Η Λυδία Κονιόρδου είναι, για πολλούς, η κορυφαία σύγχρονη ηθοποιός του αρχαίου δράματος και, σίγουρα, από τις λίγες Ελληνίδες ηθοποιούς του αρχαίου δράματος.
Η Λυδία Κονιόρδου, με αφορμή την αναβίωση (από τον Οκτώβριο) της «Φόνισσας» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, μίλησε στην «Κυριακάτικη Απογευματινή» για τις συνεργασίες που τη διαμόρφωσαν αλλά και για την πορεία των 50 χρόνων της στο χώρο της υποκριτικής.
Έχετε διαγράψει μια σπουδαία πορεία ως τραγωδός και όχι μόνο. Πότε νιώσατε ότι τα καταφέρατε;
Έχω κάνει μια πορεία δίχρονων, που είναι συνάμα μεγάλη, αλλά και πολύ μικρή. Δεν με βαραίνει με τις εμπειρίες που έχω. Αντίθετα, κι εγώ εκπλήσσομαι που ενώ έχω τόσο υλικό, έχω και μεγάλη περιέργεια για νέες μορφές θεάτρου. Παρακολουθώ με ενδιαφέρον και λαχτάρα τη δουλειά των πιο νέων και ενθουσιάζομαι όταν φέρνουν το καινούργιο. Δεν αισθάνομαι ότι έχω καταφέρει κάτι. Ίσως μόνο να πειθαρχήσω τη φύση μου, χωρίς να την πνίξω. Και να γνωρίσω πολύ ενδιαφέροντες δημιουργούς σε αυτήν την πορεία. Κρατάω αυτό που έχει πει ο Μπέκετ: Fail again, fail better. Να αποτυγχάνεις ξανά, να αποτυγχάνεις καλύτερα.
Ποιο είναι το πλέον δύσκολο κομμάτι αυτής της Τέχνης;
Ίσως το πιο δύσκολο είναι να αντέχεις στις δυσκολίες που μπορεί να σε γονατίσουν και να σε κάνουν να χάσεις την πίστη σου σε αυτό που είσαι ταγμένος. Να μπορείς να ξανασηκώνεσαι και να ξαναβλέπεις τον κόσμο με καινούργια μάτια. Δεν είναι εύκολο, γιατί η εποχή που ζούμε είναι οδυνηρή και η απόγνωση καραδοκεί.
Υπάρχει κάποια συνεργασία που θα θέλατε να είχατε κάνει αλλά τελικά δεν έγινε;
Τα τελευταία χρόνια υπήρχε μια σκέψη νέας συνεργασίας με τον Ουίλσον, με τον οποίο είχα δουλέψει ήδη σε 4 παραστάσεις του. Είχα χαρεί πολύ. Χάθηκε χρόνος πολύτιμος, γιατί η πρόταση δεν βρήκε τον κατάλληλο προορισμό.
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος που υπάρχει γύρω από τους ηθοποιούς;
Είναι η εντύπωση ότι το πιο δύσκολο επίτευγμα του ηθοποιού είναι να μαθαίνει τα λόγια του απ’ έξω. Είναι σαν να είσαι στην Ακρόπολη και αντί να θαυμάζεις την τέχνη στις μορφές των μνημείων, να εντυπωσιάζεσαι με τον όγκο των μαρμάρων και το πώς κουβαλήθηκαν στον λόφο!
Διαβάστε επίσης:
Λυδία Κονιόρδου : Οταν γνώρισα τη Μάρω Κοντού ήταν μία λεβέντισσα- έπαιρνα μαθήματα από εκείνη
Ένα κομμάτι της ψυχής τους στη Μάνη: Το συγκινητικό αντίο των πρωταγωνιστών στη Γη της Ελιάς
Λυδία Κονιόρδου: «Tη θάψαμε και γύρισε και μου είπε… ήρθε η σειρά μας! Tώρα ήρθε η δική μου»
