Ο Στέλιος Ανατολίτης έχει σπουδάσει χημεία, θέατρο και δημιουργική γραφή, ασχολείται με το stand-up από το 2012, έχει γράψει βιβλία, έχει δημιουργήσει podcasts και είναι ιδρυτικό μέλος της House of Improv. Αυτό που τον αντιπροσωπεύει περισσότερο από όλα είναι η κωμωδία.
Ο ίδιος, όμως, βαθιά πολιτικό ον, δεν περιορίζεται απλώς στο να λέει αστεία στον κόσμο. Παρατηρεί την καθημερινότητα, εντοπίζει τις αντιφάσεις της και καταφέρνει να μετατρέπει καταστάσεις που όλοι έχουμε βιώσει σε αφορμές για γέλιο και σκέψη. Με ιδιαίτερο προσωπικό ύφος, αυτοσαρκασμό, ευστροφία και μια διάθεση να αμφισβητεί όσα συχνά θεωρούμε δεδομένα, έχει διαμορφώσει εδώ και μια δεκαετία τη δική του ξεχωριστή παρουσία στην ελληνική stand-up σκηνή. Η κωμωδία του δεν επιδιώκει απλώς το εύκολο γέλιο, αλλά συχνά λειτουργεί ως ένας ευρηματικός τρόπος σχολιασμού της πραγματικότητας, με ειλικρίνεια, αιχμηρή ματιά και διάθεση αμφισβήτησης.
Στο νέο vidcast Ταμπλόιντ του Newsbeast, ο Στέλιος Ανατολίτης μοιράζεται σκέψεις, εμπειρίες και απόψεις, δίνοντας την ευκαιρία να ανακαλύψουμε περισσότερες πλευρές ενός δημιουργού που αντιμετωπίζει το χιούμορ όχι μόνο ως επάγγελμα, αλλά και ως τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας. Η πορεία του στον χώρο της κωμωδίας, οι προκλήσεις της δημιουργικής διαδικασίας, η σχέση του κωμικού με το κοινό, αλλά και η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη σάτιρα, την ελευθερία της έκφρασης και τις ευαισθησίες της εποχής μας αποτελούν αφορμές για μια ενδιαφέρουσα συζήτηση.
Από τη συζήτηση προκύπτει ότι η κωμωδία δεν είναι μόνο ένας τρόπος να κάνεις τους άλλους να γελούν, μα πολλές φορές ένας τρόπος να κατανοείς τον εαυτό σου και την πραγματικότητα γύρω σου.
«Εγώ δεν είμαι πολύ αστείος άνθρωπος, μπορώ να γίνω, αλλά δεν έχω αυτή την ανάγκη. Πιο πολύ με ενδιαφέρει να ακούω ιστορίες και να συζητάω», σημειώνει, για να προσθέσει στη συνέχεια: «Πρέπει να έχεις την αντίληψη του χιούμορ. Χιούμορ είναι να δέχεσαι, κατά βάση. Πρέπει να καταλαβαίνεις πόσο προσωπικό είναι αυτό. Γιατί συχνά υπάρχει μια τάση αφορισμού – όχι, λένε μερικοί, αυτό δεν είναι αστείο! Και πού το ξέρεις εσύ; Αυτός που το λέει μπορεί να το θεωρεί αστείο και κάποιος άλλος με την ταύτιση, που έχει ζήσει το ίδιο πράγμα, να το θεωρήσει επίσης αστείο, αλλά εγώ να μην καταλαβαίνω τι λένε. Πώς το γέλιο ΣΟΥ μπορεί να υπάρχει σε έναν ακαδημαϊκό ορισμό; Επειδή υπάρχει αυτή η απόσταση του τι είναι το αστείο τελικά στον κόσμο, γενικά το αστείο είναι μία γνωστική μονάδα που εμπεριέχει μέσα της ένα στοιχείο ανατροπής και σε πάει από το δεν σκέφτομαι ξαφνικά στο σκέφτομαι. Αυτή η γρήγορη αλλαγή δύναται να σου προκαλέσει και το γέλιο μαζί με άλλα πράγματα. Ενώ ο κόσμος αναγνωρίζει πόσο βαθιά προσωπικό είναι ένα αστείο, σ’ το λέει: “είναι αυτό που ΜΕ κάνει να γελάω”, όταν του λες κάτι, απαντά: “αυτό δεν είναι αστείο”. Αυτό είναι αντίφαση. Αυτό δίνει έναν αφορισμό στα πάντα που δεν αφορούν εμένα κωμικά. Άρα αυτομάτως αρχίζουμε και μιλάμε για το τι είναι κοινωνικά αποδεκτά αστείο και τι όχι», λέει ο Στέλιος Ανατολίτης.
«Η κωμωδία έχει σωματικότητα και κουβαλά επίσης αρκετή άμυνα», επισημαίνει ακόμη, ενώ εξηγεί, επίσης, για ποιον λόγο δεν κάνει αστεία με προφορές ξένων ανθρώπων, όπως για παράδειγμα Αλβανών, ή γιατί δεν πιάνουν τα αστεία για το Ισλάμ σε σχέση με αυτά για την ορθοδοξία. «Έκανα μια παράσταση στην Ξάνθη όπου ζούνε μαζί μουσουλμάνοι και χριστιανοί και αστεία που είχαν πιάσει στη Θεσσαλονίκη δεν περνούσαν καθόλου στην Ξάνθη».
Μιλάει επίσης για την κοινότητα των κωμικών στην Ελλάδα, τις δυσκολίες που περνάει, την ανάγκη του όρθιου κωμικού για ψυχοθεραπεία, αλλά και την άρνηση του συστήματος να αντιληφθεί ότι το stand-up είναι μορφή τέχνης και επάγγελμα.
Δείτε το vidcast της συνέντευξης του Στέλιου Ανατολίτη στη Γεωργία Δρακάκη εδώ:
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
