Ο Δημήτρης Φιλιππίδης βρέθηκε καλεσμένος στο «Anestea the podcast» του Ανέστη Ευαγγελόπουλου και μίλησε για τη δύσκολη σχέση με τον πατέρα του, Πέτρο Φιλιππίδη, αλλά και για τις δραματικές αλλαγές που έφερε στην οικογένειά τους η περίοδος των καταγγελιών και της προφυλάκισής του.
Ο 28χρονος ηθοποιός εξομολογήθηκε πως «γκρεμίστηκε» η εικόνα που είχε για τον πατέρα του, ενώ παραδέχτηκε ότι σκέφτηκε ακόμη και να απομακρυνθεί, χωρίς όμως να μπορέσει ποτέ να εγκαταλείψει τους ανθρώπους του στα δύσκολα.
«Ήταν πολύ συγκρουσιακή η σχέση μου με τον πατέρα μου. Και λόγω του ότι είχα παράπονα, ας πούμε, απ’ αυτόν. Και έπρεπε να δημιουργήσω κι ένα πρόβλημα, για μένα. Για να έχω κάτι να προσδιοριστώ, σε σχέση με την κουβέντα που κάναμε τις προάλλες. Προσδιοριζόμουν μέσω του ότι η σχέση μου με τον πατέρα μου είναι προβληματική, και άρα αυτό με έκανε να νιώθω ότι είναι σημαντικό, γιατί δεν είχα από κάπου αλλού να πιαστώ.
Αυτό ήταν και το βασικό μου παράπονο. Ότι μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα ότι έχεις χρόνο, φίλε, να διαθέσεις. Και απλά δεν το κάνεις για άλλους λόγους… τους οποίους δεν μπορώ να ξέρω. Δηλαδή δεν ξέρω αν είναι το ναρκισσιστικό κομμάτι, αλλά… τώρα ας πούμε εγώ, που είμαι ένας άνθρωπος που εργάζεται πολύ όχι μόνο στη δουλειά μου, όχι μόνο δηλαδή ως ηθοποιός, έχει χρειαστεί να κάνω πολλές δουλειές, κι άρα έχει χρειαστεί να εργάζομαι πολλές ώρες μέσα στη μέρα. Και αντιλαμβάνομαι ότι αν είχα ένα παιδί, δεν ξέρω κατά πόσο κι εγώ θα του έδινα τον χρόνο που θα ήθελα να μου έχουν δώσει σαν παιδί. Γιατί ξέρεις, πάντα απ’ τη μεριά του παιδιού λες «εγώ όταν γίνω μπαμπάς θα είμαι όλη μέρα με το παιδί μου». Και κάποια στιγμή γίνεσαι και λες… μάλλον δεν θέλω να είμαι όλη μέρα με το παιδί μου», είπε αρχικά ο Δημήτρης Φιλιππίδης.
Και πρόσθεσε: «Είχα μία εικόνα ότι κάτι πρόκειται να συμβεί. Αφότου ξεκίνησε η ιστορία με την κυρία Δούκα. Αλλά δεν ήξερα τι… ας πούμε. Δεν ήξερα ακριβώς τι θα είναι, ήξερα ότι θα γίνει κάποια καταγγελία, δεν ήξερα ακριβώς τι. Στην αρχή νομίζω αυτό που τα κυρίευσε όλα ήταν ο φόβος. Ο φόβος και προσωπικά για το τι θα είμαι ας πούμε, ο γιος αυτουνού που κατηγορείται; Ή ο γιος του – δεν… τώρα καταλαβαίνεις τι θέλω να πω.
Όταν πρωτοέσκασε, αυτομάτως άρχισα να σκέφτομαι τα πιθανά ενδεχόμενα. Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό τη στιγμή της κρίσης (να πας να ρωτήσεις τι συνέβη). Δηλαδή… δεν μπορείς. Δεν μπορώ. Είμαι άνθρωπος που θέλω πρώτα να διαχειριστώ τα πράγματα και μετά να τα συζητήσω.
Αυτή τη διαδικασία την βάζεις λίγο στην άκρη. Δηλαδή λες ότι θα κάνουμε αυτή τη συζήτηση τώρα, και θα επανέλθουμε όταν ξέρουμε λίγο περισσότερο τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Εγώ αυτό έκανα δηλαδή. Έκανα μία συζήτηση σε πρώτη φάση… και τη σταμάτησα εγώ, λέγοντας ότι θα τη συνεχίσουμε. Τώρα πάμε να διαχειριστούμε αυτό που έρχεται. Γιατί… καλώς ή κακώς είμαι και ο πιο ψύχραιμος της οικογένειας. Δηλαδή… κάπως έχω την ψυχραιμία να διαχειριστώ τα πράγματα καλύτερα από τους γονείς μου πλέον. Και για μένα εκεί έρχεται κι η απόδειξη του ότι ενηλικιώθηκα. Ότι… αυτές οι μέρες, ήταν οι μέρες που έγινα μεγάλο παιδάκι πια».
«Η πιο έντονη στιγμή… είναι η μέρα της προφυλάκισης. Δηλαδή όταν χρειάστηκε να πάω στη ΓΑΔΑ… για να παραδώσω τα πράγματα για να πάει στην Τρίπολη ο πατέρας μου. Νομίζω δεν έχω βιώσει κάτι πιο έντονο στη ζωή μου από αυτό… Το γεγονός ότι κατηγορείται για αυτά τα αδικήματα… σίγουρα σε φέρνει σε πολύ πιο δύσκολη θέση από ό,τι θα με έφερνε, ένα οικονομικό αδίκημα. Είναι δύσκολα διαχειρίσιμα. Για όλους μας. Είναι αμήχανο. Και για όλους τους εμπλεκόμενους – τους άμεσα, τους έμμεσα. Θεωρώ ότι είναι μια πολύ δύσκολη συνθήκη.
Θα σου πω πολύ ειλικρινά ότι νομίζω ότι αυτό που κράτησε την οικογένεια είναι ένα χαρακτηριστικό – κυρίως της μάνας μου – και κατ’ επέκταση δικό μου… που μου το έχει εμφυσήσει ας πούμε, η μητέρα μου. Δεν φεύγουμε στα δύσκολα. Με τίποτα. Τα έβαλα με τη μητέρα μου, κυρίως σε σχέση με πράγματα του παρελθόντος. Και όσον αφορά τη σχέση τους, την ερωτική ας πούμε… με την έννοια του ζευγαριού. Τη ζωή του ζευγαριού. Εκεί υπήρχαν ας πούμε συγκρούσεις με τη μητέρα μου. Παρόλα αυτά… η μάνα μου προέρχεται από μία οικογένεια πολύ φτωχή. Και πολύ δεμένη. Πάρα πολύ. Και όχι μόνο η μητέρα μου με τις αδερφές της – γιατί έχει δύο αδερφές – και με τους γονείς τους, με την ευρύτερη οικογένεια. Πράγμα το οποίο με ακολουθεί και μένα.
Δηλαδή… εμένα, πραγματικά το στήριγμά μου είναι η οικογένειά μου, η ευρύτερη. Τα ξαδέρφια μου, οι θείες μου, οι θείοι μου… το χωριό μου εν γένει – που έχω μιλήσει γι’ αυτό και θα μιλάω για πάντα γι’ αυτό. Είναι ένα safe space πολύ σημαντικό για εμένα. Και ένα σημείο αναφοράς… που μου υπενθυμίζει αυτό το πράγμα: ότι δεν φεύγω στα δύσκολα», πρόσθεσε ο νεαρός ηθοποιός.
«Γκρεμίστηκε η εικόνα του πατέρα μου. Πάρα πολύ. Ακόμη και σήμερα δεν αναγνωρίζω τον πατέρα μου. Δηλαδή δεν βλέπω τον ίδιο άνθρωπο. Βλέπω έναν πολύ αποδυναμωμένο άνθρωπο, που έχει χάσει το ταμπεραμέντο του, ας πούμε. Δεν κατεδαφίστηκε απαραίτητα ό,τι σημαίνει ο πατέρας μου. Αλλά ένα πολύ ισχυρό κομμάτι του. Το κομμάτι της δουλειάς, αυτή τη στιγμή, έχει κατεδαφιστεί. Που ήταν πολύ ισχυρό. Ξέρεις… Ένιωθα μία περηφάνια, που ο μπαμπάς μου ήταν αυτός που είναι.
Έχουν γίνει και πολλά λάθη… Εδώ θέλω να επισημάνω το εξής. Ήμουν ο μόνος άνθρωπος που αυτά τα λάθη – αν όχι ο μόνος, μέσα στους τρεις – που αυτά τα λάθη τα εντόπιζα. Τα οποία έχουν να κάνουν με εργασιακά ας πούμε ζητήματα, και κακές συμπεριφορές. Το ότι μπορεί να έχει βάλει τις φωνές, να έχει τσακωθεί με ένα συνάδελφό του, μπορεί να έχει βρίσει έναν συνάδελφό του, μπορεί να έχει τσακωθεί με κάποιον εργαζόμενο του θεάτρου… Αυτά τα γεγονότα, αυτά τα συμβάντα… ήμουν ο μόνος που του μιλούσε γι’ αυτό. Του έλεγε ότι «φίλε… τι κάνεις;», συνέχισε ο Δημήτρης Φιλιππίδης.
«Συνήθως απολογούνταν. Και συνήθως απολογούνταν και στους ανθρώπους που εμπλέκονταν ας πούμε σε αυτά τα πράγματα, απλώς… αφού είχε κάνει το λάθος. Το οποίο βέβαια σημαίνει ότι… ο άνθρωπος που του ζητά συγγνώμη… είτε θα τη δεχτεί, είτε όχι. Αλλά είναι ένας άνθρωπος που ζητούσε συγγνώμη. Μου έχει ζητήσει και εμένα συγγνώμη. Είχε αυλή και η αυλή έκανε, αυτό που κάνει συνήθως… εξαφανίζεται. Το οποίο το καταλαβαίνω! Θέλω να πω ότι δεν είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω. Απλώς… δεν μου αρέσει. Δεν μου αρέσει η ασυνέπεια. Σαν χαρακτηριστικό γενικότερα. Μπορείς να εύχεσαι να πεθάνω… αλλά θέλω να είσαι συνεπής σε αυτό!
Θεωρώ ότι το γεγονός ότι ταπεινώθηκε αυτός ο άνθρωπος… του κάνει πολύ καλό. Και στο λέω πολύ ειλικρινά. Δεν ξέρω αν αυτός είναι ο τρόπος… και αυτό δεν μπορώ να το κρίνω εγώ το πώς ταπεινώνεται κάποιος… αλλά σαν αποτέλεσμα είναι πολύ χρήσιμο. Είναι μάθημα… και για τον ίδιο – σπουδαίο μάθημα – και για εμένα… και για την οικογένειά μου, και για τη μητέρα μου… και για όλους, θεωρώ. Το σκέφτηκα να τον παρατήσω. Εγώ, προσωπικά. Σκέφτηκα ότι… καταλαβαίνεις… Το ανθρώπινο μυαλό… θα σκεφτεί τα πάντα. Και το δικό μου, τα πάντα. Αλλά δεν… μπορώ. Στο λέω πολύ ειλικρινά. Δεν μπορώ. Και δεν είναι μόνο ο μπαμπάς μου, έτσι; Είναι η πρώην σύντροφός μου, οι φίλοι μου, δεν μπορώ να φύγω! Δεν μπορώ να φύγω από μακριά τους! Ακόμη κι από την πρώην σύντροφό μου τώρα, που, ξέρεις… υποτίθεται ότι όταν χωρίζει ένα ζευγάρι κάπως κόβονται οι σχέσεις. Δεν μπορώ! Θέλω να την προσέχω, ρε παιδί μου! Θέλω να είμαι κοντά της… και να ξέρω, και να ξέρει ότι αν χρειαστεί κάτι… θα είμαι εκεί», κατέληξε ο Δημήτρης Φιλιππίδης.
