Για δεκαετίες, οι επιστήμονες που μελετούν τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι παρατηρούν ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς που εμφανίζεται στα δεδομένα ως αξιόπιστος δείκτης υψηλής νοημοσύνης. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το πόσο γρήγορα καταλήγει κάποιος σε ένα συμπέρασμα ή λύνει ένα μαθηματικό πρόβλημα…
Όπως αναφέρει ο ψυχολόγος Μαρκ Τράβερς στο Psychology Today, σε μια εμβληματική μελέτη του 1997, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Educational Psychology, οι ψυχολόγοι Κιθ Στάνοβιτς και Ρίτσαρντ Γουέστ διαπίστωσαν ότι η ισχυρότερη νοητική προδιάθεση που συνδεόταν με υψηλότερη νοημοσύνη ήταν αυτό που ονόμασαν «ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη».
Πρόκειται για τη συστηματική τάση ενός ανθρώπου να αναζητά στοιχεία που αμφισβητούν τις ήδη υπάρχουσες πεποιθήσεις του, να αντέχει την αβεβαιότητα και να αναθεωρεί τα συμπεράσματά του όταν τα δεδομένα το απαιτούν.
Τα τελευταία τριάντα χρόνια, αυτό το εύρημα έχει επιβεβαιωθεί με αξιοσημείωτη συνέπεια σε διαφορετικούς πληθυσμούς και με διαφορετικές μεθοδολογίες. Μάλιστα, μια εκτενής ανασκόπηση του 2023 στο Journal of Intelligence, ένα από τα πιο έγκυρα επιστημονικά περιοδικά του πεδίου, επιβεβαίωσε ότι η σχέση αυτή εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους πιο σταθερούς δεσμούς ανάμεσα σε μια γνωστική προδιάθεση και τη μετρήσιμη πνευματική ικανότητα.
Γιατί η «ανοιχτόμυαλη σκέψη» ενισχύει τη νοημοσύνη
Η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη δείχνει σε ποιο βαθμό κάποιος έχει τη συνήθεια να ζυγίζει νέα στοιχεία απέναντι σε μια διαμορφωμένη πεποίθηση, να λαμβάνει υπόψη τις απόψεις των άλλων πριν καταλήξει σε θέση και να παραμένει πραγματικά ανοιχτός στο ενδεχόμενο να κάνει λάθος.
Ακούγεται απλό. Στην πράξη, όμως, δεν συμβαίνει τόσο συχνά, καθώς έρχεται σε σύγκρουση σχεδόν με κάθε κοινωνικό ένστικτο που διαθέτουμε. Το ενδιαφέρον στοιχείο που έχει και ένα ιδιαίτερο – πρακτικό – ενδιαφέρον είναι πως η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη μπορεί να γίνει συνειδητά και να καλλιεργηθεί.
Αυτό που κάνει τη σχέση ανάμεσα στην ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη και τη νοημοσύνη ιδιαίτερα εντυπωσιακή δεν είναι απλώς ότι οι δύο παράγοντες συσχετίζονται. Δεν πρόκειται απλώς για νοημοσύνη που εκφράζεται μέσα από μια συμπεριφορά. Πρόκειται για μια συνήθεια σκέψης που ενισχύει και πολλαπλασιάζει κάθε γνωστική ικανότητα που έχει ήδη ένας άνθρωπος, από τον πρακτικό μέχρι τον επιστημονικό συλλογισμό.
Για να γίνει κατανοητό γιατί η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη εμφανίζεται τόσο σταθερά μαζί με την υψηλή γνωστική ικανότητα, χρειάζεται να εξεταστεί το ευρύτερο πεδίο της επιστήμης της προσωπικότητας.
Μια μετα-ανάλυση του 2024, που δημοσιεύθηκε στο Proceedings of the National Academy of Sciences και βασίστηκε σε δεκαετίες έρευνας και εκατοντάδες μελέτες, διαπίστωσε ότι μέσα στο πεδίο της «ανοιχτότητας στην εμπειρία», η διανοητική περιέργεια είχε τις ισχυρότερες και πιο σταθερές θετικές συσχετίσεις με τη μετρήσιμη νοημοσύνη — ισχυρότερες από οποιαδήποτε άλλη πτυχή της προσωπικότητας που εξετάστηκε.
Όχι η ανοιχτότητα στην αισθητική. Όχι η αναζήτηση έντονων εμπειριών. Όχι η ανοιχτότητα στα συναισθήματα. Οι πτυχές που έδειχναν με τη μεγαλύτερη αξιοπιστία προς την υψηλή γνωστική ικανότητα ήταν εκείνες που προσανατολίζονταν στις ιδέες και στην ειλικρινή αναμέτρηση με τον ίδιο τον τρόπο σκέψης του ατόμου.
Τι σημαίνει πρακτικά «ανοιχτόμυαλη σκέψη»
Η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη είναι η καθημερινή συμπεριφορική έκφραση αυτού του προφίλ. Είναι η ανοιχτότητα στην εμπειρία μεταφρασμένη σε πράξη.
Σύμφωνα πάντα με τον Μαρκ Τράβερς, ο κινητήριος μηχανισμός πίσω από αυτή τη στάση έχει τη δική του ονομασία στην επιστημονική βιβλιογραφία: ανάγκη για νόηση. Ο όρος αναφέρεται στην τάση ενός ανθρώπου να βρίσκει την απαιτητική και δύσκολη σκέψη εσωτερικά ανταποδοτική, αντί να τη βιώνει ως εξαντλητική. Για τους ανθρώπους με υψηλή ανάγκη για νόηση, ένα πειστικό αντεπιχείρημα δεν προκαλεί άμυνα. Προκαλεί εμπλοκή και ενδιαφέρον.
Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι ψυχολόγοι συχνά διαπιστώνουν ότι άνθρωποι που περιγράφουν τον εαυτό τους ως αναποφάσιστο – άνθρωποι που αλλάζουν συχνά γνώμη ή δυσκολεύονται να διατυπώσουν θέσεις με απόλυτη βεβαιότητα – είναι συχνά οι πιο οξυδερκείς. Η αβεβαιότητά τους αποτελεί ένδειξη ότι το γνωστικό τους σύστημα λειτουργεί σωστά, ενσωματώνοντας διαρκώς νέες πληροφορίες αντί να υπερασπίζεται μια θέση που έχει ήδη διατυπωθεί και υιοθετηθεί.
Πώς λειτουργεί η ανοιχτόμυαλη σκέψη
Η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη εκδηλώνεται μέσα από συγκεκριμένες, αναγνωρίσιμες συμπεριφορές, οι οποίες δεν μοιάζουν πάντα με ένδειξη νοημοσύνης στα μάτια των άλλων.
Επιπλέον, οι άνθρωποι που σκέφτονται με αυτόν τον τρόπο αναζητούν συνειδητά ασύμμετρες συζητήσεις: συνομιλίες με ανθρώπους που έχουν διαφορετικό επαγγελματικό υπόβαθρο, διαφορετικές αρχικές παραδοχές και διαφορετικές εμπειρίες ζωής. Δεν το κάνουν για να διαφωνήσουν ή να κερδίσουν μια αντιπαράθεση, αλλά για να εντοπίσουν τα όρια των δικών τους τυφλών σημείων.
Από έξω, αυτές οι συμπεριφορές μπορεί να φαίνονται σαν έλλειψη πεποίθησης ή αναποφασιστικότητα. Ωστόσο, η έρευνα δείχνει κάτι διαφορετικό. Μελέτη του 2019, που δημοσιεύθηκε στο Personality and Individual Differences, διαπίστωσε ότι τόσο η νοημοσύνη όσο και η γνωστική ευελιξία προϋπόθεταν ανεξάρτητα τη διανοητική ταπεινότητα, ιδιαίτερα στις πτυχές που αφορούν τον σεβασμό απέναντι σε αντίθετες απόψεις και την προθυμία αναθεώρησης των στάσεων όταν εμφανίζονται νέα στοιχεία.
Πώς μπορείτε να καλλιεργήσετε την ανοιχτόμυαλη σκέψη
Το πιο σημαντικό συμπέρασμα από τις έρευνες είναι πως η ενεργητικά ανοιχτόμυαλη σκέψη δεν είναι ένα σταθερό, αμετάβλητο χαρακτηριστικό, που έχει κάποιος άνθρωπος. Τουλάχιστον εν μέρει, αποτελεί πρακτική και χτίζεται μέσα από επαναλαμβανόμενη και συνειδητή έκθεση σε πληροφορίες που διαψεύδουν ή αμφισβητούν όσα ήδη πιστεύουμε.
Ενισχύεται κάθε φορά που κάποιος ρωτά «Τι μου διαφεύγει;» αντί για «Πώς μπορώ να υπερασπιστώ τη θέση μου;». Και αποδυναμώνεται σε περιβάλλοντα που επιβραβεύουν τη βεβαιότητα.
Το βασικό μήνυμα για όποιον θέλει να εξελιχθεί νοητικά είναι πως τα ορατά σημάδια της ισχυρής σκέψης και της νοημοσύνης είναι συχνά το αντίθετο από αυτά που έχουμε εκπαιδευτεί να αναζητούμε και να αντιλαμβανόμαστε. Με λίγα λόγια ο πιο ουσιαστικός δείκτης υψηλής νοημοσύνης στον οποίο καταλήγει η επιστημονική έρευνα με τη μεγαλύτερη συνέπεια, μέσα από δεκαετίες μελετών και με διαφορετικές μεθοδολογίες, είναι η γνήσια, καλλιεργημένη προθυμία να αποδεχτούμε πως μπορεί να κάνουμε λάθος.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
