Πέθανε, σε ηλικία 87 ετών, η Ελένη Προκοπίου, ηθοποιός και χορεύτρια, που υπήρξε μία από τις χαρακτηριστικές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου αλλά και του θεάτρου της δεκαετίας του ’60. Πρωταγωνίστησε σε 23 ταινίες και αποχώρησε νωρίς από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Με μεγάλη θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα την αγαπημένη μας “Κυρία της Αυλής”, Ελένη Προκοπίου, μια από τις πιο λαμπερές και ξεχωριστές παρουσίες του ελληνικού κινηματογράφου. Χαρισματική χορεύτρια και ταλαντούχα ηθοποιός, με εντυπωσιακή ομορφιά, εκρηκτικό ταμπεραμέντο και ένα βλέμμα που μαγνήτιζε τον κινηματογραφικό φακό, άφησε το δικό της αποτύπωμα στη μεγάλη οθόνη, πριν επιλέξει συνειδητά να αποσυρθεί από την καλλιτεχνική ζωή και να αφοσιωθεί στην οικογένειά της», αναφέρει, μεταξύ άλλων η ανακοίνωση της Finos Film.
Από το 1960, που έκανε ντεμπούτο στον κινηματογράφο, μέχρι το 1972, σε πολλές από τις ταινίες που συμμετείχε είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, κυρίως όταν ο ρόλος της απαιτούσε και χορό, αφού υπήρξε χορεύτρια και είχε η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της σε κάποιες ταινίες. Σπούδασε χορό, από τα έξι της χρόνια, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη, στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου.
Μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη και σαν παιδιά συμμετείχαν σε παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή. Αποφοίτησαν προς τα τέλη της δεκαετίας του ’50. Αποτέλεσε χορευτικό ντουέτο με τον Βαγγέλη Σειληνό, τόσο στο θέατρο όσο και στον κινηματογράφο. Από το 1960 μέχρι το 1965 το εν λόγω ντουέτο (Σειληνός-Προκοπίου) συμμετείχε στα χορευτικά επιθεωρησιακών θεάτρων της πρωτεύουσας. Η Προκοπίου κινήθηκε ανάμεσα στην κωμωδία, το μιούζικαλ και το δράμα, ενώ συνεργάστηκε με πολλούς από τους σημαντικότερους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου. Με τον Γιώργο Πάντζα αποτέλεσαν ένα από τα κινηματογραφικά ζευγάρια της εποχής, συμπρωταγωνιστώντας σε πέντε ταινίες.
Ανάμεσα στις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της φιλμογραφίας της ήταν οι «Μικρές Αφροδίτες» του Νίκου Κούνδουρου το 1963, μια ταινία που απέκτησε διεθνή αναγνώριση. Έναν χρόνο αργότερα συμμετείχε στον «Εμίρη και τον κακομοίρη», υποδυόμενη την Γκιουλινάρ, ενώ το 1965 εμφανίστηκε στο «Πρόσωπο της ημέρας» και στο «Ραντεβού στον αέρα».
Το 1966 είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες, συγκεκριμένα: «Παράνομοι πόθοι» (Φίνος Φιλμ), «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα» (Φίνος Φιλμ), «Οι κυρίες της αυλής» (Φίνος Φιλμ, κλασική θεωρείται πλέον η σκηνή με τα νερά της χαλασμένης βρύσης, μαζί με τον Κώστα Πρέκα) και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος» (1966).
Τα επόμενα χρόνια πρωταγωνίστησε σε ταινίες χαμηλότερου προϋπολογισμού συνεργαζόμενη με ηθοποιούς, όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Σωτήρης Μουστάκας.
Μετά τον γάμο της, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τον επιχειρηματία στον χώρο του επίπλου, Αντώνη Συρίγο, αποχώρησε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Από αυτόν τον γάμο απέκτησε μια κόρη, την Ειρήνη.
Η επιστροφή της Ελένης Προκοπίου στο θέατρο έγινε τον Μάρτιο του 2024, ύστερα από 52 χρόνια απουσίας συμμετέχοντας στον μονόλογο «Το κορίτσι μου» στο Θέατρο Αμαλία, στη Θεσσαλονίκη μέσω ηχογραφημένης φωνής (voice over).
«Επέστρεψα στο θέατρο μετά από πολλά χρόνια. Στην παράσταση “Το κορίτσι μου” δανείζω τη φωνή μου. Με έπεισε η εγγονή μου να συμμετέχω στην παράσταση που συμμετέχει κι εκείνη», είχε πει η Ελένη Προκοπίου σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις της το 2024.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
