Σαν σήμερα στις 29 Σεπτεμβρίου 1957, στη Συκιά της Χαλκιδικής, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που, χρόνια αργότερα, έμελλε να γίνει μία από τις πιο ξεχωριστές και αγαπημένες παρουσίες του ελληνικού τραγουδιού, ο Σωκράτης Μάλαμας.
Η μουσική μπήκε στη ζωή του από νωρίς. Το μπουζούκι που του χάρισε ο πατέρας του έγινε το πρώτο του ερέθισμα, ενώ στα δεκατρία του απέκτησε την πρώτη του κιθάρα, ως επιβράβευση για τις σχολικές του επιδόσεις. Στα δεκαεπτά του άρχισε μαθήματα κιθάρας στο Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Η μουσική, όμως, δεν θα έμενε για εκείνον απλώς μια σπουδή. Θα γινόταν τρόπος ζωής.
Ιουλία Καραπατάκη: «Ο Σωκράτης Μάλαμας & ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου με βρήκαν από το YouTube»
Τα χρόνια της εφηβείας του στη Στουτγκάρδη και η επιστροφή στη Θεσσαλονίκη, οι σπουδές του στη Γερμανία και αργότερα στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών, όπου μαθήτευσε δίπλα στον Βαγγέλη Ασημακόπουλο και τον Νότη Μαυρουδή, διαμόρφωσαν έναν μουσικό με γερή παιδεία, αλλά και με βαθιά ανάγκη να αναζητήσει τον δικό του δρόμο.
Στα 23 του ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία, διδάσκοντας κιθάρα και τραγουδώντας σε λαϊκά μαγαζιά. Υπήρξε κιθαρίστας στην ορχήστρα του Νίκου Παπάζογλου, μιας σχέσης που θα αποδεικνυόταν καθοριστική για τη μετέπειτα διαδρομή του.
Γιατί η αρχή δεν ήταν εύκολη.
Η πρώτη του προσπάθεια στη δισκογραφία απορρίφθηκε από τη Lyra ως «μη εμπορική». Εκείνος, όμως, δεν εγκατέλειψε. Συνέχισε να παίζει, να - και να τραγουδά. Έβαζε μάλιστα τα δικά του τραγούδια στο πρόγραμμα χωρίς καν να λέει πως ήταν δικά του. Ίσως γιατί από νωρίς τον ενδιέφερε περισσότερο το ίδιο το τραγούδι παρά η προβολή του δημιουργού. Ώσπου ο Νίκος Παπάζογλου άκουσε αυτό που άλλοι δεν είχαν μπορέσει να διακρίνουν.
Και το 1989 ήρθαν οι «Ασπρόμαυρες Ιστορίες».
Ήταν η αρχή μιας μεγάλης προσωπικής διαδρομής. Μιας διαδρομής που δεν χτίστηκε πάνω στην επιδίωξη του εντυπωσιασμού, αλλά πάνω στην αλήθεια, στη μουσική ουσία και σε τραγούδια που κατάφεραν να μιλήσουν κατευθείαν στην καρδιά. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Σωκράτης Μάλαμας συναντήθηκε μουσικά με σημαντικούς δημιουργούς και ερμηνευτές. Από τον Νίκο Ξυδάκη, τη Χάρις Αλεξίου και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη μέχρι τη Μελίνα Κανά, τον Ορφέα Περίδη και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Συνεργάστηκε με σπουδαίους στιχουργούς, όπως ο Μανώλης Ρασούλης, ο Άλκης Αλκαίος, ο Μιχάλης Γκανάς, ο Οδυσσέας Ιωάννου και πολλοί ακόμη, ενώ η φωνή και η μουσική του συναντήθηκαν με το έργο καλλιτεχνών από διαφορετικές γενιές και μουσικές διαδρομές.
Κι όμως, πίσω από όλα αυτά παραμένει ένας άνθρωπος που μοιάζει να μην ενδιαφέρθηκε ποτέ ιδιαίτερα να γίνει «σταρ». Ο Σωκράτης Μάλαμας είναι από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις καλλιτεχνών που κατάφεραν να αγαπηθούν χωρίς να χρειαστεί να «φωνάξουν» για να ακουστούν. Με τη χαρακτηριστική του παρουσία, την κιθάρα του, τη ζεστή και ιδιαίτερη φωνή του και έναν τρόπο ερμηνείας που μοιάζει περισσότερο με εξομολόγηση παρά με τραγούδι, δημιούργησε μια σχέση βαθιάς εμπιστοσύνης με το κοινό. Ίσως αυτό να είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμά του.
Τα τραγούδια του έγιναν παρέα σε νύχτες μοναξιάς, συντροφιά σε έρωτες, φωνή σε χωρισμούς, ανάσα σε δύσκολες στιγμές, τραγούδια που ειπώθηκαν σε παρέες, σε συναυλίες, σε ταξίδια και σε εκείνες τις στιγμές που ένας στίχος μπορεί ξαφνικά να πει αυτό που εμείς δεν καταφέραμε ποτέ να εκφράσουμε.
Ο Σωκράτης Μάλαμας δεν χρειάστηκε να ακολουθήσει τις επιταγές της εποχής. Αντίθετα, δημιούργησε τον δικό του χώρο μέσα στο ελληνικό τραγούδι και παρέμεινε πιστός σε αυτόν. Με σεμνότητα, πείσμα και συνέπεια. Με τη δύναμη εκείνου που ξέρει πως η μουσική δεν χρειάζεται να είναι «εμπορική» για να είναι αληθινή και πως ένα καλό τραγούδι μπορεί, τελικά, να βρει μόνο του τον δρόμο προς τους ανθρώπους. Και ίσως γι’ αυτό, τόσα χρόνια μετά, κάθε γενιά βρίσκει κάτι δικό της μέσα στα τραγούδια του.
Σωκράτης Μάλαμας: Η ηλικία, η πορεία και τα 4 παιδιά του που ακολούθησαν τον δρόμο της μουσικής
Σωκράτης Μάλαμας: Η τρυφερή φωτό με τα 4 παιδιά του!
«Όσο ζω, θα ζει…» – Ο Στάνκογλου μοιράστηκε τη σκηνή με τον Μάλαμα και είπε αντίο στον Γιώργο Μπλάνα
