Στην απόφαση να σταματήσει τις προσπάθειες εξωσωματικής γονιμοποίησης πριν μείνει τελικά έγκυος με φυσικό τρόπο αναφέρθηκε η Πέννυ Μπαλτατζή, περιγράφοντας τις εσωτερικές της ενστάσεις κατά τη διάρκεια της διαδικασίας.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε τη Δευτέρα 26 Οκτωβρίου στην εκπομπή «Super Κατερίνα», η τραγουδίστρια εξήγησε την πορεία της μέχρι τη μητρότητα: «Είχα κάνει εξωσωματικές, αλλά έμεινα έγκυος φυσιολογικά. Κάπως με ενόχλησε μέσα μου το να υποβάλλω τον εαυτό μου σε αυτό, όπως και κάποια πράγματα που άκουσα. “Έλα μωρέ έχεις μέχρι τη 17-18η”. Δεν το κρίνω, δεν συγκρίνω ούτε το κατακρίνω. Ο καθένας έχει τη δική του πορεία και αντοχές και όλα είναι οκ. Είπα τέλος, ως εδώ, και ήρθε. Και μετά ήρθε το πρώτο και έτσι ήρθαν και τα άλλα».
Παράλληλα, η Πέννυ Μπαλτατζή στάθηκε στη σημασία της ψυχικής υποστήριξης στη ζωή της, σημειώνοντας: «Κάνω πάρα πολλά χρόνια ψυχοθεραπεία, κάνω δέκα χρόνια ψυχόδραμα και έχω κάνει και πριν ατομικά πάρα πολλά χρόνια. Μπορεί να είναι και εφτά χρόνια που έκανα ατομικά. Δηλαδή στο σύνολο είναι δεκαεφτά χρόνια».
Η απώλεια στο πρώτο παιδί και η στήριξη του συζύγου της
Πριν από τον ερχομό των παιδιών της, η Πέννυ Μπαλτατζή ήρθε αντιμέτωπη με μια επίπονη ιατρική επιπλοκή που την ανάγκασε να διακόψει την πρώτη της κύηση.
«Στο πρώτο μου παιδάκι είχα πρώιμη ανεπάρκεια πλακούντα και έπρεπε να διακόψω την κύηση. Συμβαίνουν κι αυτά. Ήμουν σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, το γέννησα το παιδάκι. Είναι πολύ δύσκολο. Εννοώ ότι κάπως μετά έχεις την ανάγκη να το δεις όλο αυτό και λογικά, αλλά και να πενθήσεις. Έχεις όλα τα συναισθήματα εκεί», εξομολογήθηκε.
Σε αυτό το στάδιο, η παρουσία του συντρόφου της υπήρξε καθοριστική για την εξέλιξη της οικογένειάς τους. «Το θέλαμε να ξαναπροσπαθήσουμε. Το να κάνουμε οικογένεια ήταν κάτι το οποίο το συμφωνήσαμε εκεί. Είπαμε ότι θέλουμε να κάνουμε οικογένεια, γιατί υπάρχει μια συναίνεση εκεί σε αυτό το πράγμα. Ο σύζυγός μου ήταν στο πλευρό μου και τον ευχαριστώ, γιατί κάθε φορά που συζητάω πάλι αυτά, σκέφτομαι ότι αν τότε τα είχα παρατήσει ή δεν το συζητούσα ή δεν μιλούσα για αυτά που με προβληματίζουν, για αυτά που με πονούν, δεν θα μπορούσα και να πάω παρακάτω. Είναι πολύ σημαντικό να συζητάμε, να μιλάμε, να έχουμε ανθρώπους κοντά μας που μπορούν να μας αγκαλιάσουν και να μην υπάρχει αυτό το ταμπού, ότι “μην μιλήσω γι’ αυτό, υπάρχουν χειρότερα”. Πάντα θα υπάρχουν και χειρότερα και καλύτερα», κατέληξε.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
