Υπάρχουν καρκίνοι που χαρακτηρίζονται «σιωπηλοί», επειδή τα συμπτώματά τους μπορεί να είναι ήπια, διάχυτα, εύκολο να αγνοηθούν. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη σιωπή: η σιωπή των ίδιων των γυναικών.
- Της γυναίκας που πονά αλλά έχει μάθει να αντέχει.
- Που βλέπει μια ξαφνική αιμορραγία και διστάζει να μιλήσει.
- Που αισθάνεται ότι κάτι στο σώμα της δεν πάει καλά, αλλά ακούει τη φράση που θέλει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο να πιστέψει: «Μην ανησυχείς».
Η Μαρία Παπαγεωργίου την άκουσε αυτή τη φράση. Για έξι χρόνια, όπως αφηγείται στο Newsbeast, ζούσε με τον πόνο. Μέχρι που ήρθε η διάγνωση του καρκίνου, μία ημέρα πριν από τα γενέθλιά της.
Σήμερα, ως Πρόεδρος του Συλλόγου Ασθενών με Γυναικολογικό Καρκίνο «Μικρές Ιφιγένειες», μιλά για όσα συχνά μένουν έξω από το ιατρείο. Γιατί η περιπέτεια δεν τελειώνει πάντα όταν τελειώσει η θεραπεία.
Κυρία Παπαγεωργίου, πριν γίνετε η φωνή άλλων γυναικών, υπήρξατε εσείς η γυναίκα που άκουσε τη λέξη “καρκίνος”. Θυμάστε την πρώτη σκέψη που κάνατε όταν σας είπαν τη διάγνωση;
Θυμάμαι ήταν Παρασκευή 17 Ιουνίου, μια μέρα πριν τα γενέθλια μου. Δεν το πίστευα. Θυμάμαι ρώτησα “τι εννοείτε?” Δεν το χωρούσε το μυαλό μου. Ήταν να έρθει η αδελφή μου στην Αθήνα, (μένει στην επαρχία) για τα γενέθλια μου αλλά και γιατί την Κυριακή θα βάφτιζα το βαφτιστήρι μου. Ήταν το πρώτο τηλέφωνο που έκανα και ήρθε αμέσως. Ήταν η πρώτη αγκαλιά που πήρα. Μια διαβεβαίωση ότι θα είναι δίπλα μου σε αυτό το μονάπάτι. Έχουμε χάσει και τους δύο γονείς μου από καρκίνο. Την μητέρα μου μέσα σε λίγους μήνες, μπήκε στο νοσοκομείο και δεν ξαναβγήκε. Ο πατέρας μου παρόλο που είχε καρκίνο στο συκώτι και του έδιναν έξη μήνες ζωής έζησε 6 γεμάτα χρόνια με ταξίδια με χαρές, με συγκεντρώσεις φίλων με αλλαγή προτεραιοτήτων και τρόπου ζωής.
Οπότε είχα δύο διαφορετικά παραδείγματα και ναι από την μία σκεφτόμουνα τον ΘΑΝΑΤΟ αλλά από την άλλη σκεφτόμουνα και την ΖΩΗ.
Με την αδελφή μου πήγαινα σε όλα τα ραντεβού με γιατρούς, και ήταν ένα σιωπηλό στήριγμα. Ξέρετε όλα τα διαδικαστικά που χρειάζεται να κάνουμε είναι πολύ βοηθητικά γιατί με κάποιον τρόπο ανακτάς έναν κάποιο έλεγχο της ζωής σου. Την μόνη φορά που θυμάμαι που έφυγε ένα δάκρυ ήταν όταν πήγαμε να πάρουμε ένα μαντήλι επειδή θα έχανα τα μαλλιά μου. Τώρα λυπάμαι που δεν έβγαλα περισσότερες φωτογραφίες με το γυμνό μου κεφάλι. είναι το παράσημο μου!
Υπήρχε κάτι που θα θέλατε απεγνωσμένα να σας είχε πει τότε μια άλλη γυναίκα που είχε ήδη περάσει από αυτό;
Δεν ήξερα καμιά γυναίκα να έχει περάσει κάτι παρόμοιο. Ήμουν στο κενό. Θα ήθελα να ξέρω κάποια που απλά το είχε ξεπεράσει και ζούσε, που συνέχιζε την ζωή της. Καμιά φορά απλά και μόνο η παρουσία μιας επιζήσασας(survivor) είναι αρκετό.
Γιατί “Μικρές Ιφιγένειες”; Είναι ένας πολύ δυνατός αλλά και σκληρός τίτλος. Τι θυσιάζει μια γυναίκα όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν γυναικολογικό καρκίνο;
Ξέρετε κάτι τόσο συμβολικό αποκτά διαφορετικές έννοιες καμιά φορά ανάλογα με το βίωμα του καθενός.
Η Ιφιγένεια θυσιάστηκε για να αλλάξει ο καιρός και να μπορέσουν τα πλοία να φύγουν, να πάνε στην εκστρατεία τους. Θυσιάστηκε το τρυφερό κορίτσι, αυτό που θα άνθιζε. Βέβαια βάση του μύθου, η Άρτεμις την πήρε την τελευταία στιγμή και την έκανε ιέρεια στην χώρα των Ταύρων.
Οι γυναίκες με έναν γυναικολογικό καρκίνο για να επιβιώσουν χρειάζεται να θυσιάσουν κάτι από το σώμα τους. Είναι μόνο ο τράχηλος; είναι όλα τα αναπαραγωγικά όργανα, μήτρα, ωοθήκες, σάλπιγγες, τράχηλος; Αλλάζουν όλα μέσα μας. Δεν φαίνεται αλλά έχουμε ακρωτηριαστεί. Και όχι μόνο λόγω των οργάνων που δεν είναι πια εκεί αλλά έχει ακρωτηριαστεί και η εικόνα μας, το τι μας κάνει γυναίκα. Με γυναικολογικό καρκίνο διαγιγνώσκονται γυναίκες κάθε ηλικίας. Μπαίνουν σε χειρουργική εμμηνόπαυση γυναίκες στα 30 τους και μπορεί και μικρότερες.
Η εμμηνόπαυση και το τι σημαίνει αυτή στην κοινωνία μας, αν είμαστε ακόμα γυναίκες, αν έχουμε δικαίωμα στον έρωτα, αν είμαστε σεξουαλικά όντα είναι δύσκολο ακόμα και για τι γυναίκες που μπαίνουν στην εμμηνόπαυση, κανονικά στην ηλικία που πρέπει. Πόσο μάλλον για μια νέα γυναίκα που μπορεί ακόμα και να μην έχει κάνει οικογένεια. Να έφυγε ο σύντροφος της. Σε ποιο ραντεβού θα το πει σε μια νέα γνωριμία;
Αυτή είναι η Ιφιγένεια που θυσιάζεται και αν μπορέσει μια γυναίκα να καταλάβει ότι συνεχίζει να είναι δημιουργική και να μπορεί να κυοφορεί και να γεννάει ιδέες και συναισθήματα και συνεχίζει να είναι γυναίκα τότε η Ιφιγένεια της έχει γίνει ιέρεια στην χώρα των Ταύρων.
Υπάρχουν γυναίκες που σας έχουν πει: “Θεραπεύτηκα από τον καρκίνο, αλλά κανείς δεν με προετοίμασε για όσα θα έχανα”;
Σαφώς υπάρχουν αυτές οι γυναίκες. Και υπάρχουν και γυναίκες που πρέπει να ζήσουν με πολύ δύσκολες παρενέργειες των θεραπειών. Κάποιες μπορεί να έχουν χρειαστεί να βάλουν κολοστομία ή νεφροστομία και να πρέπει να ζούνε με αυτό. Που παθαίνουν λεμφοίδημα και δεν μπορούν να περπατήσουν.
Δηλαδή εκτός από την εμμηνόπαυση, την δυνατότητα να κυοφορήσεις να έχεις και πολλές άλλες παρενέργειες. Ναι θεραπεύτηκαν από τον καρκίνο αλλά η ποιότητα ζωής τους είναι προβληματική, η ζωή τους έχει πολλές δυσκολίες. Καμιά φορά η υστερεκτομή είναι το λιγότερο!
Ευτυχώς όχι συχνά αλλά γίνεται και ο μόνος τρόπος αποφυγής είναι η έγκαιρη διάγνωση. Είναι όταν νιώθω, ξέρω, καταλαβαίνω ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι έχει αλλάξει στον τρόπο που λειτουργεί το σώμα μου, πάω στον γιατρό. Στον εξειδικευμένο γιατρό! Ένα πράγμα που μας λένε πάντα στα συνέδρια που πάμε είναι αν κάποιο σύπτωμα επιμένει για πάνω από ένα μήνα πρέπει να το ψάξεις!
Η έγκαιρη διάγνωση ακόμα και στους πιο δύσκολους καρκίνους κάνει πολύ μεγάλη διαφορά στον τρόπο αντιμετώπισης, στην θεραπεία, στην . διαχείριση, στην ποιότητα ζωής αλλά και στην επιβίωση.
Τους αποκαλείτε “σιωπηλούς καρκίνους”. Είναι σιωπηλοί επειδή δεν δίνουν συμπτώματα ή επειδή εμείς οι γυναίκες έχουμε μάθει να μη μιλάμε για ό,τι συμβαίνει από τη μέση και κάτω;
Σιωπηλός καρκίνος λέγεται βασικά ο καρκίνος των ωοθηκών και των σαλπίγγων και ο λόγος είναι ότι τα συμπτώματα του μπορεί να είναι ήπια ή διάχυτα και συχνά να παραγνωρίζονται. Σου λένε ότι είναι από το έντερο ή είναι η ιδέα σου (το έχουμε ακούσει και αυτό).
Και εδώ μπαίνει ο εξειδικευμένος γιατρός, ο γυναικολόγος, που ξέρει και αναγνωρίζει αυτό που είναι εκεί. Που βλέπει και διαχειρίζεται καθημερινά τέτοιες καταστάσεις, καρκίνους των ωοθηκών αλλά και όλων των γυναικολογικών καρκίνων. Η διαφορά ενός εύκολου διαχειρίσιμου καρκίνου και ενός δύσκολα διαχειρίσιμου καρκίνου είναι το πότε διαγνώστηκε. Ήταν στην αρχή του; Ή λόγω καθυστέρησης έχει προχωρήσει και έχει κάνει μεταστάσεις.
Όμως τελικά όλοι οι γυναικολογικοί καρκίνοι είναι σιωπηλοί.
- Γιατί δεν ξέρουμε για αυτούς.
- Γιατί δεν αναγνωρίζουμε τα συμπτώματα και ας είναι ήπια,
- Γιατί δεν εμπιστευόμαστε το σώμα μας και τα μηνύματα που μας στέλνει.
Εγώ εκτός των άλλων συμπτωμάτων είχα 2-3 φορές ξαφνικές αιμορραγίες, τις οποίες δεν τις είχα αναφέρει καν στο γιατρό. Αλλά όταν ο γυναικολόγος ογκολόγος με ρώτησε αν είχα αιμορραγίες τις θυμήθηκα.
- Γιατί μπορεί να ντρεπόμαστε,
- Γιατί δεν πάμε για την γυναικολογική μας εξέταση.
- Γιατί ο γιατρός μας δεν μας έχει ενημερώσει.
Έχει κοστίσει αυτή η ντροπή ζωές;
Πολύ πιθανόν. Κυρίως σε μεγαλύτερες γυναίκες, που έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στον γυναικολόγο, γιατί θεωρούν ότι δεν χρειάζεται πια να πηγαίνουν, και όταν τελικά πάνε ο καρκίνος έχει προχωρήσει τόσο πολύ, που το μόνο που κάνουν είναι παρηγορητική θεραπεία.
Ποια είναι η φράση που ακούτε συχνότερα από μια γυναίκα και σας θυμώνει; “Νόμιζα ότι δεν ήταν τίποτα”; “Το άφησα”; “Ντράπηκα”; Ή “ο γιατρός μού είπε να μην ανησυχώ”;
Από αυτά που μου λέτε εδώ αυτό που με θυμώνει αφάνταστα και το έχω ακούσει πολύ από άλλες γυναίκες αλλά το έχω ακούσει και εγώ προσωπικά είναι “μου είπε ο γιατρός μου να μην ανησυχώ”. Και έχει κοστίσει και ζωές.
Πόναγα 6 χρόνια και πήγαινα στον γιατρό ανά εξάμηνο και κατέληξαν να μου πούνε ότι είμαι “υστερική” με την έννοια που δίνει ο Φρόϋντ όχι τόσο καθαρά βέβαια. Και βέβαια τι καλύτερο να ακούς ότι δεν είναι κάτι. Αλλά από ένα σημείο και πέρα, όταν ο πόνος είχε κάνει κατάληψη στην ζωή μου και δεν μπορούσα να λειτουργήσω, τότε αυτή η φράση δεν λέει τίποτα γιατί το σώμα μου μου λέει ότι υπάρχει πρόβλημα. Ο πόνος είχε γίνει η νέα μου πραγματικότητα. Δεν θυμόμουν πως είναι να μην πονάς!
Έχουμε μάθει τις γυναίκες να αντέχουν τον πόνο τόσο πολύ, ώστε μερικές φορές τον θεωρούν φυσιολογικό ενώ δεν είναι;
Πόσο λάθος είναι αυτό! τίποτα μα τίποτα έξω από το φυσιολογικό δεν είναι φυσιολογικό. Αυτή η συνθήκη, αυτή η θεωρία κρύβει από πίσω της μια ενοχή. Ότι για κάτι φταίω, κάτι έχω κάνει και αυτή είναι η τιμωρία μου. ΟΧΙ. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας! Δεν φταίμε για τίποτε a priori. Δεν μας αξίζει να πονάμε ή να παιδευόμαστε χωρίς λόγο και αιτία για τίποτα. Να υποφέρουμε. ΟΧΙ
Όταν μιλάμε για πρόληψη, υπάρχει κίνδυνος να δημιουργούμε και μια ψευδαίσθηση: “Κάνε τις εξετάσεις σου και είσαι ασφαλής”. Υπάρχουν γυναικολογικοί καρκίνοι για τους οποίους δεν έχουμε ένα απλό screening test που να μας προστατεύει όπως θα ήθελε ο κόσμος να πιστεύει. Το γνωρίζουν αυτό οι γυναίκες;
Αυτό ήταν και άλλο ένα από τα θέματα του συμποσίου. Η δρ Έλενα Τώρου που είναι και η μητέρα της ιδέας των Μικρών Ιφιγενειών, όταν διαγνώστηκε η ίδια και ρώτησε γύρω της συνειδητοποίησε την άγνοια που υπάρχει μεταξύ των γυναικών για ότι έχει να κάνει με την πρόληψη, με την γυναικεία υγεία, με τα τεστ που υπάρχουν.
Όπως και υπάρχει άγνοια για την ανατομία μας. Μια άγνοια που επίσης έχουμε καταλάβει ότι υπάρχει και θέλουμε να αλλάξουμε αυτό το στάτους.
Τι πρέπει να ξέρουν οι γυναίκες λοιπόν:
Το Παπ τεστ και εν συνεχεία το HPV dna test είναι μόνο για τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, ή κάποιων του αιδοίου που οφείλονται στον ιό HPV και που υπάρχουν ειδικά πρωτόκολλα πότε τα κάνεις και γιατί. Όπως και για τον ίδιο καρκίνο έχει να κάνει ο εμβολιασμός στα παιδιά, που δεν πρέπει να τον αγνοήσετε, ούτε για τα αγόρια σας. Οι γυναίκες μπορεί να νοσήσουν γιατί ο σύντροφος τους είναι φορέας. Οι άντρες παθαίνουν άλλους καρκίνους λόγω του HPV ιού και όχι δεν είναι μόνο οι ομόφυλοι άντρες αλλά όλοι οι άντρες. Κάντε το στα παιδιά σας!
Οι υπόλοιποι καρκίνοι δεν έχουν κάποια τεστ προσυμπτωματικού ελέγχου. Ίσως κάποιο υπέρηχοι άνω κάτω κοιλίας σε ένα έμπειρο μάτι να δείξει κάτι. Τα συμπτώματα άλλοτε ποιο έντονα άλλοτε όχι τόσο, και ίσως μόνο μια καλή σχέση με τον γυναικολόγο σας, που σας ξέρει και που τον εμπιστεύεστε και του λέτε κάθε μικρή η μεγάλη αλλαγή μπορεί να τον κάνουν να σας στείλει στον εξειδικευμένο γυναικολόγο ογκολόγο. Και όπως είπαμε, κάθε σύμπτωμα που επιμένει για πάνω από μήνα πρέπει να διερευνάται. Εμπιστευτείτε το σώμα σας και τα μηνύματα που σας στέλνει.
Θέλω να μιλήσουμε για κάτι που συνήθως ψιθυρίζεται: σεξ μετά τον γυναικολογικό καρκίνο. Μια γυναίκα μπορεί να έχει σωθεί ιατρικά και ταυτόχρονα να αισθάνεται ότι έχασε τη θηλυκότητά της;
Είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα αυτό!. Δεν είναι μόνο το ψυχολογικό που είναι πολύ σπουδαίο. Το να μην νιώθει πια γυναίκα, ή η εικόνα του σώματος της, μια χημειοθεραπεία που έχασε τα μαλλιά της που ξαφνικά γέρασε από την μία μέρα στην άλλη. Είναι και οι αλλαγές, ή οι παρενέργειες των θεραπειών που έκανε. Η χειρουργική εμμηνόπαυση είναι πιο βάρβαρη από την κανονική. Η ξηρότητα του κόλπου δεν επανέρχεται καθόλου, μόνο με λιπαντικές κρέμες ή με κρέμες που έχουν ορμόνες που όμως πρέπει να προσέχει γιατί κάποιοι καρκίνοι όπως του ενδομητρίου είναι ορμονοεξαρτώμενοι και απαγορεύονται αυτές οι κρέμες. Η ξηρότητα αυτή δημιουργεί και στένωση του κόλπου.
Σε κάποιους καρκίνους γίνεται και μια θεραπεία που λέγεται βραχυθεραπεία, που με απλά λόγια ακτινοβολείται το κολόβωμα του κόλπου. Αυτή η θεραπεία εκτός του ότι είναι βάρβαρη, και όσες την έχουν κάνει ξέρουν, δημιουργεί και μία πολύ δύσκολη παρενέργεια. Δημιουργούνται συμφύσεις μέσα στον κόλπο, και μπορούν να προκαλέσουν δυσπαρευνία, πόνο δηλαδή στην συνεύρεση. υπάρχουν τρόποι για να διαχειριστούμε αυτή την κατάσταση. Λέγονται dialators, αλλά δεν στο λένε, και νομίζω δεν τους βρίσκεις στην Ελλάδα.
Έχουμε μεταφράσει ένα εξαιρετικό φυλλάδιο για το χάσιμο της Λίμπιντο από μία Αυστριακή γιατρό την Dr. Kathrin Kirchheiner που για μένα πρέπει να το διαβάσουν όλες οι γυναίκες άσχετα αν έχουν καρκίνο ή όχι.
Τώρα θα το ανεβάσουμε και στο δικό μας site που είναι υπό κατασκευή μαζί με άλλα πολλά βοηθητικά φυλλάδια και πληροφορίες.
Ποιος της μιλά για την επιθυμία, τον πόνο, την εμμηνόπαυση, την εικόνα του σώματος, τη σχέση με τον σύντροφό της; Ή τελειώνουμε στο “οι εξετάσεις σας είναι καλές, τα λέμε σε έξι μήνες”;
Παρακολουθούμε ένα συνέδριο που γίνεται κάθε χρόνο σε ένα Ευρωπαϊκό φόρουμ και έχουμε κάνει workshops με γιατρούς στο πως να μιλήσουν οι γιατροί για αυτά τα θέματα που δεν είναι εύκολα για κανέναν. Εκεί που έχουμε καταλήξει είναι αν ο γιατρός είναι έτοιμος και μπορεί να μιλήσει με σεβασμό και βλέποντας την γυναίκα απέναντί του σαν ολότητα, χρειάζεται μόνο να ανοίξει την πόρτα, λέγοντας ότι υπάρχει και αυτό το θέμα, όποτε θέλεις και μπορείς . ρώτησε με. ή αν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος να της πει ότι αν θέλεις να μιλήσεις για αυτό το θέμα πήγαινε σε κάποιον που μπορεί να το κάνει.
Βέβαια μιλάμε για την Ελλάδα και αυτός ο κάποιος δεν ξέρουμε αν υπάρχει ή που είναι. Στο εξωτερικό στα νοσοκομεία, χρησιμοποιούν πολύ αποτελεσματικά το ιατρικό προσωπικό. Εκτός από την γιατρό που ανέφερα πριν, υπάρχουν και νοσοκόμες που έχουν εξειδικευτεί στα σεξουαλικά προβλήματα γυναικών και αντρών και βλέπουν όποιον θέλει να ρωτήσει, να μάθει, να νιώσει ξανά ερωτικά.
Το γραφείο τους συνήθως είναι γεμάτο με ερωτικά βοηθήματα για να εξηγήσουν και πρακτικά με τι τρόπο μπορούν να βοηθηθούν όσοι πήγαν ζητώντας άλλη μια ευκαιρία σε μια ζωή, που συνεχίζει να υπάρχει ο έρωτας και η ερωτική πράξη.
Και υπάρχει η γονιμότητα. Τι λέτε σε μια νέα γυναίκα που μπαίνει στο ιατρείο για να αντιμετωπίσει έναν καρκίνο και βγαίνει έχοντας ακούσει ότι ίσως δεν μπορέσει ποτέ να γίνει μητέρα;
Είναι πολλά από τα μέλη μας που πήγαν στον γιατρό για ένα προγεννητικό έλεγχο και βγήκαν με μια διάγνωση καρκίνου, μια επερχόμενη υστερεκτομή και κάποιες, ευτυχώς όχι όλες, χωρίς σύντροφο.
Έχουμε όμως και ένα μέλος μας, που ευτυχώς όταν το βρήκαν ήταν πολύ νωρίς και ακολουθώντας ένα πολύ αυστηρό πρωτόκολλο, εξετάσεων, βιοψιών και θεραπείας κατάφερε να φέρει στην ζωή το μικρό της θαύμα.
Επίσης αν ψάξετε στα αρχεία σας, πριν αρκετά χρόνια η ομάδα των Γυναικολόγων Ογκολόγων στο Γ.Ν.Α. Αλεξάνδρα κατάφεραν να συνεχιστεί μια κύηση, ενώ η μητέρα διαγνώστηκε όταν ήταν 3-4 μηνών με καρκίνο τραχήλου μήτρας. Ήταν πρωτοποριακό και πέτυχε!
Βασικά δεν υπάρχουν λόγια για αυτές τις γυναίκες. Είναι πάρα πολύ δύσκολο αυτό που περνάνε. Είναι μια απόφαση πολύ βίαιη που δεν την έχουν πάρει οι ίδιες. Αλλάζει όλος ο κόσμος γύρω τους. Το μόνο ίσως που μπορείς να κάνεις είναι να σταθείς δίπλα τους. Διαγνώστηκα στα 45 μου, δεν είχα κάνει παιδιά. πολύ πιθανόν δεν θα έκανα, αλλά δεν ήταν μια συνειδητή απόφαση να μην κάνω παιδιά. Μου επιβλήθηκε!
Έχετε συναντήσει γυναίκες που σώθηκαν από τον καρκίνο αλλά αργότερα ανακάλυψαν ότι υπήρχαν επιλογές για τη γονιμότητά τους για τις οποίες κανείς δεν τους είχε μιλήσει εγκαίρως;
Να σας πω την αλήθεια όχι. Τα πρωτόκολλα που ακολουθούνται για τις γυναίκες που διαγιγνώσκονται με γυναικολογικούς καρκίνους για την διατήρηση της γονιμότητας είναι και πολύ αυστηρά και πολύ συγκεκριμένα. Μπορείς να είναι μόνο στάδιο 1 ή στάδιο 2 με κάποιες προϋποθέσεις. Όλα αυτά τα ξέρουν οι εξειδικευμένοι γυναικολόγοι-ογκολόγοι. Εκεί θα πρέπει να απευθυνθούν όποιες γυναίκες θα ήθελαν να προσπαθήσουν κάτι τέτοιο.
Σίγουρα όμως, και αυτό είναι άλλο θέμα και άλλοι καρκίνοι, υπάρχουν ενήλικες που είχαν διαγνωστεί όταν ήταν παιδιά, με κάποιο παιδικό καρκίνο που δεν είχαν ενημερωθεί οι γονείς τους για τρόπους διατήρησης γενετικού υλικού έτσι ώστε όταν θα φτάσουν στην κατάλληλη ηλικία να μπορούν με εξωσωματική να αποκτήσουν παιδιά, αν δεν μπορούσαν λόγω των θεραπειών να το κάνουν.
Το μήνυμα του Συμποσίου ήταν “Support, not stigma”. Ποιο στίγμα υπάρχει ακόμη το 2026 απέναντι σε μια γυναίκα με γυναικολογικό καρκίνο;
Στίγμα σαφώς και υπάρχει. Για παράδειγμα αν μια γυναίκα έχει διαγνωστεί με καρκίνο τραχήλου της μήτρας από τον ιό HPV, επειδή είναι ένας ιός σεξουαλικά μεταδιδόμενος, υπάρχουν τα βλέμματα και οι υπόνοιες για την σεξουαλική της προϊστορία. Όσο και αν μπορεί να σου έχει μεταδοθεί από τον φίλο σου/σύντροφο σου λόγω της δικής του προϊστορίας.
Επίσης το να έχεις κάνει υστερεκτομή σε μια ηλικία που ακόμα δεν έχεις κάνει οικογένεια είναι δύσκολα διαχειρίσιμο και πολλές φορές μένει κρυφό. Όπως είπα και πιο πάνω σε ποιο ραντεβού θα πεις ότι έχεις κάνει υστερεκτομή σε μια καινούργια γνωριμία. Δεν μιλάμε ανοιχτά για τα θέματα που αφορούν την γυναικεία υγεία, τα αναπαραγωγικά μας όργανα. Στην τηλεόραση τώρα άρχισαν να δείχνουν το αίμα της περιόδου κόκκινο στις διαφημίσεις για σερβιέτες. Οι συνομήλικες μας γυναίκες που έχουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας έχουν αρχίσει να μιλάνε για την εμμηνόπαυση ή άλλα θέματα γύρω από την γυναικεία φύση και αυτό είναι πολύ καλό. Γιατί ακούγονται θέματα απόλυτα φυσιολογικά που αφορούν την ζωή μας και το μεγάλωμα μας
Εσείς νιώσατε ποτέ ότι κάποιος, όταν έμαθε τη διάγνωσή σας, σταμάτησε να βλέπει τη Μαρία και άρχισε να βλέπει “την καρκινοπαθή”;
Αν έγινε κάτι τέτοιο δεν το κατάλαβα. Ποτέ δεν έκρυψα τι μου συνέβαινε ούτε όμως το διαλαλούσα. Ήταν κομμάτι της πραγματικότητας μου αλλά όχι όλη μου η αλήθεια. Δεν το άφησα να είναι το μόνο που με χαρακτηρίζει. Μπορεί κάποιες στιγμές να έπαιρνε ένα μεγάλο κομμάτι μου αλλά δεν ήταν το μόνο και αυτό με βοήθησε να ξεπερνάω τον φόβο και την απελπισία.
Εσείς έχετε πει ότι ο φόβος σάς έκανε να “παγώνετε”. Δεκαπέντε χρόνια μετά τη δική σας διάγνωση, ο φόβος φεύγει ποτέ πραγματικά;
Δυστυχώς ο φόβος δεν φεύγει ποτέ, και σε κάποιες φάσεις φουντώνει και πάλι. Όπως καμιά φορά λέω, έχασα την αθωότητα μου όταν πάω να κάνω εξετάσεις. Παλιά δεν το πολυσκεφτόμουνα. Τώρα ακόμα και αν πάω για κάτι άσχετο, κάποια εξέταση για κάτι άλλο, για τα δόντια για παράδειγμα, ένας ύπουλος φόβος σιγά σιγά εμφανίζεται χωρίς να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος. Και όχι μόνο για μένα αλλά και για τους δικούς μου ανθρώπους.
Επειδή έχω ένα ύποπτο μόρφωμα στο νεφρό που το παρακολουθώ ακόμα δεν έχω σταματήσει τις εξετάσεις παρακολούθησης και γύρω σε εκείνες τις μέρες αλλάζει η ψυχοσύνθεση μου.
Πότε μια γυναίκα μπορεί να πει “είμαι καλά” χωρίς να φοβάται ότι προκαλεί τη μοίρα της;
Το να νιώθει μια γυναίκα ότι προκαλεί την μοίρα της επειδή είναι καλά, σαν φράση και σαν σκέψη με ενοχλεί. Είναι όπως όταν γελάμε αβίαστα λέμε “Σε καλό να μας βγει”. Γιατί να νιώθουμε ενοχές αν είμαστε καλά; Γιατί να νιώθουμε άσχημα αν καταφέρνουμε κάτι; Γιατί να μην πρέπει να χαιρόμαστε;
Όλα αυτά, το να νιώθουμε καλά, το να είμαστε ικανοποιημένες από τις πράξεις μας, όταν χαιρόμαστε και γελάμε αβίαστα είναι και αυτά που μας κάνουν να ΕΙΜΑΣΤΕ καλά. Όλοι οι γιατροί άλλωστε λένε ότι η καλή ψυχολογία, η θετική ματιά στην ζωή βοηθάει. Είναι ένα έξτρα φάρμακο που επίσης κάνει πολύ καλή δουλειά. Και δεν εννοώ να μην ξέρεις ποια είναι η πραγματικότητα σου, αλλά όπως είπα και πιο πάνω ο καρκίνος και οι αλλαγές ή και τα προβλήματα που σου έχει φέρει η νόσος και οι θεραπείες της δεν είναι όλος σου ο εαυτός, δεν είναι μόνο αυτή που ορίζει την ζωή σου. Υπήρχαμε και πριν και υπάρχουμε και μετά κάπως αλλαγμένες ίσως, μπορεί και πιο συνειδητοποιημένες, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε τις ποιότητες μας, τις δυνατότητες μας, την προσωπικότητα μας με τα καλά της και τα άσχημα της!
Θέλω να κλείσουμε με μια γυναίκα που μας βλέπει τώρα. Ίσως έχει ένα σύμπτωμα και φοβάται να πάει στον γιατρό. Ίσως μόλις πήρε μια διάγνωση και αυτή τη στιγμή πιστεύει ότι η ζωή της τελείωσε. Τι θέλετε να της πείτε;
Θέλω να της πω ότι δεν είναι μόνη της. Θέλω να της πάει όσο και αν φοβάται, και είναι ανθρώπινο να φοβάται, όσο νωρίτερα βρει κάτι τόσο το καλύτερο.
Η ζωή μας δεν τελειώνει με μια διάγνωση. Η ζωή συνεχίζεται. Η ζωή μας συνεχίζεται.
Αν το σκεφτείτε λίγο, κάθε μέρα που ξυπνάμε είναι μια νίκη της ζωής. Η ζωή κερδίζει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή. Μία μόνο φορά χάνει.
Λένε ότι ζεις μόνο μια φορά. Ζεις δύο, μπορεί και τρεις. Γιατί όταν παίρνεις μια διάγνωση, συνειδητοποιείς ότι έχεις μία ζωή και μετά θέλεις να την ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς. Όσο πιο γεμάτα, πιο αληθινά. Σου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία στην ζωή. Ας την εκμεταλλευτούμε.
Και επαναλαμβάνω και φωνάζω δυνατά, ότι δεν είναι μόνη. Είμαστε εδώ για αυτές τις γυναίκες που θέλουν να ανοίξουν την πόρτα, να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια, υποστήριξη, ένα αυτί.
Δεν είναι καθόλου εύκολος ο δρόμος. Είναι πολύ δύσκολος. Κάποιες χάνονται.
Στο τηλέφωνο μου έχω πολλές επαφές που καμία δεν θα απαντήσει άμα καλέσω και είναι δύσκολο. Αλλά νιώθω τόσο ευγνώμων που τις έχω γνωρίσει
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
