Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, μια εξαιρετική κυρία του θεάτρου με μεγάλους ρόλους και τεράστια προσφορά και αναγνώριση.
Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με αφορμή την επερχόμενη «Μήδεια», μιλά γι’ αυτόν τον ρόλο που την έχει σημαδέψει.
Μετά τη θρυλική ερμηνεία σας, το 1997, επιστρέφετε στον ρόλο της Μήδειας στις 5 Ιουλίου στο θέατρο Βράχων και στη συνέχεια σε περιοδεία, μαζί με τους Λάζαρο Γεωργακόπουλο, Άρη Λεμπεσόπουλο και Ρένη Πιττακή. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η εκ νέου αναμέτρηση με αυτόν τον ρόλο;
Η Μήδεια υπήρξε πάντα ο αγαπημένος μου ρόλος και γι’ αυτό την έχω συναντήσει πολλές φορές στη διάρκεια της καλλιτεχνικής μου πορείας. Η πρώτη μου συνάντηση με τη «Μήδεια» του Ευριπίδη ήταν το 1997, με το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη και με τα εμβληματικά σκηνικά και κοστούμια του Γιώργου Πάτσα. Η παράσταση ταξίδεψε για 3 συνεχόμενα χρόνια σε όλο τον κόσμο. Αυτή η μακρά περιοδεία με έκανε να εξελίσσω συνεχώς τον ρόλο. Αργότερα, το 2015, ξανασυναντήθηκα με τη Μήδεια μέσα από το μελόδραμα του Γίρι Αντονίν Μπέντα, σε παραγωγή της Καμεράτας για’ τη Στέγη του ιδρύματος Ωνάση. Ηταν διαφορετική προσέγγιση, ωστόσο συνέβαλε καθοριστικά στη βαθύτερη σχέση μου με τον χαρακτήρα. Είχα επίσης την ευκαιρία να ερμηνεύσω μια σύγχρονη εκδοχή τής ηρωίδας στο έργο του Δημήτρη Δημητριάδη «Πολιτισμός: μια κοσμική τραγωδία», σε σκηνοθεσία Γιάννη Σκουρλέτη. Είναι ένας ρόλος που με έχει συνοδεύσει όσο κανένας άλλος στη ζωή μου. Στη νέα σκηνοθετική προσέγγιση του Νικίτα Μιλιβόγέβιτς η ιστορία παρουσιάζεται σαν ένας εφιάλτης που βιώνει η ίδια η Μήδεια μετά την παιδοκτονία. Τα γεγονότα επιστρέφουν μέσα από τη μνήμη της και αναβιώνουν σαν ένα σκοτεινό όνειρο που δεν την αφήνει να λυτρωθεί; Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί και η επανένωσή μου με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, τον Ιάσονα της ιστορικής παράστασης του 1997. Έχοντας πλέον ωριμάσει ως καλλιτέχνες και ως άνθρωποι, επιστρέφουμε σε αυτούς τους ρόλους με διαφορετικές εμπειρίες και μεγαλύτερη γνώση. Για μένα, αυτή η νέα συνάντηση με τη Μήδεια είναι ταυτόχρονα συγκίνηση, δέος, ευθύνη και βαθύ αίσθημα χρέους απέναντι στο κοινό.
Πώς μπορεί ένας ηθοποιός να μπαίνει και να βγαίνει σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο, με τόσο έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις, και να παραμένει ψυχικά αλώβητος; Μπορεί η υποκριτική να αποδειχθεί επικίνδυνο παιχνίδι;
Όχι, γιατί τότε θα φτάναμε στα όρια της τρέλας. Η υποκριτική είναι μια δουλειά, μια Τέχνη. Όταν τελειώνει η παράσταση, αυτό που μένει είναι κυρίως η σωματική εξάντληση. Η ψυχική επιβάρυνση είναι κάτι διαφορετικό. Αν οι ηθοποιοί ταυτίζονταν ολοκληρωτικά με τους ρόλους τους, θα καταλήγαμε να είμαστε κλινικές περιπτώσεις. Παραμένουμε πάντα ο εαυτός μας. Απλώς χρησιμοποιούμε τα εκφραστικά μας μέσα -το σώμα, τη φωνή, το συναίσθημα, τις εμπειρίες, τη φαντασία μας- στην υπηρεσία ενός ρόλου. Δεν μεταμορφωνόμαστε πραγματικά σε κάποιο άλλο πρόσωπο. Υπάρχει, βέβαια, μεγάλη κούραση. Πονά το σώμα, καταπονείται η φωνή, έχει ξοδευτεί τεράστια ενέργεια. Έπειτα από μια τέτοια παράσταση, το μόνο που θέλεις είναι να επιστρέψεις σπίτι και να ξεκουραστείς. Είναι εξαντλητικό, αλλά όχι επικίνδυνο. Από την άλλη πλευρά, το ταξίδι που κάνει ένας ηθοποιός μέσα από τέτοιους ρόλους είναι βαθιά γοητευτικό, είπε η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στην εφημερίδα Απογευματινή.
Διαβάστε επίσης:
Καραμπέτη: Μακάρι να υπήρχαν ρόλοι για μια γυναίκα της ηλικίας μου που να ήταν αυτοί οι κεντρικοί
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: Η «Μεγάλη Χίμαιρα» ήταν από τα μυθιστορήματα που με σημάδεψαν
Καρυοφυλλιά Καραμπέτη: Σικ σε κάθε στιγμή της – Φωτό από το κέντρο της Αθήνας ενώ ψάχνει ταξί!
