Στα 14 της, η Lauren Potts αποφάσισε να μάθει Kick Boxing. Στους γονείς της είπε ότι ήθελε να μπορεί να προστατεύει τον εαυτό της. Στην πραγματικότητα, όπως αφηγείται στον The Guardian, το κίνητρό της ήταν λιγότερο πρακτικό και πήγαζε περισσότερο από την ποπ κουλτούρα.
Αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια εφηβική παρόρμηση της στιγμής μετατράπηκε γρήγορα σε σταθερή δέσμευση. Για τέσσερα χρόνια προπονούνταν τρεις φορές την εβδομάδα, περνώντας από ζώνη σε ζώνη, δυναμώνοντας, αποκτώντας ευλυγισία και μαθαίνοντας να εμπιστεύεται το σώμα της με έναν τρόπο που, όπως παραδέχεται, δεν είχε ξαναζήσει.
Στα 19 της, το 2004, έδωσε εξετάσεις για τη μαύρη ζώνη, κατακτώντας την. Ήταν, όπως θυμάται, στην καλύτερη φυσική κατάσταση της ζωής της. Μάλιστα, έγινε μία από τις πρώτες μαθήτριες του συλλόγου της που έφτασαν σε αυτό το επίπεδο. Και σχεδόν αμέσως μετά… τα παράτησε.
Η ζωή της προχώρησε. Ήρθαν τα ταξίδια, το πανεπιστήμιο, οι έξοδοι, η ενηλικίωση. Το Kick Boxing έμεινε πίσω, σαν κάτι που ανήκε σε μια νεότερη, πιο δυνατή εκδοχή της.
Η επιστροφή μετά τη διάγνωση
Στα τέλη του 2024, ένας φυσιοθεραπευτής τής είπε ότι, καθώς πλησίαζε τα 40, είχε ρήξη χόνδρου και ήπια αρθρίτιδα στο ισχίο. Η πληροφορία αυτή την έκανε να σκεφτεί μια κίνηση του άλλοτε αγαπημένου της αθλήματος που είχε αφήσει για περίπου δύο δεκαετίες.
Η σκέψη ότι ίσως δεν θα μπορούσε ποτέ ξανά να εκτελέσει κάποια από τις κινήσεις, την οδήγησε πίσω στον παλιό της σύλλογο.
Περίμενε ότι θα νιώσει αργή, αμήχανη, εκτός τόπου. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκε σχεδόν σε μια σκηνή επιστροφής στον χρόνο. Ο παλιός της προπονητής ήταν ακόμη εκεί. Το ίδιο και η μητέρα του, επίσης προπονήτρια. Λίγο αργότερα εμφανίστηκε και η παλιά της συναθλήτρια.
Το σώμα της άρχισε να θυμάται πριν προλάβει να το επεξεργαστεί. Οι συνδυασμοί με τα χέρια επέστρεψαν σχεδόν αυτόματα. Το ίδιο και οι βασικές κλωτσιές. Όταν δοκίμασε περιστροφικό λάκτισμα – που φοβόταν ότι είχε χαθεί για πάντα -το πόδι της βρήκε τον στόχο.
Το πραγματικό εμπόδιο δεν ήταν το σώμα
Η δυσκολία εμφανίστηκε όταν ο προπονητής τής ζήτησε να κάνει ένα άλμα με κυκλικό λάκτισμα. Εκεί δίστασε: όχι επειδή δεν ήξερε την κίνηση, αλλά επειδή δεν εμπιστευόταν πια το σώμα της.
Μετά από χρόνια μικροτραυματισμών, η αυτοπεποίθησή της είχε υποχωρήσει. Το πρώτο της άλμα ήταν διστακτικό, σχεδόν φοβισμένο. Τότε ο προπονητής τής είπε κάτι απλό: δεν ήταν ότι δεν μπορούσε να το κάνει. Ήταν ότι δεν το πίστευε.
Το εμπόδιο δεν ήταν μόνο η ηλικία, η φυσική κατάσταση ή το ισχίο. Ήταν η ιστορία που είχε αρχίσει να λέει η ίδια στον εαυτό της: ότι εκείνη, η «παλιά» εκδοχή της είχε χαθεί οριστικά.
Στη δεύτερη προσπάθεια πήδηξε ψηλότερα και βρήκε τον στόχο. Η κίνηση απήχε μεν από την τελειότητα, όμως αρκούσε για να ξυπνήσει μια αίσθηση που είχε ξεχάσει: την ικανοποίηση του να μοχθεί για κάτι δύσκολο και να ανακαλύπτει ότι μπορεί ακόμη.
Δεν «επέστρεψε» στα 19 – Ήταν κάτι καλύτερο
Η εμπειρία δεν την έκανε να νιώσει ξανά 19 ετών. Την επόμενη ημέρα, όπως -, το σώμα της της «θύμισε» ότι είχαν περάσει 20 χρόνια: πόνοι, λουτρό, παυσίπονα.
Η τεχνική της δεν ήταν όπως παλιά. Η στάση του σώματος χρειαζόταν δουλειά. Η αναπνοή της δεν ακολουθούσε σωστά τον ρυθμό. Οι ασκήσεις δύναμης που κάποτε έβγαιναν ευκολότερα, τώρα απαιτούσαν προσπάθεια.
Ο προπονητής της εκτίμησε ότι, αν έπρεπε να τη βαθμολογήσει εκείνη τη στιγμή, θα περνούσε σε επίπεδο μπλε ζώνης 2 νταν, αρκετά κάτω από τη μαύρη ζώνη που είχε κάποτε. Δεν ήταν αποτυχία. Ήταν μια τίμια αποτύπωση του σημείου από το οποίο ξεκινούσε ξανά.
Δεν επέστρεψε στο Kick Boxing για να αποδείξει ότι ο χρόνος δεν πέρασε. Επέστρεψε για να διαπιστώσει τι είχε απομείνει, τι μπορούσε να ξαναχτιστεί και τι δεν είχε χαθεί ποτέ πραγματικά.
Το σώμα που δεν είχε εκτιμήσει
Η εμπειρία την οδήγησε να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο κοιτάζει πλέον το σώμα της. Ανατρέχοντας σε παλιές φωτογραφίες από τα χρόνια της προπόνησης, συνειδητοποιεί ότι τότε δεν εκτιμούσε πραγματικά όσα μπορούσε να κάνει.
Όπως πολλά άτομα -ιδίως στην εφηβεία -εστίαζε στα σημεία που πίστευε ότι έπρεπε να αλλάξει. Δεν έβλεπε τη δύναμη, την ευλυγισία, την αντοχή.
Η επιστροφή, δύο δεκαετίες αργότερα, δεν ήταν απλώς μια άσκηση νοσταλγίας. Ήταν μια υπενθύμιση ότι το σώμα δεν είναι μόνο κάτι που κρίνεται στον καθρέφτη. Είναι κάτι που κινείται, μαθαίνει, θυμάται, προσαρμόζεται και συχνά μπορεί περισσότερα απ’ όσα του επιτρέπουμε να πιστέψει.
Ίσως μπορούμε να εμπνευστούμε από την μαρτυρία της και να κοιτάμε το σημερινό μας σώμα με μεγαλύτερη ευγνωμοσύνη. Όχι απαραίτητα για το πώς φαίνεται, αλλά για όλα όσα μπορεί να κάνει.
Διαβάστε επίσης
Πυγμαχία: Ισχυρό αντιυπερτασικό η προπόνηση σε σάκο – Ρίχνει την πίεση σε 6 εβδομάδες
Πυγμαχία: Τέσσερα πράγματα που πρέπει να γνωρίζετε πριν βάλετε τα γάντια του μποξ
Νόσος Πάρκινσον: Το μαχητικό σπορ που λειτουργεί θεραπευτικά
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
