Η Κλέλια Ρένεση μιλά με βαθιά συγκίνηση για τη σχέση με την κόρη της, Κοραλία, και την προσπάθειά της να της μεταδώσει τη δύναμη, την αγάπη για τη φύση και την αναζήτηση προσωπικών διεξόδων που προσφέρουν γαλήνη.
Παράλληλα, αναφέρεται στην ευαισθησία της απέναντι στις κοινωνικές αδικίες, στη μοναξιά των ανθρώπων και στην απογοήτευσή της για μια κοινωνία που δυσκολεύεται να ονειρευτεί και να διεκδικήσει ένα καλύτερο μέλλον.
Κλέλια Ρένεση: Το μάθημα που θέλει να δώσει στην κόρη της- «Τραβά μια προσοχή που δεν της αναλογεί»
Αναγνωρίζεις στην κόρη σου στοιχεία δικά σου;
Ναι, είναι μπαρούτι, είναι φωτιά, είναι πεισματάρα, είναι δυνατή, αντέχει. Έχουμε λίγο μάθει να σβήνουμε και τις φωτιές μέσα μας.
Είναι υπέροχο ότι την ταξιδεύεις και της γνωρίζεις ης ομορφιές της φύσης.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν κάπου μια εκκλησία, κάπου γαληνεύουν. Της έχω εξηγήσει ότι το καταφύγιό μου είναι στη φύση. Εκεί γιατρεύομαι, εκεί ερμηνεύομαι και ερμηνεύω τον κόσμο, τη ζωή και την κοινωνία. Βλέπω ένα δάσος και καταλαβαίνω πώς δρουν τα δέντρα το ένα με το άλλο. Επειδή έχω βρει το καταφύγιό μου στη φύση και στην τέχνη, προσπαθώ στο παιδί να δώσω αυτή τη διαφυγή, να της δώσω αυτά τα «οικόπεδα» να έχει να ξαπλώσει όταν στριμωχτούν η καρδιά και το μυαλό. Οφείλω να της δείξω πέντε δρόμους τουλάχιστον αυτούς που ξέρω να περπατώ εγώ για να γαληνεύω. Μπορεί ο δρόμος της Κοραλίας να είναι εντελώς διαφορετικός απλά εγώ οφείλω να της δείξω τις διεξόδους.
Τι κάνεις για εσένα;
Αυτά που με τραβούν από τα μαλλιά είναι η φύση και η δημιουργία. Γράφω στίχους τραγούδια, γράφω αυτά που σκέφτομαι. Τα τελευταία χρόνια δεν θέλω πολύ να μαθαίνω γι’ αυτά που συμβαίνουν γύρω μας – μου ρουφάνε πολλή ενέργεια. Λυπάμαι και με βασανίζουν οι αδικίες τα αδιανόητα που συμβαίνουν γύρω μας πιο πολύ τα εγκλήματα των ονείρων των ανθρώπων, γιατί δεν υπάρχουν λαϊκό αίσθημα, κοινός προορισμός το ότι για κάτι παλεύουμε. Είμαι ένας άνθρωπος βαθιά ρομαντικός σε σχέση με την κοινωνία και με τους γύρω, είμαι βαθιά συναισθηματική. Αισθάνομαι τον αναστεναγμό που ανάβει τα ταβάνια των σκεπών των ανθρώπων και αυτό είναι κάτι που με πληγώνει βαθιά. Και επειδή πραγματικά πατώνω και πληγώνομαι, υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μου που απομονώνομαι, γιατί δεν μπορώ να το μεταβολίσω καλά, με πιάνει πίκρα. Αυτό που αφορά τον κόσμο είναι η κοινή συνείδηση, που θέλει να σταματήσει αυτή τη μοναξιά. Θέλει να το σπάσει αυτό και το δείχνει στους αγώνες της εθνικής ομάδας στις μεγάλες αδικίες στα εγκλήματα των Τεμπών, το δείχνει όταν χάνει τον αγαπημένο του τραγουδιστή άδικα. Δεν χρειάζεται να γνώριζες τον Γιώργο για να καταλάβεις ότι το πλάσμα αυτό ανήκε παντού. Ο κόσμος δεν έχει γίνει ζόμπι, δεν είναι βαμπίρ, απλά δεν του έχουν αφήσει περιθώριο να διεκδικήσει, να μπορέσει να ονειρευτεί. Γιατί αν ο κόσμος διεκδικούσε αυτά που θέλει -παιδεία, ιατρική περίθαλψη, μια ανθρώπινη κατάσταση- θα ήμασταν μια άλλη κοινωνία.
- Real
Κλέλια Ρένεση: «Γιατί φοβούνται τα θηλυκά; Τι φοβούνται; Το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ»
Κλέλια Ρένεση: «Στην εφηβεία ήμουν αγρίμι, άρπαξα λίγο φλάντζα» – Η εξομολόγησή της για την αγάπη
Κλέλια Ρένεση: «Η εμπλοκή της Στέλλας στη ζωή της Ξένιας θα είναι καταλυτική» για τη σειρά «Ντέρτι»
