Η Μπέκι Τζόουνς ήταν μόλις 21 ετών όταν της ανακοίνωσαν ότι έπασχε από ανίατο όγκο στον εγκέφαλο και ότι της απέμεναν μόνο λίγοι μήνες ζωής.
Είχε μόλις γνωρίσει τον σύντροφό της και ονειρευόταν μια καριέρα στην αστυνομία, όμως ξαφνικά το μέλλον της έμοιαζε ζοφερό.
Μια διάγνωση που άλλαξε τη ζωή της
Η διάγνωση, από έναν έμπειρο σύμβουλο ογκολόγο, οδήγησε σε 11 χρόνια χημειοθεραπείας που άλλαξαν τη ζωή της. Ένιωθε συχνά αδιαθεσία, δεν μπορούσε να συμμετέχει σε οικογενειακές εκδηλώσεις, η καριέρα της περιορίστηκε και ένιωθε συνεχώς σαν να «περπατούσε πάνω σε τσόφλια αυγών».
Σήμερα, στα 33 της, έμαθε πρόσφατα ότι ποτέ δεν είχε καρκίνο, αλλά μια φλεγμονή του εγκεφάλου που θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί με κορτικοστεροειδή.
Η μητέρα δύο παιδιών είναι μία από τους περισσότερους από 40 ασθενείς που προχωρούν σε νομικές ενέργειες κατά του Ιδρύματος του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) των Πανεπιστημιακών Νοσοκομείων Κόβεντρι και Γουόρικσαϊρ (UHCW), λόγω παρατεταμένης ή αδικαιολόγητης θεραπείας για καρκίνο.
«Μου έλεγαν ξανά και ξανά ότι χωρίς τη χημειοθεραπεία θα πέθαινα», δήλωσε η ίδια, όπως αναφέρει το BBC.
«Μου κατέστρεψε τη ζωή»
Ως νεαρή γυναίκα, η Τζόουνς λέει ότι ο σύμβουλος καθηγητής Ίαν Μπράουν, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο του Κόβεντρι, της είπε ότι θα έπρεπε να λαμβάνει το χημειοθεραπευτικό φάρμακο τεμοζολομίδη (TMZ) για το υπόλοιπο της ζωής της.
Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις οδηγίες, οι οποίες συνιστούν έξι κύκλους θεραπείας σε διάστημα έξι μηνών.
Όταν εξέφρασε αμφιβολίες για πολλαπλές σαρώσεις που δεν έδειχναν στοιχεία ύπαρξης όγκου, λέει ότι ο γιατρός τής απάντησε πως ο όγκος δεν θα ήταν «ορατός με γυμνό μάτι».
Μόλις το 2025, όταν εξεταζόταν εκ νέου η περίπτωσή της στο πλαίσιο επανεξέτασης υποθέσεων καρκίνου που συνδέονταν με τον Μπράουν, έμαθε την αλήθεια.
«Ποτέ δεν είχα όγκο στον εγκέφαλο. Είχα λανθασμένη διάγνωση και πέρασα όλη αυτή τη θεραπεία για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου, χωρίς λόγο», είπε.
«Ουσιαστικά μου κατέστρεψε τη ζωή», πρόσθεσε.
Πολλοί ακόμη ασθενείς του Μπράουν έχουν δηλώσει στο BBC ότι τους χορηγήθηκε το φάρμακο TMZ επί χρόνια, αφήνοντάς τους με ποικίλα σοβαρά προβλήματα υγείας.
Μία ασθενής δήλωσε ότι πιστεύει πως το φάρμακο την έκανε στείρα, ενώ μια άλλη ανέπτυξε λευχαιμία μετά από 100 αδικαιολόγητους κύκλους θεραπείας.
Τα πρώτα ευρήματα της έρευνας
Τα προκαταρκτικά ευρήματα μιας έρευνας από το Βασιλικό Κολέγιο Ιατρών (RCP) ανέφεραν ότι σε ασθενείς του νοσοκομείου χορηγούνταν συστηματικά παρατεταμένοι κύκλοι του φαρμάκου με «ελάχιστα ή καθόλου στοιχεία οφέλους».
Η έρευνα διαπίστωσε ότι οι ελλείψεις του προσωπικού στο νοσοκομείο συνιστούσαν «προδοσία της εμπιστοσύνης των ασθενών» και έθεσε επίσης το ερώτημα γιατί οι ομάδες φαρμακευτικής ογκολογίας δεν αμφισβήτησαν τη συνεχή χορήγηση από του στόματος χημειοθεραπείας σε ασθενείς για διάστημα 10 έως 15 ετών.
Το UHCW δήλωσε ότι δεν θα σχολιάσει μεμονωμένες υποθέσεις, αλλά ότι έχουν τεθεί σε εφαρμογή μέτρα ώστε να διασφαλιστεί «πιο αυστηρή εποπτεία στη συνταγογράφηση και χρήση του TMZ».
Μια ζωή σε αναστολή
Το 2012, η ζωή της Τζόουνς μόλις ξεκινούσε. Εργαζόταν ως χειρίστρια συστήματος καμερών ασφαλείας (CCTV) στο γήπεδο της Κόβεντρι Σίτι. Εκεί γνώρισε τον σύντροφό της, Πιτ, ο οποίος εργαζόταν ως προσωπικό ασφαλείας, αλλά σύντομα άρχισε να εμφανίζει σοβαρές ημικρανίες και αναζήτησε ιατρική βοήθεια.
Υποβλήθηκε σε βιοψία εγκεφάλου, η οποία πραγματοποιήθηκε από ιδιώτη νευροχειρουργό.
Ωστόσο, όπως δήλωσε η Φιόνα Τίνσλεϊ, εταίρος στη δικηγορική εταιρεία Μπράμπνερς, ο καθηγητής Μπράουν τη διέγνωσε με γλοιοβλάστωμα τετάρτου βαθμού, μία από τις πιο επιθετικές μορφές καρκίνου του εγκεφάλου, πριν καν επιστρέψουν τα αποτελέσματα της βιοψίας.
Η Τζόουνς περιέγραψε τα χρόνια που λάμβανε τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα ως «φρικτά».
«Είχα συνεχώς ναυτία, στομαχικούς πόνους, πληγές στο στόμα, καθημερινή κόπωση, ήταν απαίσιο», είπε.
Το φάρμακο επηρέασε κάθε πτυχή της ζωής της, καθώς ο φόβος μόλυνσης σήμαινε ότι απέφευγε κοινωνικές εκδηλώσεις και οικογενειακές συγκεντρώσεις.
Η άδεια οδήγησής της αρχικά αφαιρέθηκε και στη συνέχεια περιορίστηκε.
«Πριν τη θεραπεία πήγαινα συνέχεια γυμναστήριο, έκανα τζόγκινγκ, και με τον Πιτ βγαίναμε συνέχεια για φαγητό, κάτι που φυσικά μετά δεν μπορούσα να κάνω», εξήγησε.
Το ζευγάρι είχε επίσης ενημερωθεί ότι εκείνη δεν θα μπορούσε να μείνει έγκυος.
«Αργότερα απέκτησα δύο παιδιά, τα οποία μου είπε ότι ήταν και τα δύο θαύματα», είπε.
Το τηλεφώνημα που άλλαξε τα πάντα
Η θεραπεία της συνεχίστηκε για περισσότερο από μία δεκαετία, μέχρι που ξαφνικά, το 2024, δέχτηκε ένα τηλεφώνημα από γιατρό που της ανακοίνωνε ότι η χημειοθεραπεία της σταματούσε.
«Δεν είχε κάποιον λόγο να μου δώσει. Μου είπε ότι ο Ίαν Μπράουν είχε συνταξιοδοτηθεί, ήταν η πρώτη φορά που το άκουγα», δήλωσε η Τζόουνς.
Της είπαν ότι τυχόν ερωτήσεις θα απαντούνταν από τον νέο της ογκολόγο, χωρίς όμως να της δώσουν κάποιο όνομα.
«Δεν ήξερα τι να κάνω, πού να απευθυνθώ, με ποιον να μιλήσω, γιατί δεν είχα καμία στήριξη από το νοσοκομείο εκείνη την περίοδο», είπε.
Τον Μάιο του 2025, μετά από ανεξάρτητη ανάλυση νευροχειρουργών και ακτινολόγων, εξ ονόματος των δικηγόρων της, της ανακοινώθηκε ότι δεν είχε ποτέ καρκίνο του εγκεφάλου.
Στην πραγματικότητα έπασχε από «απομυελινωτική βλάβη με μορφή όγκου» (tumefactive demyelination), μια φλεγμονή που συνήθως αντιμετωπίζεται από νευρολόγους, οι οποίοι συνταγογραφούν ισχυρά κορτικοστεροειδή.
Η Τζόουνς έμαθε τα νέα σε μια βιντεοκλήση με τους δικηγόρους της και τους ειδικούς.
«Όταν το μάθαμε, όλοι είχαν δάκρυα στα μάτια», δήλωσε η Τίνσλεϊ, η οποία εκπροσωπεί πολλούς από τους ασθενείς.
Έλλειψη συνεργασίας
Η έρευνα του RCP, η οποία δεν κατονόμασε τον καθηγητή Ίαν Μπράουν αλλά αναφερόταν σε αυτόν ως «Γιατρό Υ», διαπίστωσε ότι από τις 20 υποθέσεις που εξετάστηκαν, οι 15 κρίθηκαν «συνολικά μη ικανοποιητικές». Ο ίδιος ο γιατρός δεν συμμετείχε στην έρευνα.
Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε «ελάχιστα στοιχεία» κατανόησης και τεκμηρίωσης των κινδύνων από τη λήψη του φαρμάκου.
Τα προκαταρκτικά ευρήματα ανέφεραν ότι υπήρχε «ανεπαρκής κλινική περιέργεια» σε ορισμένες περιπτώσεις, καθώς και έλλειψη συνεργασίας με συναδέλφους από διεπιστημονικές ομάδες, γεγονός που επέτρεψε να διαιωνιστούν πιθανά διαγνωστικά λάθη.
Η Τζόουνς χαρακτήρισε τα ευρήματα «ανατριχιαστικά».
«Δεν είναι μόνο αυτό που έκανε, είναι και το πώς τον άφησαν να ενεργεί μόνος του για τόσο καιρό», πρόσθεσε.
«Είναι σαν να έκανε κατά το δοκούν και κανείς δεν ήταν εκεί για να παρακολουθεί τι έκανε».
Νέες έρευνες σε εξέλιξη
Εκπρόσωπος του UHCW δήλωσε ότι όλοι οι ασθενείς που επηρεάστηκαν έχουν επανεξεταστεί από ανώτερους κλινικούς ιατρούς, «με κατάλληλα σχέδια φροντίδας να έχουν τεθεί σε εφαρμογή».
«Διεξάγουμε επίσης ανεξάρτητη επανεξέταση των διαδικασιών καταγγελίας προβλημάτων, υπό την καθοδήγηση ανεξάρτητου φορέα, ώστε να διασφαλιστεί ότι το προσωπικό αισθάνεται πλήρως υποστηριζόμενο και σίγουρο όταν εκφράζει ανησυχίες. Το ίδρυμα θα αξιολογήσει την πλήρη έρευνα του RCP όταν αυτή δημοσιευτεί και θα προβεί σε περαιτέρω κατάλληλες ενέργειες βάσει των ευρημάτων της. Θέλουμε να διαβεβαιώσουμε την κοινότητά μας ότι η ασφάλεια, η εμπειρία και η ευημερία των ασθενών παραμένουν οι κορυφαίες μας προτεραιότητες», πρόσθεσε το ίδρυμα.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
