«Αν ερχόταν ο Χριστός και μου έλεγε τι θέλω να μου χαρίσει, θα είμαι σαν τον ληστή που του είπε “θέλω να με πάρεις μαζί σου στη βασιλεία του Θεού”», είπε ο Άρης Σερβετάλης σε συζήτηση που συμμετείχε το απόγευμα της 13ης Οκτωβρίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2026».
Το πάνελ είχε θέμα το πνευματικό ήθος στην τέχνη, με τον ηθοποιό να δίνει το «παρών» με τελείως διαφορετική και επιβλητική εμφάνιση, καθώς προετοιμάζεται πυρετωδώς για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή στη νέα τηλεοπτική σειρά.
Αποσπάσματα από τη συζήτηση προβλήθηκαν την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στην εκπομπή «Super Κατερίνα», όπου ο ηθοποιός μίλησε για το πώς διαμορφώθηκε η πίστη του, τις δοκιμασίες που αντιμετώπισε στη ζωή του και τη βαθιά επιθυμία του να έρθει πιο κοντά στον Θεό.
Όπως ανέφερε, η ενασχόλησή του με την υποκριτική ενισχύει μέσα του τη ματαιοδοξία, μια πλευρά του εαυτού του που πλέον έχει αναγνωρίσει και προσπαθεί να διαχειριστεί: «Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά αυτή καλλιεργείται η κενοδοξία, η ματαιοδοξία, όλα αυτά. Τουλάχιστον πλέον προσπαθώ να το λέω στον εαυτό μου, ότι το κάνω γι’ αυτόν τον λόγο και σιγά σιγά θα βοηθήσει ο Θεός να πάμε σε καμιά σπηλιά».
«Έχω υπόκωφο εγωισμό», πρόσθεσε.
Στη συνέχεια, είπε ότι από μικρή ηλικία άκουγε από τους παππούδες του ιστορίες για τους Αγίους. Ωστόσο, κατά την εφηβεία του ακολούθησε διαφορετική πορεία η οποία, όπως παραδέχτηκε, τον έφερε κοντά στην καταστροφή. Καθοριστική για τη ζωή του στάθηκε η γνωριμία με τη σύζυγό του, καθώς από εκείνο το σημείο και μετά άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα για τον ίδιο.
«Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού. Μου διάβαζαν βίους Αγίων και μετά, προς το τέλος του γυμνασίου είπα στον εαυτό μου ότι “ναι, υπάρχει Θεός, αλλά τώρα θέλω να κάνω τα δικά μου”. Και αναλώθηκα και ξοδεύτηκα σε άσκοπα πράγματα. Αυτό πήρε αρκετά χρόνια, που λίγο πριν καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό… το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται, επιδεινώνεται. Και λίγο πριν πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της και της λέω “δεν μπορώ άλλο, πρέπει να πάω εκεί που πας”».
Τέλος, τόνισε ότι η σχέση που έχει αναπτύξει με τον πνευματικό του είναι αιώνια, καθώς αποτελεί για εκείνον σταθερό σημείο αναφοράς και τον καθοδηγεί στις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει στη ζωή του.
[penci_related_posts title=”ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ:” number=”8″ style=”grid” align=”none” displayby=”cat” orderby=”random”]
