγεια θλίψη που την έχω συνηθίσει. Πονάς πάντα για τους ανθρώπους που χάνεις. Αυτό είναι διαφορετικό, γιατί ίσως να μην τον χόρτασα. Ήθελες κι άλλο κι άλλο».
