Στην τηλεοπτική εκπομπή «Στούντιο 4» της ΕΡΤ εμφανίστηκε η Βερόνικα Αργέντζη, όπου αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια και σε κομβικές στιγμές της προσωπικής της διαδρομής. Η ηθοποιός, που έγινε ευρύτερα γνωστή μέσα από τη σειρά «Τμήμα Ηθών» τη δεκαετία του 1990, μίλησε ανοιχτά για την οικογένειά της και αποκάλυψε πότε ήρθε σε επαφή με τον πατέρα της.
«Τον μπαμπά τον γνώρισα στα 14 μου και μετά από λίγο έφυγε. Ας πούμε ότι δεν υπήρχε. Έφυγε κυριολεκτικά από τη ζωή», εξομολογήθηκε στην κάμερα.
Το κοινωνικό στίγμα και η κούκλα πίσω από την κολώνα
Μεγαλώνοντας με τον παππού και τη γιαγιά, καθώς η μητέρα της ήταν τραπεζική υπάλληλος, η Βερόνικα Αργέντζη περιέγραψε την έλλειψη οικογενειακής θαλπωρής.
«Όταν ήμουν μικρή αισθανόμουν ότι κάτι μου λείπει, που τ’ άλλα τα παιδιά το ‘χουν, ενώ εγώ δεν το ‘χω. Αυτό ήταν η κοινωνική ταυτότητα, η κοινωνική αποδοχή», εξήγησε, αναφερόμενα στα σχόλια του περιβάλλοντός της.
«Εγώ εισέπραττα, αυτόν τον ψίθυρο “ψιτ, πιανού είν’ αυτό το παιδί; πιανού είν’ αυτό το παιδί;”. Τότε υπήρχε αυτό. Τη μαμά την έβλεπα κάθε φορά που ερχόταν να με δει και μ’ έπαιρνε, γεμάτη δώρα, όποτε της το επέτρεπε η δουλειά».
Η ίδια θυμήθηκε ένα περιστατικό από την ηλικία των 6 ετών, όταν η μητέρα της, της έφερε μια κούκλα El Greco:
«Όλα τα παιδιά λοιπόν, σαν τα μελισσάκια, είχανε έρθει και τραβούσαν την κούκλα να δούνε πώς είναι, τι φοράει. Εγώ, νομίζω τα λέει όλα, πήγα πίσω από μία κολώνα της ΔΕΗ, την κράτησα αγκαλιά και κοίταζα τα παιδιά που είχανε την κούκλα. Η έννοια μου ήταν στη μητέρα. Αργότερα στη ζωή μου, δεν με εντυπωσίασε ποτέ η ύλη. Ήθελα άλλα πράγματα να γεμίσουν την ψυχή μου. Εγώ εκείνη τη στιγμή ήθελα τη μαμά μου. Ήθελα την αγάπη, δηλαδή. Ήθελα την αγκαλιά».
Συνεχίζοντας στο ίδιο πλαίσιο, η ηθοποιός συμπλήρωσε για την απαξίωση των υλικών αγαθών:
«Μπορεί να φορέσω ένα πράγμα το οποίο κοστίζει 200, μπορεί να κοστίζει 20, μπορεί να κοστίζει 10, μπορεί ό,τι θέλει να κοστίζει. Δεν κάνει τον άνθρωπο και την προσωπικότητα το πόσο κοστίζει κάτι, ή το τι φοράει, ή το τι υλικό έχει επάνω του. Επί της ουσίας, αυτό δεν υπάρχει. Άσχετα αν εμείς το έχουμε βάλει σε πρώτο πλάνο, πολύς κόσμος».
Το παράπονο για το τέλος της μητέρας της
Οι δύο γυναίκες έζησαν μαζί στην Αθήνα μέχρι το 2011, όταν η μητέρα της έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας όμως εκκρεμότητες.
«Δεν τα είπαμε όλα. Μου λείπει που δεν τα είπαμε όλα. Αισθάνομαι ότι δεν ξέρει κανένας τι ξημερώνει, λέω πάντα “Θεέ μου, σε παρακαλώ πάρα πολύ, δώσ’ μου τον χρόνο να αδειάσω μέσα μου διάφορα πράγματα και να λειάνω, αν όχι να εξαφανίσω, ό,τι αρνητικό μπορεί να έχω φέρει στη ζωή μου εδώ”. Αυτό με βασανίζει», κατέληξε η Βερόνικα Αργέντζη.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
