Με αφορμή το θάνατο του Θανάση Βέγγου, θυμόμαστε έναν σπουδαίο ηθοποιό, αλλά κι ένα σύμβολο καλοσύνης, αγώνα και αυθεντικότητας.
Γεννημένος το 1927 στο Νέο Φάληρο, ο Βέγγος μεγάλωσε μέσα σε δύσκολες συνθήκες, που τον σημάδεψαν βαθιά. Η ζωή τον έφερε από νωρίς αντιμέτωπο με την ανάγκη για επιβίωση, δουλεύοντας σκληρά για να στηρίξει την οικογένειά του.
Ακόμη και τα δύσκολα χρόνια της εξορίας στη Μακρόνησο δεν κατάφεραν να λυγίσουν το πνεύμα του αντίθετα, εκεί γεννήθηκαν οι πρώτες σπίθες της καλλιτεχνικής του πορείας, μέσα από τη γνωριμία του με τον Νίκο Κούνδουρο.
Η πορεία του στον κινηματογράφο ξεκίνησε ταπεινά, με μικρούς ρόλους και σκληρή δουλειά πίσω από τις κάμερες. Όμως πολύ γρήγορα, το ταλέντο και η μοναδική του ενέργεια τον έκαναν να ξεχωρίσει. Δημιούργησε έναν ανεπανάληπτο τύπο χαρακτήρα: τον αγχωμένο, καλοπροαίρετο, αεικίνητο άνθρωπο που παλεύει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο δυσκολίες. Ταινίες όπως «Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης» και «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση;» τον καθιέρωσαν στη συνείδηση του κοινού και τον έκαναν έναν από τους πιο αγαπημένους ηθοποιούς του ελληνικού κινηματογράφου.
Παρά την επιτυχία, δεν δίστασε να ρισκάρει, ιδρύοντας τη δική του εταιρεία παραγωγής. Αν και αυτή η προσπάθεια τον οδήγησε σε οικονομικές δυσκολίες, δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά του ούτε την αγάπη του για τη δουλειά. Συνέχισε να δημιουργεί, να εξελίσσεται και να προσφέρει, τόσο στον κινηματογράφο όσο και στο θέατρο και την τηλεόραση.
Στην προσωπική του ζωή στάθηκε ένας απλός, οικογενειακός άνθρωπος, μακριά από τη λάμψη και τις υπερβολές. Ίσως γι’ αυτό ο κόσμος τον αγάπησε όχι μόνο για τους ρόλους του, αλλά και για αυτό που πραγματικά ήταν. Το προσωνύμιο «ο καλός μας άνθρωπος» δεν ήταν απλώς ένας τίτλος, ήταν η ουσία της ύπαρξής του.
Ο Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή, σαν σήμερα, το 2011, αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο καλλιτεχνικό έργο και μια ακόμη μεγαλύτερη ανθρώπινη παρακαταθήκη.
