Ο Χρήστος Δάντης αναφέρθηκε στην πορεία του στον χώρο της μουσικής, εστιάζοντας στις δυσκολίες, τις παρασκηνιακές διαμάχες αλλά και τη στάση συναδέλφων του απέναντι στις δημιουργίες του.
Μεταξύ άλλων μίλησε στην εκπομπή του YouTube «Stage Stories», για τη σύνθεση του τραγουδιού που έφερε τη νίκη στην Ελλάδα το 2005, με τον ίδιο να περι- την απογοήτευσή του για την αντιμετώπιση που λαμβάνει.
Σχετικά με τη στάση του καλλιτεχνικού χώρου, ο Χρήστος Δάντης τόνισε:
«Αυτό δεν περίμενα να συμβεί, γιατί δεν το έχω ξαναπεί. Δεν περίμενα την αχαριστία των ανθρώπων του χώρου. Δεν περίμενα ποτέ να έχουν περάσει, αυτή τη στιγμή, 22 χρόνια και συνάδελφοι να προσπαθούν να ξεχάσουν ότι ο Χρήστος Δάντης έγραψε αυτό το τραγούδι. Το θέμα είναι ότι έχω ακούσει συναδέλφους να…
Γιατί υπήρχε μία τεράστια δικαστική διαμάχη για αυτό το τραγούδι, η οποία στο τέλος, επειδή δεν μπορούσε να τελεσιδικήσει, κάναμε μία συμφωνία μεταξύ μας. Αναγνώρισε ο ένας τα δικαιώματα του άλλου. Κανένας συνάδελφος αυτή τη στιγμή, σχεδόν κανένας, δεν με αναφέρει ανάμεσα στους δημιουργούς του «My Number One».
Όλοι κάνουν σαν να θέλουν να το ξεχάσουν. Και, εντάξει, τολμάω να το πω γιατί έχω μεγαλώσει πια. Δεν με ενδιαφέρει αν με παρεξηγήσουν ή δεν με παρεξηγήσουν. Δεν με ενδιαφέρει. Είμαι σε μια ηλικία και έχω κάνει μια διαδρομή τέτοια τόσο ετών, που λέω τα πράγματα με το όνομά τους».
Η απόρριψη του 1990 και η ταύτιση με τον γιο του
Παράλληλα, θυμήθηκε τις πρώτες του ημέρες στη δισκογραφία το καλοκαίρι του 1990, όταν τα στελέχη της εταιρείας του απέρριψαν αρχικά το άλμπουμ «Δακτυλικά Αποτυπώματα» που ετοίμασε με τον Γιάννη Καραλή, πριν αυτό εξελιχθεί σε εμπορική επιτυχία παράλληλα με το «Ρίνα Κατερίνα» του Κώστα Μπίγαλη.
Επιπλέον, ο Χρήστος Δάντης μοιράστηκε μια προσωπική στιγμή με τον πρωτότοκο γιο του, ο οποίος ακολούθησε τα βήματά του.
Περιγράφοντας τον διάλογο που είχαν όταν ο γιος του ήταν δέκα ετών, ανέφερε:
«Πέρασα πολλά με τη μουσική. Θα σου πω κάτι και για τον μεγάλο μου γιο, ο οποίος ασχολείται με τη μουσική. Κάποια στιγμή, όταν ήταν δέκα ετών, μου εξομολογήθηκε: “Μπαμπά, ξέρεις κάτι; Το μυαλό μου το βασανίζει η μουσική”. Του λέω: “Τι εννοείς;”. “Δεν με αφήνει να κοιμηθώ”, μου έλεγε. «Ακούω μουσική όταν κοιμάμαι.
Μέσα στο μυαλό μου παίζει μουσική, παίζουν μελωδίες. Με απασχολεί. Όταν είμαι χαρούμενος, όταν είμαι στεναχωρημένος, ακούω διαφορετικά είδη μουσικής μέσα στο μυαλό μου». Το ίδιο ακριβώς συνέβαινε και με εμένα. Έτσι ήμουν. Για μένα η μουσική ήταν μονόδρομος, δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο».
Η αντιμετώπιση των αρνητικών σχολίων στο διαδίκτυο
Τέλος, τοποθετήθηκε για τις αρνητικές κριτικές που δέχεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, φέρνοντας ως παράδειγμα τις αντιδράσεις για ένα μουσικό πάντρεμα που είχε πραγματοποιήσει.
Σχολιάζοντας τον τρόπο που διαχειρίζεται τα συγκεκριμένα περιστατικά, δήλωσε:
«Δεν μπορώ να καθίσω να ασχοληθώ. Γιατί αυτός ο άνθρωπος δεν αποτελεί κριτήριο. Δεν έχει κριτήριο, δεν ξέρει τι είναι μουσική. Δηλαδή, υπήρξε κάποιος που με έκραξε επειδή κάποια στιγμή έκανα ένα mashup των «Κομματιών» με το «Back in Black» των AC/DC, το οποίο ονόμασα «Back in Κομμάτια». Και έγραψε αυτός ο αχρείος: “Δεν έγραψε ποιο είναι το τραγούδι”. Μα τι να γράψω;
Να γράψω ποιο είναι το «Back in Black»; Δεν το ξέρεις; Τι εννοείς; Δεν είπα ποτέ ότι είναι δικό μου. Ένα mashup έκανα, γράφοντας από κάτω όλους τους δημιουργούς και εμένα, που είχα κάνει το cover. Ο άνθρωπος δεν μπήκε καν στον κόπο να διαβάσει, γιατί ήθελε απλώς να κράξει. Τι να καθίσω να ασχοληθώ τώρα; Αυτό το πετάμε, είναι πεταμένο. Ένας άνθρωπος που μπαίνει στη διαδικασία να κράξει μέσω των social είναι αμελητέα ποσότητα».
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
