Τέσσερις δεκαετίες στο ραδιόφωνο, τη μουσική και τα media, ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος παραμένει ένας άνθρωπος που δεν φοβήθηκε ποτέ να εκφράσει δημόσια τη γνώμη του, ακόμη κι όταν αυτό του κόστισε ακριβά.
Οι μεγάλες συναντήσεις της ζωής του, οι συγκρούσεις που σημάδεψαν την πορεία του, οι τηλεοπτικές συνεργασίες που αγάπησε αλλά και εκείνες που τον πλήγωσαν. Ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος έρχεται σήμερα στο -, για μια αποκαλυπτική και βαθιά προσωπική κουβέντα…
Από την Άννα Βίσση, τον Νίκο Καρβέλα, τον Σάκη Ρουβά και τη Νατάσα Μποφίλιου, μέχρι την Κατερίνα Καινούργιου, τον Γιώργο Λιάγκα, την Ιωάννα Μαλέσκου και την Ελένη Τσολάκη. Οι τηλεοπτικές του εμπειρίες, άγνωστες ιστορίες, οι δύσκολες περίοδοι που πέρασε, οι προσωπικές του μάχες, η απώλεια της μητέρας του, ο έρωτας και οι επιλογές που καθόρισαν τη ζωή του.
Χωρίς ωραιοποιήσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις και με λόγο που άλλοτε συγκινεί και άλλοτε αιφνιδιάζει, ο Ποσειδώνας Γιαννόπουλος καταθέτει… The Full Story της ζωής του, σε μία από τις πιο ειλικρινείς συνεντεύξεις που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια.
Δεν φοβάμαι να πω ευθέως την άποψή μου, παρότι έχω πληρώσει επανειλημμένως το κόστος. Μου κόστισε πάρα πολύ! Και ειδικά στο ξεκίνημα της καριέρας μου!
«Κάποια στιγμή είχα στεναχωρήσει την Άννα Βίσση και τον Νίκο Καρβέλα»
Γιατί είχα γράψει μια υπέροχη δισκοκριτική για το “Είμαι”, που θεωρώ ότι είναι ένα απ’ τα καλύτερα albums της καριέρας της. Το θεωρώ ένα συγκλονιστικό δίσκο το “Είμαι”. Είναι το βήμα της το δισκογραφικό πριν τους “Δαίμονες”, που η Άννα τραγουδάει και κάποια λίγο διαφορετικά πράγματα… Γράφω λοιπόν μια αριστουργηματική κριτική. Γίνονται μετά οι Δαίμονες, γράφω αριστουργηματική κριτική. Και μετά η Άννα βγάζει το “Λάμπω”, μου άρεσε αλλά ο δίσκος μου ‘κανε λίγο… Και από ‘κει που έβαζα τέσσερα αστέρια στην Άννα, στο “Λάμπω” έβαλα δύο. Το ‘κανα όμως!
Είχανε στεναχωρηθεί. Θα έλεγα, εντός εισαγωγικών, και θυμώσει. Μου ‘πε ο Νίκος… “Μα έχεις έρθει σπίτι μας… έχουμε γνωριστεί, έχουμε μιλήσει”. Μετά μεγαλώνοντας, κατάλαβα αυτό που έλεγε. Ότι είχε λίγο ένα θέμα φιλότιμου μέσα, το οποίο… πολλές δεκαετίες μετά, και είν’η πρώτη φορά που το λέω δημόσια, ξέρεις, αν τον δω τον Νίκο… επειδή έχουμε και καιρό να βρεθούμε, νομίζω όμως ότι έχουμε μία αλληλοεκτίμηση που κρατάει δεκαετίες… θα του πω, “Ξέρεις, τώρα που μεγάλωσα πολύ, Νίκο, καταλαβαίνω τι μου ‘πες τότε που ήμουν πιτσιρίκι”.
«Δεν έπαιζα τραγούδια του Σάκη Ρουβά στην εκπομπή μου»
Όταν βγήκε ο Σάκης Ρουβάς, εννοείται ότι κι εγώ εντυπωσιάστηκα απ’ την εικόνα. Ακούγοντας τα τραγούδια και τη φωνή, δεν μου φτούραγε. Και δεν τον έπαιζα στην εκπομπή μου… δεν τον μετέδιδα. Ο Ρουβάς βγήκε το ’90. Εγώ τον πρωτόπαιξα στην εκπομπή μου… το ’97. Eπτά χρόνια και έξι δίσκους μετά με το “Δεν έχει σίδερα η καρδιά σου”. Όταν έβγαλε αυτό το δίσκο, είπα, ώπα. Με τον Σάκη μιλήσαμε στα τέλη της δεκαετίας του ’90, τον συνάντησα κάπου και μιλήσαμε πολύ γλυκά. Πολύ κύριος. Τι εννοώ πολύ κύριος; Ποτέ στις συνομιλίες μας, δεν μου είπε τίποτα. Και ενώ εγώ είχα λίγο, την φωλιά μου λερωμένη, γιατί θυμόμουνα τι του ‘χα σύρει, ήταν πολύ ευγενικός. Και σε στιλ ότι δεν το ‘ξερε καν.
Υπήρξαν ραδιοφωνικές μου συναντήσεις που δεν πέρασα καθόλου καλά. Αυτά τα θυμάται η Ναταλία. Γιατί με τη Ναταλία 20 χρόνια ήμασταν δίπλα δίπλα ραδιοφωνικά. Η Ναταλία, λοιπόν, θυμάται πολλά πράγματα που έχουν συμβεί στο ραδιόφωνο… Μέχρι και να πετάω καλλιτέχνη, να ξέρεις, από το στούντιο. Ναι.
«Έχω πετάξει από το στούντιο τον Βασίλη Παϊτέρη»
Θυμάμαι, ο Βασίλης Παϊτέρης, είχε έρθει, είχε βγάλει τότε το “Λόγια Κλειδωμένα”, και είχε και ένα ντουέτο με την Αρβανιτάκη, το “Πυρκαγιά με πυρκαγιά”. Τον καλώ στην εκπομπή και θυμάμαι εγώ, πολύ τυπικά, έδινα στον ηχολήπτη που ήταν από κει στην κονσόλα, το playlist, ποια τραγούδια θα παίξουμε, για να τα ξέρει… Και έρχεται ο Παϊτέρης, παίρνει το playlist μου και λέει: “Πόσα τραγούδια έχεις βάλει από τον νέο δίσκο;” Και αρχίζει και μετράει. Και με το που το βλέπω εγώ αυτό μου γυρνάει το μάτι. “Αυτά είναι τα τραγούδια, πάρε το playlist, θα τα δεις στην πορεία.”, και συνεχίζω την εκπομπή. Και μετά από 1-2 τραγούδια, παίρνει πάλι το playlist να μετρήσει. Μου γυρνάει το μάτι και του λέω: “Σε παρακαλώ πάρα πολύ, πέρασε έξω.” Μου λέει “Τι πέρασε..;” Του λέω “Περίμενε…”, κάνω νόημα στον ηχολήπτη, κατεβάζει τον ήχο… Λέω: “Θα αποχαιρετήσουμε τον καλεσμένο μας σήμερα, λίγο νωρίτερα, γιατί κάτι έτυχε”, λέω “Βασίλη, σ’ ευχαριστούμε που ήρθες” και τον αποδέσμευσα να φύγει.
Υπάρχει καλλιτέχνης που άργησε να έρθει, και δεν ξεκίνησες τη συνέντευξη γι’ αυτό το λόγο;
Ναι. Ο Νίκος Βέρτης ήταν.
Πόση ώρα είχε αργήσει;
20 λεπτά. Δεν έφταιγε όμως ο Νίκος. Δηλαδή, ο Νίκος μόλις είχε βγει. Επιμένουν σταθμοί, δισκογραφικές, ότι ο Ποσειδώνας θα κάνει τον Νίκο Βέρτη 2 ώρες. Εγώ δεν θέλω να τον κάνω 2 ώρες, θέλω να τον κάνω 1. Και αφού επιμένουν, το δέχομαι να τον κάνω 2 ώρες, δηλαδή να του αφιερώσω όλη την εκπομπή, και για κακή του τύχη είχε αργήσει να ‘ρθει. Οπότε, αφού ξεκινάω εγώ στις 4, και δεν έχει έρθει… λέω “πολύ καλά”. Παίζω εγώ τραγουδάκια στην κονσόλα, προχωράει η εκπομπή… Και με το που πάει 4:20 και έρχεται, λέω: “Λυπάμαι… άργησες… δεν μπορώ να σε βγάλω 4:20, είναι κουλό. Θα σε βγάλω στις 5. Πέρνα έξω, και περίμενε.” Και τον έβγαλα μετά από 40 λεπτά.
Και βγήκε έξω και περίμενε;
Ναι. Στο ξεκίνημά του ήτανε. Δεν ξέρω σήμερα αν θα το ‘κανε σήμερα. Ξανασυναντηθήκαμε, του εξήγησα γιατί, το κατάλαβε, και μάλιστα συνεργαστήκαμε κιόλας μετά, γιατί έτυχε να τραγουδήσει και τραγούδι μου, πολλά χρόνια μετά.
Η Κατερίνα Λιόλιου είναι μια καλή τραγουδίστρια και το πιστεύω. Εγώ θ’ ακούσω και τον “Λογαριασμό” και το “Νοικιάστηκε”, αλλά αυτά τα τραγούδια δεν είναι για να χαράζεις πορεία. Δεν είναι τραγούδια που θα τα ακούς ως κλασικά μετά από 5 χρόνια. Μπορεί να τα ακούς ως χιουμοριστικά, μετά από 5 χρόνια.
Η Νατάσα Μποφίλιου σου αρέσει καλλιτεχνικά;
Πάρα πολύ! Και το ‘χα πει πριν από χρόνια, ότι θεωρώ ότι είναι μία από τις καλύτερες φωνές αυτού του ρεπερτορίου, και μάλιστα, είχα πει σε μία συνέντευξη, ότι είναι η καλύτερη της γενιάς της. Διαφωνώ μαζί της σε κάποια πράγματα που έχουν να κάνουν με το πόσο εκδηλώνεις, ίσως άθελά σου χρησιμοποιείς, τις πολιτικές σου απόψεις. Δε λέμε να μην εκφράζονται, από τη στιγμή που έχει την τόλμη ο καλλιτέχνης να θέλει να εκφράσει τις απόψεις του. Αλλά όταν τις κάνει πλέον μέρος του σόου του, εντός εισαγωγικών του “σόου” του, μέρος της καλλιτεχνικής του παρουσίας, ε, να είναι και προετοιμασμένος να δεχτεί κριτική και γι’ αυτό. Όπως θα δεχτεί κριτική για τα τραγούδια του, για τις ερμηνείες του, για οτιδήποτε, όταν κάνεις πλέον ενότητα, για να το πω τηλεοπτικά “στήλη” των εμφανίσεών σου, και τις πολιτικές σου πεποιθήσεις, ε θα σχολιαστείς και γι’ αυτό. Μη θυμώνεις λοιπόν ούτε εσύ, ούτε οι φανς σου.
Θα πήγαινες να ακούσεις τη Νατάσα Μποφίλιου;
Θα ‘θελα. Το είχα πει μάλιστα, τότε που είχε δημιουργηθεί ένα πολύ άσχημο θέμα με το tweet που είχα κάνει, ε, το ‘χα πει σε συνέντευξη στη Φαίη Σκορδά, ότι θα ‘θελα να μπορώ να πάω να τη δω. Αλλά πώς θα πάω να τη δω, όταν το κοινό της με ξεσκίζει στα social επειδή τόλμησα να πω κάτι;
«Συνάντησα την Αλίκη Βουγιουκλάκη όταν δεν υποψιαζόταν κανείς τίποτα για την ασθένεια»
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συνέντευξή μου με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, το ’95 ήτανε. Ένα χρόνο πριν φύγει τελικά. Κλείνουμε τη συνέντευξη και δίνουμε ραντεβού, δεν ήθελε να ‘ρθει στο στούντιο… Μου λέει: «Στο καμαρίνι μου. Στο θέατρο Αλίκη.» Λέω, ΟΚ. Πάω λοιπόν στο καμαρίνι, στο θέατρο Αλίκη. Και όση ώρα κάναμε τη συνέντευξη—σου θυμίζω ήταν Δεκέμβρης του ’95, που δεν υποψιαζόταν κανείς τίποτα. Ούτε καν η ίδια. Και έφυγε Ιούλιο του ’96. Όση ώρα κάναμε τη συνέντευξη, δεν ένιωθα καλά. Ένιωθα ένα περίεργο πράγμα. Ευγενέστατη ήταν, γλυκύτατη ήταν… δεν ένιωθα καθόλου καλά. Κάτι, δηλαδή βλέπω την Αλίκη—που την είχα κι εγώ την εικόνα της Αλίκης που την είχαμε όλοι—και έβλεπα στο βλέμμα της, στο μάτι της, μια σκοτεινιά. Παραμονές, 10 μέρες πριν τα Χριστούγεννα. Και θυμάμαι ότι κάνουμε τη συνέντευξη και πηγαίνοντας προς το σπίτι μου, είχε μείνει αυτό το πράγμα. Και δύο μήνες μετά σκάει αυτό το πράγμα, η είδηση που ξεκινούσε τη μάχη της.
«Η υπέροχη Αντελίνα και ο Χάρης Βαρθακούρης ήταν από τις ωραιότερες συνεργασίες μου»
Τους αγαπάω πάρα πολύ και τους δύο και πέρασα πραγματικά πάρα πολύ ωραία μαζί τους. Δηλαδή ήτανε η πρώτη φορά που σε εκπομπή ένιωσα πραγματικά ότι ήμασταν όντως μία παρέα. Η Αντελίνα κάποια στιγμή μου λέει “δεν έχουν καταλάβει κάποιοι ότι εσύ, για να κάτσεις σε πάνελ, κατεβαίνεις κατηγορία, δεν ανεβαίνεις. Σε σχέση με αυτά που έχεις κάνει, για όσους τα γνωρίζουμε, κατεβάζεις τον εαυτό σου για να κάτσεις σε ένα πάνελ”. Πιστεύω ότι έκανα καλά γιατί ήρθε και μια επιπλέον αναγνωρισιμότητα.
Βέβαια αυτή η αναγνωρισιμότητα έφερε και κάποια κακά πράγματα, αλλά με ανάγκασε να είμαι και σε κάποιες συνεργασίες που να προβληματίζομαι και να λέω “έλα αγάπη μου γλυκιά τώρα, μου δείχνεις σεβασμό τόσα χρόνια όλη η αφρόκρεμα. Έχω τον σεβασμό της Χαρούλας, της Άννας, της Μούσχουρη, είχα της Βλαχοπούλου, του Μητροπάνου, της Γαλάνη και θα με αμφισβητήσει η Σούλα Μπούλα και θα με προσβάλλει στον αέρα;”
Έχεις συνεργαστεί και με την Κατερίνα Καινούργιου.
Η Κατερίνα… τη θυμάμαι πάντα με συμπάθεια και αγάπη, γιατί ήταν η πρώτη μου τηλεοπτική συνεργασία. Κοίταξε να δεις, εκεί στην αρχή που έφυγα ήμουν λίγο θυμωμένος. Μετά όμως κατάλαβα ότι και ο Θέμης Μάλλης και η Κατερίνα Καινούργιου ήταν πολύ εντάξει απέναντί μου, απλά εγώ επειδή ήταν η πρώτη φορά που έμπαινα να συμμετάσχω σε παρέα, κάποιους κανόνες της τηλεόρασης δεν τους ήξερα και το κατάλαβα μετά με τον καιρό ότι, από μόνος μου μπορεί να αντιμετώπιζα κάποιες δυσκολίες στον αέρα. Όσο περνούν τα χρόνια με την Κατερίνα έχω μια πολύ γλυκιά σχέση.
Είχες βρεθεί και καλεσμένος στην τελευταία χρονιά της Ελένης Μενεγάκη.
Στην Ελένη είχα ξαναπάει καλεσμένος πάρα πολλά χρόνια πριν, ως κολλητός της Νατάσας Θεοδωρίδου, το 2005 νομίζω. Με είχε καλέσει όλα καλά και όλα ωραία, και μετά με ξανακάλεσε τώρα πρόσφατα, παρότι την Ελένη εγώ την ξέρω από τη δεκαετία του 90 στον ΑΝΤ1 που ήμασταν, εγώ ραδιόφωνο εκείνη τηλεόραση. Και εγώ πέρασα πολύ καλά και εκείνη. Και μάλιστα θυμάμαι ότι είχα πάει Παρασκευή και με ήθελε να ξαναπάω τη Δευτέρα.
«Η Ιωάννα Μαλέσκου είχε δεχτεί πόλεμο και εκ των έσω τότε στον ΣΚΑΪ»
Συναντήθηκες πάντως στο πλατό και με μία άλλη παρουσιάστρια και μετά γίνατε και κουμπάροι.
Ναι μωρέ, η Ιωάννα Μαλέσκου. Την αγαπάω την Ιωάννα πολύ. Έχω πάει καλεσμένος στην Ιωάννα που με κάλεσε μία μέρα, και με το που κάθομαι στον καναπέ της, νιώθω ένα πράγμα ότι δεν θέλω να φύγω. Κάτι, μία χημεία. Και μου κάνουνε την πρόταση να δουλέψω τη δεύτερη σεζόν της, μαζί της. Και με το που ξεκινάμε, αρχίζω να βλέπω, γιατί εκτιμώ πολύ στην Ιωάννα το ήθος της, την ευγένειά της, τον ωραίο συνδυασμό και του ανάλαφρου και του σοβαρού που μπορεί να επιτύχει ως παρουσιάστρια. Έβλεπα λοιπόν μία παρουσιάστρια πόσο ωραία χειριζόταν τα πάντα, αλλά έβλεπα σιγά σιγά και πόσο άδικα αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα. Και εκ των έσω, και εκ των έξω. Αυτό λοιπόν με έκανε εμένα να βγάλω μία προστατευτικότητα απέναντί της. Βγήκα και προς τα έξω δημόσια και άρχισα να την υποστηρίζω πολύ γιατί ένιωθα ότι δεχόταν πολλές άδικες επιθέσεις. Και έτσι γίναμε φίλοι.
Πιστεύεις ότι έχει δεχτεί πόλεμο εκ των έσω;
Ναι, είχε. Είχε δεχτεί. Κοίταξε να δεις. Όταν κάνεις μια ωραία ψυχαγωγική εκπομπή και… πάει καλά την πρώτη σεζόν, και στη δεύτερη σεζόν που εξακολουθείς να ‘χεις έναν χαρούμενο τίτλο, ένα χαρούμενο σκηνικό, είσαι μια χαρούμενη παρουσία, και σε υποχρεώνουν να ασχοληθείς με τη Ρούλα Πισπιρίγκου; Αυτό είναι υπονόμευση για μένα.
«Δεν πέρασα καλά με την Ελένη Τσολάκη, ήταν η πιο δύσκολη σεζόν στην τηλεόραση»
Πέρασες το ίδιο καλά και στη συνεργασία σου με την Ελένη Τσολάκη;
Όχι, δεν πέρασα καλά. Το είπα με τρόπο πριν από μερικούς μήνες… Δεν είχε να κάνει ίσως μόνο με την Ελένη, δεν ξέρω τι συνέβη. Καθόλου καλά δεν πέρασα. Καθόλου. Ήτανε δύσκολη σεζόν. Δεν ξέρω τι έφταιγε.
Υπήρξαν τότε κάποιες στιγμές που είχες νιώσει άσχημα στον αέρα ή ότι σε προσβάλλει κάτι;
Φυσικά. Πάρα πολύ. Πολλές φορές.
Το συζήτησες αυτό;
Όχι. Τι να συζητήσεις; Κάποια στιγμή προς το τέλος της σεζόν το συζήτησα ναι… Όταν είχα φτάσει στα όρια μου περαιτέρω.
Με την ίδια;
Όχι… Μία φράση μπορείς να πεις για να καταλάβει ο άλλος. Κοίταξε να δεις, δεν ξέρω τελικά οι άνθρωποι όταν κάνουνε κάτι δεν μπορεί να μην το συνειδητοποιούν. Το ένιωσα. Και να σου πω κάτι; Σε πιάνει ένας προβληματισμός, εγώ τα βάζω περισσότερο με τον εαυτό μου. Λες “Τώρα εγώ γιατί αυτό πρέπει να το ανεχτώ; Γιατί;”
Ήταν αυτή η σεζόν η πιο δύσκολη που έχεις περάσει τηλεόραση;
Ναι, σαφέστατα, σαφέστατα, πάρα πολύ δύσκολη. Πάρα πολύ δύσκολη, γιατί ένιωσα πολλές φορές στον αέρα να προσβάλλομαι. Και ακριβώς επειδή δεν ήθελα να γίνει θέμα, δεν ήθελα να πάρει μεγάλες διαστάσεις, έκανα το κορόιδο. Γιατί ήξερα πολύ καλά ότι αν αντιδρούσα, όπως ήθελα να αντιδράσω, αν αντιδρούσα, όπως αντιδρούσα νεότερος που δεν είχα την εγκράτεια που έχω μάθει να έχω τώρα που μεγάλωσα, θα γινόταν πανζουρλισμός και θα γινόταν θέμα για πολλές εβδομάδες. Αλλά δεν ήθελα.
«Έκανα συνεντεύξεις και δεν έπαιξαν ποτέ, δεν έμαθα ποιος τις απέρριπτε»
Θεωρείς ότι μέρος της δουλειάς σου μπορεί και να μην αναδείχθηκε, εκείνη τη σεζόν, όπως θα ‘θελες;
Υπήρξαν κάποιες συνεντεύξεις που έκανα και μείνανε στο ψυγείο. Και δεν, μου άρεσε πολύ.
Ήταν με σημαντικά πρόσωπα;
Όταν είναι συνέντευξη με τον Γιώργο Χατζηνάσιο στο σαλόνι του σπιτιού του, Χριστούγεννα, που δεν είναι και πολλοί που έχουν την άνεση να βρεθούνε με τον Γιώργο Χατζηνάσιο στο σαλόνι του σπιτιού του Χριστούγεννα να τους κάνει μια ωραία συνέντευξη και αυτή η συνέντευξη τελικά δεν επιλέγεται να παίξει, γιατί την απέρριψε η αρχισυντάκτρια, η παρουσιάστρια, δεν ξέρω, δεν έμαθα ποτέ. Ή μία συνέντευξη με τον Μιχάλη Ρακιντζή στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, με ωραίο φόντο πίσω το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Και επίσης, να μην παίζει ποτέ; Δεν είναι ότι δεν αναδείχθηκε η δουλειά μου. Έχω κάνει στη ζωή μου δυόμισι χιλιάδες συνεντεύξεις και εκατό από αυτές λαμπρές, βρίσκονται αυτή τη στιγμή στο YouTube και μπορεί κάποιος να μπει να τις ακούσει. Το θέμα είναι ότι εγώ εκτίθεμαι και ντρέπομαι μετά με ανθρώπους που τους γνωρίζω δεκαετίες όπως είναι ο Μιχάλης Ρακιντζής, όπως είναι ο Γιώργος Χατζηνάσιος που με τίμησαν με μία συνέντευξη και τελικά αυτή η συνέντευξη δεν έπαιξε. Αλλά εντάξει, δεν θα ‘λεγα ότι αυτό έκανε να μη φανεί η δουλειά μου. Δόξα τω Θεώ, έχει αρκετά καλή ιδέα για τη δουλειά, την αξία μου και μεγάλη ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που μπόρεσα να κάνω αυτές τις τέσσερις δεκαετίες ώστε να πω ότι θίχτηκε επειδή σε μια εκπομπή δεν μου φέρθηκαν όπως έπρεπε; Hello! Σιγά! Ποια εκπομπή ήταν; Της Amanpour στο CNN;
«Αυτό δεν το είπα τότε που έφυγα από τον Γιώργο Λιάγκα»
Η πιο σύντομη τηλεοπτική σου συνεργασία που έχει καταγραφεί ήταν διάρκειας πέντε ημερών. Εγώ, λοιπόν, ως Γιώργος, από τα λίγα χρόνια που σε ξέρω, δεν πιστεύω ότι δεν μπορούσες να ξυπνήσεις το πρωί για να πας στο Πρωινό με τον Γιώργο Λιάγκα;
Ε, αυτό που λες, είναι αυτό που λένε όλοι. Επειδή είμαστε στο τέλος της σεζόν, θα πω ένα-δύο πράγματα παραπάνω, που δεν έχω πει. Ο κυριότερος λόγος, ειλικρινά ήταν αυτός, δηλαδή αν το βάλουμε σε ποσοστό τοις εκατό είναι 60% ήταν αυτό. Το άλλο 40% όμως, δεν αφορά -όπως μπορεί κάποιος να νομίζει- κάτι κακό που μπορεί να μου έκανε ο Γιώργος ή το κανάλι, αφορά εμένα τον ίδιο. Και τι εννοώ;
Εγώ ξεκινώντας, αντιμετωπίζω αυτό το πρόβλημα με το ξύπνημα, γιατί εν πάση περιπτώσει επειδή το λένε όλοι δεν πιστεύουν ότι δεν μπορούσα να ξυπνήσω! Η αλήθεια είναι ότι μετά το ’15, άρχισα να μαθαίνω να ξυπνάω πρωί, όταν έκανα την πρώτη πρωινή εκπομπή με την Κατερίνα! Εδώ έπρεπε να ξυπνάω υπερβολικά νωρίς. Κι αυτό όντως πραγματικά με τάραξε τις πρώτες μέρες γιατί είχα άγχος μην τυχόν και δεν ξυπνήσω και τελικά κοιμόμουνα πάρα πολύ λίγο. Το ένα 60-70% ήταν αυτό. Το άλλο 30-40% ήταν ότι είδα στον εαυτό μου, ότι, ο ρόλος που μου προτάθηκε που συμφώνησα να αναλάβω και τον προτιμούσα από το να είμαι στο πάνελ -γιατί είναι τιμητικό να έχεις τον ρόλο του ξεχωριστού σχολιαστή που προ-κάτοχος ήταν ο Βαγγέλης Περρής τον οποίο υπερεκτιμώ και γνωριζόμαστε δεκαετίες. Αλλά τι γίνεται, έβλεπα ότι ο συνδυασμός, έλλειψη ύπνου και περίμενε πόση ώρα για να μιλήσεις, μπορούσε να με κάνει να γείρω λίγο στο τραπεζάκι, να πάρω, μια μίνι σιέστα. Αυτό δεν το ‘πα τότε! Αλλά δεν μπορώ να κατηγορήσω ούτε τον Γιώργο ούτε το κανάλι γι’ αυτό. Γιατί, ήταν κάτι που το ήξερα! Ήταν λάθος δικός μου!
Επίσης, είδα -και αυτό είναι κάτι που δεν το ‘χω ξαναπεί- ότι είμαστε 7-8 άτομα να μιλήσουμε! Επίσης δεν έφταιγε σε αυτό ούτε ο Γιώργος ούτε το κανάλι! Εγώ έφταιγα, γιατί όταν μου έγινε η πρόταση, ήξερα ότι θα ‘ναι ο Γιώργος 5 άτομα στο… Δηλαδή ο Γιώργος… 5 άτομα, 6! Ο μπαλάσκας 7! Συν η Αθηναΐς, ΑΕΑ τότε οχτώ. Και ένας εγώ, εννιά! Θέλω να πω δηλαδή, ότι… δεν με εξαπάτησε κανένας. Το ‘ξερα όταν είπα το ναι, ότι θα ‘ναι επτά-οχτώ ομιλητές. Μετά όμως στην πράξη, είδα ότι και ο ύπνος θα με κάνει να πάρω μια μίνι σιέστα στο τραπεζάκι, και ότι ταυτόχρονα αυτό το “να μιλήσουμε 7-8” είναι μια αναμονή η οποία δεν μου ταιριάζει. Επομένως, σου λέω δύο επιπλέον λόγους -αλλά και πάλι να αναλαμβάνω εξολοκλήρου την ευθύνη- λόγω του ότι είναι πράγματα που αφορούν εμένα.
«Ένιωσα ότι το παρακάνανε λίγο φέτος στη Eurovision ο Καπουτζίδης με την Κοζάκου»
Καπουτζίδης – Κοζάκου, πώς σου φαίνονται στη Eurovision;
Μ’ αρέσουνε, με τη μόνη διαφορά ότι φέτος ένιωσα ότι τον παρακάνανε λίγο, χιούμορ τους, και όταν κάτι το κάνουμε υπερβολικά χιούμορ, αρχίζουμε να νιώθουμε μία παραπάνω άνεση, από ‘τι θα ‘πρεπε. Δηλαδή… τους εκτιμούμε, εγώ, περίσσευα απ’ τα καλύτερα που επανήλθαν, και φέτος μια χαρά ήταν. Αλλά από κάποια στιγμή και μετά, αυτή η οικειότητα μεταξύ τους και η οικειότητα με τον ίδιο το θεσμό είναι μερικές φορές λίγο κουραστική. Δηλαδή, ειδικά την ώρα της ψηφοφορίας του τελικού, μιλάγανε τόσο πολύ μεταξύ τους, σχολιάζανε, που δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι γίνεται στη βαθμολογία.
Η πολιτική, αν σε ξανακαλέσει, θα πας;
Όχι.
Το μετανιώνεις;
Ναι, ναι, ναι. Ήταν λάθος, ήταν λάθος. Ήταν λάθος, το οποίο ευτυχώς το συνειδητοποίησα νωρίς. Είναι κάτι πολύ δύσκολο, ειδικά για έναν άνθρωπο σαν εμένα, ο οποίος φημίζεται για την ευθύτητά του, την ειλικρίνειά του, την ανικανότητά του να κάνει δημόσιες σχέσεις. Δηλαδή ένας πολιτικός πρέπει να πηγαίνει να χαμογελάει σε όλο τον κόσμο. Δεν μου ταιριάζει εμένα αυτό. Φαντάσου με τώρα εμένα, σε μια εκδήλωση να χαιρετιέμαι με όλο τον κόσμο και να τους αγαπάω όλους το ίδιο! Ήμουν και ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος που κατέβαινε με συντηρητικό κόμμα. Και μάλιστα πολλοί με βρίζανε τότε, χωρίς να ξέρουν ότι το συντηρητικό κόμμα έχει κάνει μια προεργασία για να φέρει τον γάμο.
«Τη δεκαετία του ’90, το να δηλώσει κάποιος ομοφυλόφιλος, ταυτόχρονα νόμιζαν ότι κουβαλάει και κάποια ασθένεια»
Το γεγονός ότι δήλωσες από νωρίς τις προτιμήσεις σου στο κομμάτι της προσωπικής ζωής, ένιωσες ότι σου έκλεισε πόρτες επαγγελματικά;
Τη δεκαετία του ’90 και μέχρι το 2000 και κάτι, εννοείται, πάρα πολύ. Πάρα πολύ! Γιατί μην ξεχνάμε –είναι πάρα πολύ άσχημο αυτό που θα πω, αλλά είναι κάτι που δυστυχώς το ‘χουμε ζήσει– ότι τη δεκαετία του ’90, με την έλλειψη ενημέρωσης που υπήρχε, το να δηλώσει κάποιος ομοφυλόφιλος ταυτόχρονα νόμιζαν ότι κουβαλάει και κάποια ασθένεια. Ήταν τόση, δηλαδή, η άγνοια. Αυτό το πράγμα λοιπόν, από κάποια στιγμή και μετά… Ειδικά τη δεκαετία του ’90 νομίζω οι άνθρωποι που δεν έκρυβαν τη σεξουαλική τους ταυτότητα πρέπει να ήμασταν τέσσερα-πέντε άτομα. Και μετά το 2005 άρχισε σιγά-σιγά να φεύγει αυτό το στίγμα από τους ομοφυλόφιλους. Χώρια την προκατάληψη που υπάρχει έτσι κι αλλιώς, και που δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει, απλά δεν εκδηλώνεται.
Είσαι ερωτευμένος;
Όχι. Είδες πώς το λέω; Όχι. Και δεν θέλω!
Δεν θέλεις γιατί την έχεις πατήσει στο παρελθόν;
Όχι! Γιατί είμαι πολύ έντονος άνθρωπος που ό,τι κάνει, το κάνει στα άκρα. Και για καλή μου τύχη, από πολύ νέος μου άρεσε πολύ αυτή η ελευθερία του γκέι… Και λέω, έτσι έζησα όλη τη ζωή μου. Και ζούσα, και περνούσα πάρα πολύ καλά, δόξα τω Θεώ. Όμως όσες φορές μου προέκυψε έρωτας και σχέση… Παναγία μου!
Παιδάκι θα ήθελες να έχεις;
Πολλά χρόνια έλεγα ότι δεν ήθελα γιατί η νοοτροπία έλεγε ότι ένας ομοφυλόφιλος δεν επιτρέπεται ούτε να το σκεφτεί αυτό. Δηλαδή νεότερος σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα να κάνω ένα παιδί με τον παραδοσιακό τρόπο. Όμως, ήταν τόσο δύσκολη η σχέση η δική μου με τον πατέρα μου, που για να τον κατανοήσω και να τον συγχωρήσω, κατάλαβα ότι αυτός ο άνθρωπος ήθελε τόσο πολύ τη dolce vita του, που δεν έπρεπε να είχε παντρευτεί ποτέ. Επειδή έβλεπα λοιπόν ότι σε αυτό του μοιάζω και ότι μου αρέσει πολύ να καλοπερνάω και ότι δεν θα μπορώ να είμαι συνεπής πατέρας, ειδικά όταν ήμουν νεότερος, θεώρησα από θέση αυξημένης υπευθυνότητας ότι είναι καλύτερο να μην έχω παιδί. Τώρα πια, μεγαλώνοντας, θα ήθελα να είχα κάνει ένα παιδί. Όχι για τη δική μου συνέχεια… Αλλά γιατί θα ήθελα, που λέει και ένα παλιό τραγούδι της Χαρούλας, “να κάνω έναν Έλληνα ακόμα”. Δηλαδή να έχω συμβάλει κι εγώ.
«Έχω περάσει σκοτεινές περιόδους με ανθρώπινες σχέσεις, με απώλειες, με προσωπικές μάχες υγείας»
Σε γνωρίζουμε από τη δημόσια εικόνα σου ως δυναμικό, χαρούμενο, αιχμηρό, πληθωρικό άνθρωπο. Σκοτεινές περιόδους έχεις περάσει;
Πάρα πολλές. Πολύ άσχημες και πολύ δύσκολες. Πάρα πολύ. Και δυστυχώς από πολύ νεαρή ηλικία. Πάρα πολύ δύσκολες περιπτώσεις και στα 15, και στα 20, και στα 30, πάνω που πήγαινα να ανοίξω τα φτερά μου, μου τύχαιναν κάποια πράγματα. Γενικά έχω περάσει πάρα πολύ δύσκολες περιόδους. Αλλά παρότι ήτανε πάρα πολύ δύσκολες, κάτι, μία μαγική δύναμη έσκαγε από μέσα μου και κατάφερνα να τα ξεπεράσω.
Με τα πάντα είχαν να κάνουν. Με ανθρώπινες σχέσεις, με οικογενειακά, με απώλειες, με προσωπικές μάχες υγείας – που είναι ένα θέμα το οποίο αποφεύγω πάντα να συζητάω γιατί προληπτικά δεν θέλω να το αναφέρω – με απώλειες ξανά, ξανά με σχέσεις ανθρώπων, με αδικίες που έχω υποστεί. Έχω περάσει πάρα πολύ δύσκολα. Ήταν τόσο σοβαρά αυτά, που οι άνθρωποι που τα ξέρουνε, και είναι και σημαντικοί άνθρωποι, με αγαπάνε και με εκτιμάνε γι’ αυτό και το χαίρομαι. Γιατί τα ξέρουνε.
Ο κύκλος των δικών σου ανθρώπων, πόσους αριθμεί περίπου;
Είναι λίγοι, είναι 5-6 άτομα. 5-6 άτομα εκτός χώρου και οι 5-6.
Η μητέρα σου, σου λείπει;
Επειδή εγώ είμαι ένας άνθρωπος που τη φρόντισα πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, είχα τη συνείδησή μου ήσυχη. Έζησα αυτό το τραγικό, του να φύγει μπροστά μου, αλλά ταυτόχρονα την ίδια στιγμή καταλάβαινα ότι, μες στην τραγικότητά του, αυτό είχε την πολυτέλεια ότι είδα πόσο ειρηνικά έφυγε ο άνθρωπος που λάτρευα. Απλά ξέρεις τι γίνεται μετά; Γιατί έχουν περάσει πλέον 5 χρόνια. Σου προκύπτει σε στιγμές που δεν το περιμένεις. Ενώ νομίζεις πια ότι το έχεις ξεπεράσει… είναι στενάχωρο, δεν φεύγει ποτέ, αλλά είναι μεγάλη γαλήνη να σου λένε άνθρωποι “η μητέρα σου έφτασε σε αυτήν την ηλικία χάρη σε σένα”. Και αυτό ήταν κάτι που είχα τη χαρά να το ζήσω.
